Μηνυμα
μες στην οθονη του διαβαζει οσα εχει γραψει
μία προς μία τις προτασεις του τσεκαρει
ψαχνει φωτια κι'αλλο τσιγαρο για να αναψει
κι'οσο μπορει πριν πιέσει ''εντερ'' το τρεναρει

Αντιο ,στελνει ,σ'αγαπαω,να προσεχεις
και μια συγνωμη που εγινα οσα δεν αντεχεις

 γιατι αλλαζουν οι ανθρώποι γινονται αλλοι
γιατι το παθος μια φωτια ειναι που σβηνει
γιατι η αγαπη τα καλα της οταν βγαλει
με οτι ο χρονος θα την ντυσει πια θα μεινει

Αντιο, στελνει ,δεν θα σε ξαναενοχλησω
και αν το θελεις και απο ''φιλο'' θα σε σβησω
Α.Π

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ

οσοι μετρουν τους αετους βρισκουν εναν λιγοτερο....οσοι μετρουν τους ηρωες βρισκουν εναν παραπανω

Α.Π.

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΑΝΟΙΞΗ

χιλια λουλουδια μα ενα ξεχωρισα
αυτο που η ανοιξη δεν το'χε αγγιξει
 στα σκορπια του νουφαρα ομως ειδα κι'απορησα
τον ηλιο και τ'αστρα πως ειχαν ρουφηξει

η αγαπη μου ετρεξε νερο και το ποτιζε
η αγκαλη μου εγινε στις ριζες του χωμα
ποτε ομως δεν νικησα αυτο που το σκοτιζε
που μου το ξεριζωσε μεσ' άπο το σωμα

οι μπορες στα συνεφα πισω γυρισανε
οι λασπες στεγνωσανε στο μονοπατι
οι σιωπες βρηκαν λογια κι'επιτελους μιλησανε
εγω ομως δε βρηκα να σου πω παλι κατι

οι μερες περασανε και'η σκονη εκαθησε
ο δρομος μπροστα μου ξεκαθαρος μοιαζει
η λογικη στην καρδια να εξηγησει προσπαθησε
μα εμενα το ψεμα μονο δεν με τρομαζει

χιλια λουλουδια μα ομως ενα μαραθηκε
εκεινο που το ονειρο δεν του εδωσε ελπιδα
στο μισχο του πανω εγειρε και ξεραθηκε
και γυρω μου η ανοιξη μια μαυρη κηλιδα
Α.Π.

ΑΓΙΟ ΦΩΣ

τα τζαμια μου να κλεισω
τα φωτα μου να σβησω
ειμαι απων
το κινητο στο αμαξι
κανεις δεν θα με ψαξει
και λοιπον?
καποιες μουτζουρες κανω
κι'αφηνω σκεψεις πανω
στο χαρτι
δωδεκα πηγε η ωρα
θα'χει αρχίσει τωρα
η γιορτη

πανω στην κλειστη μου τηλεοραση
ξαναβρηκα την οραση
ο τυφλος
 με λαμπαδες Αναστασιμες η γειτονια  φωτιζεται
στο γυαλι καθρεφτιζεται
το Αγιο Φως

το τζαμι μου ανοιγω
εχει γλυκανει λιγο
ο καιρος
το Φως δεν με τρομαζει
και αποψε ο κοσμος μοιαζει
θαλερός

Χριστος Ανεστη  ενας διαβατης καπου ευχηθηκε
 κι'εκεινος του αποκριθηκε
αληθως
οι πληγες μου  αποψε λες και γιατρεφτηκανε
και τα σκοταδια πλυθηκανε
στο Αγιο Φως
Α.Π.

ΠΡΟΔΟΣΙΑ

ποσες μπορες με τα δαχτυλα σκουπισες
ποση νυχτα μες στα ρουχα σου ξεχασες
ποσα λογια στη σιωπη τα παρατησες
ποσα χρονια δεν σου ανοίξαν τις πορτες τους

ποση αγαπη δεν εβρήκε ενα σωμα
ποσα πνίγηκαν ''σ'αγαπω'' μες στο στομα

ποιοι ουρανοι ειχαν αστρα κωφαλαλα
ποιος Θεος να τον σωσεις σου ζητησε
ποιος Σταυρός που δεν σ'αντεχε βογκαγε
ποια Λαμπρή για το φως της ντρεποτανε

ποιος Ιουδας μην τον  βρεις σου εκρυφτηκε
με ποσα  αργύρια  η προδοσια σου αμειφτηκε

Α.Π.

ΑΡΓΑ ΠΗΓΕ
Μες στις φλογες τα λογια πυρωνουν
καταραχτες σιωπης που αφριζουν
τα δαιμόνια στα ματια γυαλιζουν

Ο Θεος πανταχου και ολο λειπει
ψιθυριζεις αντι να φωναξεις
η κουβερτα τα τειχη και οι επαλξεις

Να διαλεξεις και αποψε τις σκεψεις
και τους φοβους να δεσεις
αντε...ωρα να πεσεις

Και οταν μπεις στο βαθυ το σκοταδι
οποιο θελεις λαχταρισε χαδι
το λαθραιο ταξιδι να κανεις
και αγγιξε οσα στο μποι δεν φτανεις

και ας την μερα τα Μαγια να λυσει
και τις πορτες του ονείρου να κλεισει
το σκυλι της προτου σε μυρισει
Α.Π.

ΚΡΥΦΤΟΥΛΙ

ανεγγιχτη και απροσιτη γιορτη
παλευω να σε φερω στο χαρτι
στο Σιγμα και στο Μι  στο αλφα στο ωμεγα
 θα φτιαξω τον μικρο κοσμο ...το μεγα

μες στα χαρτιά μου μπες και μην αργησεις
το ψεμα μου το τελειο με αληθειες να γεμισεις
να ανακατεψεις του βυθου με του ουρανου το χρωμα
για να αγκαλιασω το άυλο και διαφανο της σωμα

Αμολυντο  δημιουργημα του νου
καθάργιο μες στην νυχτα φως
υπεροχη οπτασια του κενου
ποιημα αγραφο σαν ερωτας κρυφος

μες στο ονειρο μου  μπες και μην αργησεις
το ψεμα μου το τελειο με αληθειες να γεμισεις
να ανακατεψεις του βυθου με του ουρανου το χρωμα
για να αγκαλιασω το άυλο και διαφανο της σωμα

Α.Π.