ΦΛΕΒΑΡΗΣ

 ΦΛΕΒΑΡΗΣ

Σφυρίζει ο αέρας , τρέμει το τζάμι

λες και ο Φλεβάρης μού έχει θυμώσει

τόσοι χειμώνες πήγαν χαράμι

χιόνι η ζωή μου που έχει λιώσει

Δεν φτιάχνουν νύχτες τώρα τα λάθη

να βρω κρεπάλες  , να ξενυχτήσω

ούτε γρυλίζουν τώρα τα πάθη

 να με δαγκώσουν για να ξυπνήσω

Παλεύει η νύχτα με το χαλάζι

παλεύει ο φόβος με την αλήθεια

μα είναι το ψέμα που με τρομάζει

που μου σκοτώνει τα παραμύθια

Φλεβάρης μήνας τού εικοσι εξι

βροχή και κρύο , φύλλα πεσμένα 

ήρθε σαν φίλος για να μου βρέξει

τα ποιήματα μου , τα ξυλιασμένα

Α.Π.

ΦΟΥΓΑΡΑ

 ΦΟΥΓΑΡΑ

Φόρεσε ο καιρός μαύρο χιτώνα

πέτρινα τα μάτια του , κρύα σαν το χιόνι

ξεχύθηκε στους δρόμους η άθλια λεγεώνα

δικάζει , συλλαμβάνει και αδίστακτα σκοτώνει

Το τέρας και το δίκιο του το δίκιο σου αρπάζει

ή είσαι μαζί του , δίπλα του, ή σε τσαλαπατάει

αλίμονο ! συνήθισες και πια δεν σε τρομάζει

που του έδωσες το αύριο και το σφιχτοκρατάει

Ψηλά φουγάρα βγάζουνε καπνό και μαύρη στάχτη

πίσω από το συρματόπλεγμα ξεκίνησαν τα τρένα

ξεσκίζονται οι ανάσες μου στο σκουριασμένο φράχτη

καθώς τα πάντα γίνονται ξανά χωρίς εμένα

Α.Π.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ

ΙΣΤΟΡΙΕΣ

 Δια χειρός εμού του ιδίου

μες στις σελίδες του παλιού του βιβλίου

είναι σβησμένα η αρχή και το τέλος

μόνιμα χώρια η καρδιά και το βέλος

Μία ιστορία που κανείς δεν γνωρίζει

μόνη και έρμη στις σελίδες γυρίζει

χωρίς πατέρα χωρίς μάνα από πάντα

κρυμμένη μέσα σε μια φάλτσα μπαλάντα

Δειλή και αγέννητη συνέχεια πεθαίνει

πάνω στο μίσχο της λουλούδι που γέρνει

μία ιστορία που κανείς δεν θα μάθει

γεμάτη ανείπωτα και τέλεια λάθη

Μία ιστορία που χωράει τη ζωή μου

χωράει και σένα και ας μην ήσουν μαζί μου

χωράει το ψέμα που ήταν όλο αλήθεια

χωράει τα όνειρα και τα παραμύθια

Α.Π.

ΕΧΕΙΣ ΔΕΙ?

 ΕΧΕΙΣ ΔΕΙ?

Έχεις δει στην παλάμη σου πάνω , την νιφάδα να λιώνει 

πριν προλάβεις το φως της να νιώσεις

έχεις δει στην μουριά της αυλής  μοναχό του το αηδόνι

δίχως να έχεις μία νότα  εσύ να του δώσεις

Έχεις δει στο αυλάκι να τρέχει το νερό της ψιχάλας 

και εσύ να μην έχεις ένα δάκρυ ακόμη

έχεις δει το μικρό το ψαράκι στο νεράκι της γυάλας

και εσύ να μην ξέρεις πώς να πεις μία συγγνώμη

Έχεις δει το σκυλί το δεμένο πώς κοιτάζει τριγύρω

 με μία αιώνια ελπίδα και μία θλίψη στο βλέμμα

έχεις δει κρεμασμένο στα χείλη το χαμόγελο  στείρο

που παλεύει να βρει μία αιτία να υπάρχει , μες του αστείου το ψέμα

Με έχεις δει όταν πέφτει η αυλαία και όταν όλοι έχουν φύγει

μοναχός μου να μένω σε μία αίθουσα κρύα

το σενάριο να αλλάζω μήπως βρει ο ήρωας μου τρόπο για να ξεφύγει

και να έχει ο δόλιος  μία ακόμα ευκαιρία

Α.Π.

Ο ΦΟΝΙΑΣ

 Ο ΦΟΝΙΑΣ

Τώρα που ξέμεινα από λύσεις

και έχω από ιδέες πια στερέψει

πού με άφησαν οι ψευδαισθήσεις

και με έχει ο φόβος τιθασέψει

Τώρα που η ώρα έχει φτάσει

να κοιμηθώ όπως έχω στρώσει

μια τελευταία να'χα στάση

κάτι να βρω να με σκοτώσει

Ίσως να είναι το τραγούδι 

που δεν θα σου το τραγουδήσω

ίσως να είναι το λουλούδι 

που ντράπηκα να σου χαρίσω

Ίσως να είναι το μπουκάλι 

που έχει μία μεζούρα ακόμη

που  φέρθηκα σαν το ρεμάλι 

χωρίς ποτέ να πω συγγνώμη

Μα αν έρθει ένας φονιάς το βράδυ

θα τα ' βρει όλα πεθαμένα

μέσα στο βάζο ένα ξεράδι

όπως εγώ χωρίς εσένα.

Α.Π.

ΤΟ ΤΕΤΡΑΔΙΟ

 ΤΟ ΤΕΤΡΑΔΙΟ

Τα θεριά γρυλίζουν στης ζωής μου τα σύνορα

οι χαφιέδες του φόβου με γυρεύουν και σήμερα

σε μία κόλα χαρτί τυλιγμένη η ελπίδα μου

με ένα ποίημα παλεύω να κόψω την βαριά αλυσίδα μου

Το όνομά σου δεν γράφω ποτέ μην σε πιάσει το μάτι

και ούτε παίρνω την άγια σου εικόνα στο στενό μου κρεβάτι

πάντα να είσαι εκεί , στο μολύβι μου η μύτη που τις λέξεις γεννάει

η πηγή μες στο χρόνο , που κυλάει το νερό και η ψυχή ξεδιψάει

Λίγα βήματα ακόμη  πριν να κάνω και το τελευταίο

για να μάθω εάν το ταξίδι αυτό ήταν επί ματαίω

εάν σε βρω σαν ανοίξω ξανά αυτό το τετράδιο

τότε αυτό θα σημαίνει πως το σώμα μου δεν ήταν άδειο

Α.Π.

ΔΡΥΙΔΕΣ

 ΔΡΥΙΔΕΣ

Με ένα ληγμένο δίπλωμα ζωής

και με ανασφάλιστο μυαλό και σώμα

πάνω στην σέλα μίας χιλιάρας μηχανής

ντουμάνι όλος και από ξύδια λιώμα

Τα γκάζια τέρμα , θάνατος στροφή

ποτέ δεν στρίβω στους γκρεμούς κυλιέμαι

και μία στιγμή πριν την καταστροφή

ξεχνώ και κοίτα... δεν την συλλογιέμαι

Απόσυρση έκανα στους πόθους μου που λες

και κατατέθηκαν και οι πινακίδες

είναι η αγάπη πια πεδίο ανασφαλές

για ονειροπόλους , μάγους και δρυίδες

Α.Π.