Η ΑΓΚΥΡΑ

Βυθισμενη

μια αγκυρα μενει

κανενας δεν την ποντισε

κανεις δεν την ανελκυσε
και ποτε της δεν ειδε καραβι

και η καημενη
σκουριασμενη
εκει ταχα πως βρεθηκε
και απο ποιους να'αφεθηκε
παλευει μηπως και το καταλαβει

Μα η αγκυρα για να΄ναι ποντισμενη
ενα καραβι πρεπει να βασταει
και σαν στην πλωρη του ειναι ανεβασμενη
να βλεπει πρεπει μες στο κυμα το καραβι να γλιστραει

Μα εκεινη σαν τον βραχο
τον ερμο τον μοναχο

εκει ηταν χθες εκει κι'αυριο θα'ναι

Και αφου ποτε της με κανενα δεν μιλαει
και απ'το βυθο αφου ποτέ δε ξεκολλαει
Μα αφου ποτε δεν ειδε ουρανο
στον πατο στον βαθυ ωκεανο

πως ξερει για τους γλαρους που πετανε?

Α.Π.

ΠΟΙΟΣ
Δεν ειμαι ο καποιος δεν ειμαι ο αλλος
μα ουτε εκεινος ουτε αυτος
ουτε ο μικρουλης ουτε ο μεγαλος
μα ουτε ειμαι εγω...ποιος να'μαι?ποιος?

Δεν ειμαι ξενος δεν ειμαι φιλος
δεν ειμαι εξυπνος ουτε κουτος
και αφου γαυγιζω οπως ο σκυλος
για δε δαγκωνω?ποιος ξερει?ποιος?

Δεν ξερω τεχνες ουτε σπουδαζω
και του πατερα μου ειμαι ο γιος
μεσα στους στιχους μου οταν κοιταζω
βλεπω ενα αγνωστο,ποιος να΄ναι ποιος?

εχω βουλιαξει μα να προσεχεις
μην με πατησεις ειμαι αχινιος
και αν τα ναυαγια δεν τα αντεχεις
απλα προσπερασε σαν βλεπεις ''ποιος''

 μες στα ονειρα μου βουταω και  γδυνομαι
και ονειρευομαι πως ειμαι αλλιως
και ο εαυτος μου για λιγο γινομαι
μα δεν μου μοιαζω...ποιος να'μαι ποιος?

πισω απ΄τις λεξεις θα δεις να κρυβομαι
ερασιτεχνης βροχοποιος
πεταω σαν γλαρος μα παντα πνιγομαι
αν δεν με ξερεις  ειμαι ο ποιος

λιθο αν μου ριξεις δικο σου λαθος
κατω απ΄την πετρα ειναι ο σκορπιος
δεν με ενδιαφερεις μα κατα βαθος
χωρις εσενα δεν ειμαι ο ΠΟΙΟΣ

Α.Π

rains today...i look at every drop...you did not come...you will still in the cloud
a.p.

ΑΝΑΠΗΡΗ ΣΤΙΓΜΗ

Σταγονα που ξεχασε στο συνεφο η μπορα
σκια που παγωσε στο πρωτο της αγαπης βημα
μαγος που εχασε πριν βρει την φατνη ολα τα δωρα
πλοιο που τσακισε στο πρωτο της φουρτουνας κυμα

και μια αναπηρη στιγμη που ολες του κοσμου τις στιγμες χωραει
και η σιωπη μες στην σιωπη που ολα του κοσμου τα γιατι ρωταει

σκυλι που γαβγιζε μηπως τον φοβο του τρομαξει
βαζο κρυσταλλινο με ανθη ξερα και φυλλα σαπια
σκαρι που μπαταρε και η λησμονια το'χει ρημαξει
χαρτες που διπλωσαν και ξεχαστήκαν στα ντουλαπια

και μια αναπηρη στιγμη που  ο ηλιος λαμπει στο μαχαιρι
ποιος ειναι αθωος να σωθει και ποιος ο φταιχτης ποιος να ξερει
Α.Π.

ΕΚΕΙΝΟΣ

εχει κρυμμενη μες στα λογια του μια δυση
και  μες τα αστεια το ταξιδι του προβαρει
βαθια στα ματια του ενα κοπαδι γλαροι
και ενας γκρεμος και ενα βημα πριν πηδησει

και ενα ενα τα κομματια του ξηλωνει
σκουρια γεματα σαν τα αγγιζει θρυμματιζουν
μα οπως αλλαζουν οι σκιες θεριό θυμιζουν
που αγριεμενο ολο λυσα τον δαγκωνει

ενα  θεριο ...να δεις πως μοιαζει !!!
βλεπω στα ματια του σαν με κοιταζει

κατι απο σενα
λιγο απο μενα
φρενα λυμενα
φτερα σπασμενα
πανια ανοιγμενα
σχοινια κομμενα
χιλια ναυάγια
μαγισσες,μάγια

και στροβιλιζει
φευγει γυριζει
μες στο ιδιο σωμα
μες στο ιδιο δωμα
Α.Π.

ΟΜΟΡΦΟ ΨΕΜΑ ΜΟΥ

Σε σενα παλι γυρισα
σαν νικημενος ηρωας
και ειχα τοσα να σου πω
Μα μονο σου ψιθυρισα
''σε ευχαριστω που εισαι' δω''
Ξερω πως αργησα πολυ
ποτε ομως δεν σε ξεχασα
γυρεψα χαδι και φιλι
και στις φωτιες μου σε'χασα
Παντου για 'σενα εψαχνα
Σε γυρεψα
 μεσα σε τοσα βλεμματα
μου ελειπες
 σαν παλευα τα ψεματα
σε εβλεπα
 φως το σκοταδι να τρυπας
σε ακουγα
 σιωπη το τζαμι να χτυπας
Μα ομορφο μου ψεμα
φταις που δεν πηρες μια μορφη
άυλη ειχες αγκαλια
σε αορατη ακρογιαλια
και εγω συνεχεια κρυωνα
Μα ανελπιδο μου ονειρο
 ασε με μεσα σου να μπω
μα μην μου πεις το σ'αγαπω
κι'ας εχω τοσο μονος μεινει
Δως μου  το ...να το πω σε εκεινη
Α.Π.

ΤΟ ΚΑΚΟ ΜΑΝΤΑΤΟ
Το πιο γλυκο χαμογελο το αρπαξε
ενα κακο μαντατο
και να το συρει βιαστηκε
απο το φως πιο κατω

Μα δεν λογαριασε σωστα
δε το'χε υπολογισει
πως εχει ριζες στην ψυχη
ετουτο το χαμογελο
και ισως μπορει για μια στιγμη
λιγο να το λυγισει
μα ως στην αλλη Ανοιξη
παλι θα ξανανθισει

Να καψει το χαμογελο προσπαθησε
το πιο κακο μαντατο
Μα το ομορφο χαμογελο
εχει την χαρη του Θεου
στην καιομένη βατο
Α.Π.