ΦΛΕΒΑΡΗΣ
Μαλώνει ο γέρος το φεγγάρι που δεν βγήκε
βρίζει τα σύννεφα που έκρυψαν τα αστέρια
σε έναν ολόκληρο ουρανό θεό δεν βρήκε
μόνο αγγέλους θλιβερούς με άδεια τα χέρια
Σκυλί αδέσποτο στα πόδια του κοιμάται
μα εκείνος άγρυπνος φαντάσματα σκοτώνει
όσους του τάξανε ζωή πια δεν θυμάται
μόνος αυτός , μόνη και εσύ και όλοι μόνοι
Νιώθει πως τέλειωσε με τούτα και με εκείνα
πως τον βαρέθηκε η ψυχή του να τον σέρνει
λες και μπατάρει εδώ κοντά , Φλεβάρη μήνα
βαρκούλα που έμπασε νερά και όλο γέρνει
Α.Π.
ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ονειρευόμουν χρόνια τη στιγμή που θα ξανασυναντιόμαστε
Που θα έπεφτα στην αγκαλιά της
που θα μου χάϊδευε τα μαλλιά
που θα την ρώταγα για τα νέα της
Και εγώ είχα τόσο ανάγκη να της πω τα δικά μου
Την φώναξα με το όνομα της και γύρισε και με κοίταξε απορημένη
''Συγνώμη... θύμισέ μου ποιος είσαι''... μου είπε
Εκείνη τη στιγμή άκουσα τις λέξεις να φεύγουν μέσα από από τις σκέψεις μου όπως φεύγουν τρομαγμένοι και τρέχοντας οι άνθρωποι από ένα σπίτι που έχει πιάσει φωτιά
Τα λόγια που μόλις ξεστόμισα γύρισαν πίσω στο στόμα βιαστικά προσπαθώντας να κρυφτούν στη σιωπή
Είπα ''συγγνώμη'' και γύρισα και έφυγα γρήγορα
Είχα την ανάγκη να θυμηθώ ποιος είμαι
να θυμηθώ ποιος είμαι γαμώτο ...
Α.Π.
ΦΛΕΒΑΡΗΣ
Σφυρίζει ο αέρας , τρέμει το τζάμι
λες και ο Φλεβάρης μού έχει θυμώσει
τόσοι χειμώνες πήγαν χαράμι
χιόνι η ζωή μου που έχει λιώσει
Δεν φτιάχνουν νύχτες τώρα τα λάθη
να βρω κρεπάλες , να ξενυχτήσω
ούτε γρυλίζουν τώρα τα πάθη
να με δαγκώσουν για να ξυπνήσω
Παλεύει η νύχτα με το χαλάζι
παλεύει ο φόβος με την αλήθεια
μα είναι το ψέμα που με τρομάζει
που μου σκοτώνει τα παραμύθια
Φλεβάρης μήνας τού εικοσι εξι
βροχή και κρύο , φύλλα πεσμένα
ήρθε σαν φίλος για να μου βρέξει
τα ποιήματα μου , τα ξυλιασμένα
Α.Π.
