ΔΡΥΙΔΕΣ
Με ένα ληγμένο δίπλωμα ζωής
και με ανασφάλιστο μυαλό και σώμα
πάνω στην σέλα μίας χιλιάρας μηχανής
ντουμάνι όλος και από ξύδια λιώμα
Τα γκάζια τέρμα , θάνατος στροφή
ποτέ δεν στρίβω στους γκρεμούς κυλιέμαι
και μία στιγμή πριν την καταστροφή
ξεχνώ και κοίτα... δεν την συλλογιέμαι
Απόσυρση έκανα στους πόθους μου που λες
και κατατέθηκαν και οι πινακίδες
είναι η αγάπη πια πεδίο ανασφαλές
για ονειροπόλους , μάγους και δρυίδες
Α.Π.
ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ
Σε μία ξύλινη καρέκλα που παλιώνει
η καταιγίδα καθισμένη πάνω ξέπνοη
μόνη και έρμη λίγο λίγο ξεπαγώνει
στάζει και λιώνει
Πάνω στο βρώμικο γραφείο σωριασμένα
τα σύννεφα άδεια δίχως μπόρες και χαλάζι
και μία σβησμένη αστραπή μές στο μαράζι
λιώνει και στάζει
Και ο χειμώνας που ξεχνάει ο αχάριστος
την πόλη στόλισε με φώτα και λαμπιόνια
οι Άγιοι Βασίληδες σκαρφάλωσαν στα όνειρα
και στα μπαλκόνια
Η καταιγίδα σαν γατάκι μες στα πόδια μου
λίγη αγάπη και ένα χάδι ζητιανεύει
ξενιτεμένη μες στο τίποτα κουράστηκε
και ημερεύει
Α.Π.
ΑΓΓΕΛΟΙ
Άγγελοι κατεβαίνουν στη γη αγκαλιασμένοι με τις στάλες της βροχής.
Τους είδα να προσπαθούν να κρατηθούν στο τζάμι γλιστρώντας σε αυτό.
Το μοιρολόι τους μουσκεύει την ψυχή μου.
Καθώς πνίγονται στα ορμητικά νερά που κυλάνε στο δρόμο τραγουδούν ένα τραγούδι που νιώθω ότι το ξέρω.
Τους ξαναείδα να αναρριχούνται στο φως της αστραπής.
Ξαναγύρισαν στον ουρανό αφού μου άφησαν το άγγιγμα εκείνων που έχουν φύγει.
Α.Π.
