ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΨΕΜΑ

οχι δεν ειμουνα εγω που ηρθα εξω απο το σπιτι
καποιον αλλον θα ειδανε μπορει κανενα αλητη
θα ηταν καποιος που εχασε τον δρομο μες στο βραδι
και αν με μενα εμοιαζε θα φταιει το σκοταδι
περναω απο το δρομο σου στη φεξη και στη χαση
και ασε που το σπιτι σου ποιο ειναι εχω ξεχασει

 ρωτας γιατι κλαιω
μαλλον της νυχτας η δροσια θα'ναι σου λεω
πρεπει να φυγω ειναι αργα σ'αφηνω τωρα
περασε η ωρα

σου λεω οτι ειμαι καλα και ολα δεξιά μου πανε
γιατι οι ανθρώποι ευτυχως μπορουνε και ξεχνανε
τωρα βρηκα το δρομο μου και ειμαι ευτυχισμενος
και κανεις λαθος να μου λες πως μοιαζω λυπημενος
κοιτα εσυ να'σαι καλα και εγω τα καταφερνω
οπως μου ερθει η ζωη ετσι και γω την παιρνω

 ρωτας γιατι κλαιω
μαλλον της νυχτας η δροσια θα'ναι σου λεω
πρεπει να φυγω ειναι αργα σ'αφηνω τωρα
περασε η ωρα


Α.Π.

 ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΚΑΣΕΤΟΦΩΝΟ
μια μπαλαντα μικρη ειναι κουλουριασμενη
σε μια κασετα παλια με ταινια μασημενη
μεσα στο κασετοφωνο σιωπηλη χρονια μενει
διχως πλεον φωνη μοναχή , ξεχασμενη

μια μπαλαντα που καποτε ειχα γραψει για σενα
 και μαζι την ακουγαμε με τα φωτα σβησμενα
στο μικρο κασετοφωνο που μου ειχες χαρισει
ειχε χιλιες φορες η κασετα γυρισει

τωρα το κασετοφωνο σε μια ακρη το εχω
και την κασετα στην θηκη του μονο εγω την  προσεχω
μα την μπαλαντα ακομη την σιγοτραγουδαω
που στους στιχους της λεει πως πολυ σ'αγαπαω

τωρα εχω ηχοσυστημα που c d μονο βαζω
και στο  youtube τα τραγουδια μου που και που ανεβαζω
μα κανενας δεν ξερει την δικια μας μπαλαντα
που για σενα η καρδια μου play θα εχει για παντα
Α.Π

 ΑΝΕΜΕ
ανεμε εσυ που στα ξεροφυλλα φτερα χαριζεις
εσυ που δινεις φωνη στα ερειπια και στα χαλασματα
εσυ που δαιμονας μες στο αδειο σπιτι μου μπαινεις και τριζεις
βγαλε τους φοβους μου μεσα απ' τα ονειρα και απ' τα σκεπασματα

και δωσε μία και  ανοιξε διαπλατο το παραθύρι μου
η καταιγιδα μεσα να μπει οπως θηριο
και ολους τους φοβους να τους σκοτωσει για το χατηρι μου
κι'ας ξεπαγιασω μες στο κρεβατι μου απο το κρυο

ανεμε φιλε σαν το ξεροφυλλο κατω αν πεσω
κανε ενα στροβιλο  ψηλα να παω για μια στιγμουλα
και μη σε νοιασει οτι θα σπασω και θα πονεσω
σωρος θα γινω με τα αλλα φυλλα σε μια ακρουλα
Α.Π.







 

Η ΣΑΥΡΑ
εχω μια αυρα
που μοιαζει σαυρα
πανω στον τοιχο
δεν βγαζω ηχο
μα σε κοιταζω
και σε τρομαζω
πρασινη τυχη
να μη σου τυχει
ασσο και δυο
φευγω αντιο

εχω μια αυρα
που μοιαζει σαυρα
σε εχω παγωσει
και αναστατωσει
ντρεπομαι τοσο
θα με εξοντωσω
μακρια θα παω
κι ας σ'αγαπαω

εχεις μια αυρα
φωτια και λαυρα
που ολα τα λιωνει
και μενεις μονη
τοσο ωραια
μα εχεις παρεα
μια σαυρα μονο
και τονους πονο
Α.Π.


 

ΜΠΛΕ
γιοματα ηταν τα ματια σου με ουρανο
με πελαγο ηλιοφωτο και γαλανο
μα ηρθε συννεφο βαρυ με καταιγιδες
και σου αφησε τις μπορες του στις φλεφαριδες

γιοματη η καρδουλα σου με καλοκαιρια
στο σωμα σου του Αύγουστου τα μεσημερια
μα ηρθε ο χειμωνας ο βαρυς , κρυο και χιονια
και της αγαπης φυγανε τα χελιδονια

τα ονειρα σου εφταναν μεχρι τ΄αστερια
και του παραδεισου κλειδια ειχες στα χερια
μα εσυ που ησουν ετοιμη για το ταξιδι
πριν βγεις απο την πορτα σου γυρισες ηδη

μα ομως μπλε τα ματια σου ειναι ακομα
της θαλασσας και του ουρανου εχεις το χρωμα
κοιτα τους γλαρους που πετουν στο ακρογιαλι
εκει εξω ειναι ο Αυγουστος και ερχεται παλι
Α.Π.












 

ΤΟ ΤΑΒΑΝΙ

 στο ταβανι κρεμασμενη
μια τηλεοραση αναμενη
εσυ μεσα απ το κρεβατι
την κοιτας με το'να ματι

ετσι οπως λαγοκοιμασαι
για μια στιγμη διερωτάσαι
τι γυρευει στο ταβανι
ενα φως σαν πυροφανι

μα το φως ειναι εκεινη
αχ πως εχει ομορφυνει
λαμπερη σαν ενα αστερι
μα αλλουνου κρατα το χερι

στην τηλεοραση φωναζουν
και οι φωνες τους σε τρομαζουν
λενε πως ειπαν στις ειδησεις
πως ποτε δεν θα γυρισεις

μα γυρνας απο την αλλη
με αγκαλια το προσκεφαλι
και τα φωτα ολα σβηνουν
και οι εφιαλτες σε αφηνουν
Α.Π.














 

Η ΠΤΩΣΗ

Η ΠΤΩΣΗ
ποσο χρονο να θελει απ το δεντρο στο χωμα
ενα φυλλο ξερο για να πεσει?
μα εγω το κοιτώ λες για παντα στον αερα να ηταν!!!
υπερηφανο αετο που στο πεταγμα εχουν σκοτωσει,
μα δεν το΄δα ποτέ εκει ψηλα,
μοναχά το΄χω δει στην στερνη του την πτωση

ποσο χρονο να θελει ενα αστερι την νυχτα να σκισει
πριν χαθει απ τα μάτια της φωτιας του η γραμμη?
μα εγω το κοιτώ λες αιώνια η στιγμη αυτη κραταει
που εχει ο ουρανος πυρακτώσει
μα δεν το΄δα ποτέ εκει ψηλα,
μοναχά το΄χω δει στην στερνη του την πτωση

ποσο χρονο να θελει η ματιά σου που πανω μου πεφτει
να μου πει οτι ηδη εχεις φυγει?
μα εγω σε κοιτω διχως λεξη να αρθρωνω
να μη δεις οτι εχω ματωσει
που δε με ειδες ποτε εκει ψηλα
μοναχα με εχεις δει στην στερνη μου τη πτωση
Α.Π.