ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ 

Σε μία ξύλινη καρέκλα που παλιώνει

η καταιγίδα καθισμένη πάνω ξέπνοη

 μόνη και έρμη λίγο λίγο ξεπαγώνει

στάζει και λιώνει

Πάνω στο βρώμικο γραφείο σωριασμένα

τα σύννεφα άδεια δίχως μπόρες και χαλάζι

και μία σβησμένη αστραπή μές στο μαράζι

λιώνει και στάζει

Και ο χειμώνας που  ξεχνάει ο αχάριστος

την πόλη  στόλισε με φώτα και λαμπιόνια

οι Άγιοι Βασίληδες σκαρφάλωσαν στα όνειρα 

και στα μπαλκόνια

Η καταιγίδα σαν γατάκι μες στα πόδια μου

 λίγη αγάπη και ένα χάδι ζητιανεύει

ξενιτεμένη μες στο τίποτα κουράστηκε

 και ημερεύει

Α.Π.