ΚΛΕΙΔΙΑ

 

ΚΛΕΙΔΙΑ

Ένα μάτσο στο χέρι κλειδιά

για το σπίτι και για την δουλειά

για αυτοκίνητο και μηχανάκι

κάθε τίποτα και ένα κλειδάκι

Μα δεν έχω  κλειδί το σκοτάδι να ανοίξω

να με βρω που είμαι εκεί και ίσως να με τραβήξω

κλειδωμένη η ζωή δίχως φως και μονάχη

να την βρω που είναι εκεί για να δω πως υπάρχει

Έχω ίντερνετ και κινητό

έχω γκόμενα και κολλητό

τον μισθό στο ΑΤΜ κάθε μήνα

και δεν έζησα δίψα και πείνα

Μα στο σώμα μου μένει ένας καταληψίας

κρυφός κλέφτης που είναι υπεράνω υποψίας

και εγώ βολοδέρνω σε ένα υγρό καταγώγειο

θλιβερός ποιητής με φθηνό λεξιλόγιο

Α.Π.

ΔΙΨΑ

 ΔΙΨΑ

Μια θάλασσα που στέγνωσε μέσα στα κύματα της

Μία φωτιά που έσβησε πάνω στα κάρβουνα της

Μία σκιά που αγάπησε το φως που την σκοτώνει

που νίκησε τον φόβο της και δίπλα του ξαπλώνει

Ρολόι το χρόνο που μετρά και εκείνος το σκουριάζει

Παιδί που μες στα όνειρα χάθηκε και γεράζει

Λουλούδι που το έκοψε χέρι που το αγαπούσε

Σαν δάκρυ το χαμόγελο στο μάγουλο κυλούσε

Το ταξιδιάρικο πουλί που στον βορρά κοιτάζει

έχει σπασμένα τα φτερά και όλο αναστενάζει

Της άνοιξης το σύννεφο βροχή δεν κουβαλούσε

και διψασμένος να περνά το παρακολουθούσε

Α.Π.

ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ

• ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ
• 
  
• Την άνοιξη αγάπησα μέσα στο καταχείμωνο
• μα πριν  ανθίσει χάθηκε στο τίποτα ... αλίμονο !
• Και η βροχή στο σύννεφο πίσω πια δεν γυρνάει
• και το σκυλί το χάτσικο μονάχο του γερνάει
• 
  
• Ο ήλιος άλλαξε ουρανό και το τραγούδι μούσα
• στίβω μολύβι και στυλό μα η  έμπνευση μου απούσα
• εκείνα τα άνθη τα ξερά στο βάζο που διψάνε
• στα όνειρά μου τα έχω δει στα δάση να γυρνάνε
• 
  
• Το ταξιδιάρικο πουλί δεν κούνησε μαντήλι
• όμως και οι δύο το ξέραμε πως διόλου δεν μου οφείλει
• κύλησε και το σήμερα σαν άμμος στην κλεψύδρα
• κοίταξα στον ορίζοντα μα πάλι δεν την είδα
• 
  
• Ένα ρολόι έσπασα την ώρα να μη δείχνει
• και τον Απρίλη μάλωσα και μπόρες να μη ρίχνει
• κοιτάζω την αμυγδαλιά , την όμορφη  νυφούλα
• στην ομορφιά της μην και βρω να κάτσω μια θεσούλα
• 
  
• Χρόνο δεν έχω και θαρρώ πως του χρωστάω και κάτι
• που στο όνειρο ταξίδεψα σαν τον λαθρεπιβάτη
• όσα θυμάμαι τα έζησα , όσα ξεχνάω πεθάναν
• ότι είχα πάντα μου έλειπε και όσα μου λείπαν φτάναν
• 
  
• Α.Π

          

• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  

ΦΛΕΒΑΡΗΣ

 ΦΛΕΒΑΡΗΣ

Μαλώνει ο γέρος το φεγγάρι που δεν βγήκε 

βρίζει τα σύννεφα που έκρυψαν τα αστέρια

σε έναν ολόκληρο ουρανό θεό δεν βρήκε

 μόνο αγγέλους θλιβερούς με άδεια τα χέρια

Σκυλί αδέσποτο στα πόδια του κοιμάται

μα εκείνος άγρυπνος φαντάσματα σκοτώνει

όσους του τάξανε ζωή πια δεν θυμάται

μόνος αυτός , μόνη και εσύ και όλοι μόνοι

Νιώθει πως τέλειωσε με τούτα και με εκείνα

 πως τον βαρέθηκε η ψυχή του να τον σέρνει

λες και μπατάρει εδώ κοντά , Φλεβάρη μήνα

βαρκούλα που έμπασε νερά και όλο γέρνει

Α.Π.

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

 ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Ονειρευόμουν χρόνια  τη στιγμή που θα ξανασυναντιόμαστε 

Που θα έπεφτα στην αγκαλιά της

 που θα μου χάϊδευε τα μαλλιά 

που θα την ρώταγα για τα νέα της

 Και εγώ είχα τόσο ανάγκη να της πω τα δικά μου

Την φώναξα με το όνομα της και γύρισε και με κοίταξε απορημένη

''Συγνώμη... θύμισέ μου ποιος είσαι''... μου είπε

Εκείνη τη στιγμή άκουσα τις λέξεις να φεύγουν μέσα από από τις σκέψεις μου  όπως φεύγουν τρομαγμένοι και τρέχοντας οι άνθρωποι από ένα σπίτι που έχει πιάσει φωτιά

Τα λόγια που μόλις ξεστόμισα γύρισαν  πίσω στο στόμα βιαστικά προσπαθώντας να κρυφτούν στη σιωπή

Είπα ''συγγνώμη'' και γύρισα και έφυγα γρήγορα

 Είχα την ανάγκη να θυμηθώ ποιος είμαι 

 να θυμηθώ ποιος είμαι γαμώτο ...

 Α.Π.

ΦΛΕΒΑΡΗΣ

 ΦΛΕΒΑΡΗΣ

Σφυρίζει ο αέρας , τρέμει το τζάμι

λες και ο Φλεβάρης μού έχει θυμώσει

τόσοι χειμώνες πήγαν χαράμι

χιόνι η ζωή μου που έχει λιώσει

Δεν φτιάχνουν νύχτες τώρα τα λάθη

να βρω κρεπάλες  , να ξενυχτήσω

ούτε γρυλίζουν τώρα τα πάθη

 να με δαγκώσουν για να ξυπνήσω

Παλεύει η νύχτα με το χαλάζι

παλεύει ο φόβος με την αλήθεια

μα είναι το ψέμα που με τρομάζει

που μου σκοτώνει τα παραμύθια

Φλεβάρης μήνας τού εικοσι εξι

βροχή και κρύο , φύλλα πεσμένα 

ήρθε σαν φίλος για να μου βρέξει

τα ποιήματα μου , τα ξυλιασμένα

Α.Π.

ΦΟΥΓΑΡΑ

 ΦΟΥΓΑΡΑ

Φόρεσε ο καιρός μαύρο χιτώνα

πέτρινα τα μάτια του , κρύα σαν το χιόνι

ξεχύθηκε στους δρόμους η άθλια λεγεώνα

δικάζει , συλλαμβάνει και αδίστακτα σκοτώνει

Το τέρας και το δίκιο του το δίκιο σου αρπάζει

ή είσαι μαζί του , δίπλα του, ή σε τσαλαπατάει

αλίμονο ! συνήθισες και πια δεν σε τρομάζει

που του έδωσες το αύριο και το σφιχτοκρατάει

Ψηλά φουγάρα βγάζουνε καπνό και μαύρη στάχτη

πίσω από το συρματόπλεγμα ξεκίνησαν τα τρένα

ξεσκίζονται οι ανάσες μου στο σκουριασμένο φράχτη

καθώς τα πάντα γίνονται ξανά χωρίς εμένα

Α.Π.