ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ

 

παιχνίδια του μυαλού

Είχε συναίσθηση πώς βρισκόταν μέσα σε ένα βαθύ όνειρο. Ένιωθε πως το ελέγχει, πως μπορεί να ξυπνήσει όποια στιγμή ήθελε .  Η τρομακτική μαύρη σκιά που τον τραβούσε από τα πόδια προσπαθώντας να τον βγάλει από τα σκεπάσματα τον είχε παραλύσει από τον φόβο ,δεν μπορούσε να μιλήσει ή να κινήσει κάποιο μέλος του σώματος .Και ενώ ανοιγόκλεινε το στόμα του προσπαθώντας να φωνάξει βοήθεια δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη . Ξύπνα... ξύπνα... σκέφτηκε και κατάφερε να ανοίξει τα μάτια .  Ανασηκώθηκε στο κρεβάτι λαχανιασμένος και ιδρωμένος, η καρδιά του χτυπούσε δυνατά ,ήταν ακόμα τρομοκρατημένος .  Θεέ μου ....Τι όνειρο ήταν αυτό , μονολόγησε . Άπλωσε το χέρι για να ανάψει το πορτατίφ  στο κομοδίνο του . Μα ένιωσε κάτι να του αρπάζει το χέρι από τον καρπό .Η φριχτή μαύρη σκιά  με μία σιδερένια παγωμένη λαβή  του έσπρωξε το χέρι πίσω και με τα σκληρά βρώμικα δάχτυλα της τού έκλεισε το στόμα . Μάταια προσπαθούσε να πάρει μιά ανάσα .  Μέσα σε αβάσταχτη αγωνία ένιωθε πως πεθαίνει .  Κάποιος χτύπησε  την πόρτα φωνάζοντας ''είσαι καλά ; είσαι καλά ; '' Ο θόρυβος από τα χτυπήματα στην πόρτα τον ξύπνησε . '' Έλα εσύ είσαι Φωτεινή ; ''  ''Άνοιξε μπες μέσα ...ευτυχώς που ήρθες και με ξύπνησες γιατί έβλεπα ένα τρομακτικό εφιάλτη '' . Μέσα στο μισοσκόταδο είδε ανακουφισμένος το πόμολο της πόρτας να γυρίζει .  Και μέσα σε ανείπωτο τρόμο είδε την απόκοσμη μαύρη σκιά να τον κοιτάζει μπαίνοντας στο δωμάτιο με τα κόκκινα μάτια της και με ένα θανατηφόρο μειδίαμα στο σκοτεινό της πρόσωπο.............

Α.Π.

Ενα συγνώμη σε εκείνον το υπέροχο σκύλο .

Ενα συγνώμη σε εκείνον τον υπεροχο σκύλο

Την συναντούσε συχνά  στον χωμάτινο δρόμο που διέσχιζε το καταπράσινο δασάκι  έξω από την πόλη . Εκείνη μία λαμπερή όμορφη νεαρή κυρία ,εκείνος ένας μεσήλικας συνηθισμένος ανθρωπάκος . Συναντιόταν  τυχαία τα απογεύματα που έβγαζαν τα σκυλιά τους για  βόλτα . Η κοπέλα με το όμορφο νεαρό μεγαλόσωμο καφέ λαμπραντόρ  και εκείνος με το γέρικο ημίαιμο σκυλί του .  Και είχαν πια γνωριστεί... ήξερε το όνομά της και μάλλον και εκείνη ήξερε το δικό του . Και ίσως να την είχε γνωρίσει καλύτερα όμως δυστυχώς για εκείνον το σκυλί τής κοπέλας ήταν πάντα πολύ επιθετικό στο δικό του σκυλί και έτσι αναγκαστικά  προσπερνούσε ο ένας τον άλλον χωρίς την ευκαιρία για μία λίγη κουβέντα παραπάνω.  Και ενιωθε τόσο όμορφα όταν της μιλούσε ....ίσως να ήταν η καλύτερη στιγμή της ημέρας του . Και του το κρατούσε του σκυλιού γιατί το θεωρούσε υπεύθυνο για την απόσταση που έπρεπε να κρατάει από εκείνη . Ένα απόγευμα όμως την συνάντησε εκεί στον χωμάτινο δρόμο κλαμένη .  Κρατούσε στα χέρια της ένα άσπρο λουλούδι που ετοιμαζόταν να το αφήσει σε ένα σωρό από γουλιά και πέτρες που σκέπαζαν φρέσκοσκαμμένο χώμα  στην πλαγιά στην άκρη του δρόμου. Δεν άργησε να καταλάβει . Εκεί είχε θάψει το σκυλί της . Δίχως λόγια την πήρε αγκαλιά του προσπαθώντας να της πάρει και τον πόνο και το παράπονο και την θλίψη .  Και πρέπει μάλλον να κατάφερε να πάρει και να φορτωθεί πολύ πολύ πόνο και θλίψη γιατί για καιρό πονούσε και εκείνος . Δεν την ξαναείδε ποτέ από τότε . Και κατάλαβε με τον δύσκολο τρόπο ότι εκείνο το σκυλί τελικά δεν τους  τους κρατούσε σε απόσταση αλλά εκείνο ήταν που τους έφερνε κοντά...

Α.Π.

ποιος φταιει

 μπορεί να φταίει η οικονομική κρίση... μπορεί να φταίει ο κορονοϊός... μπορεί να φταίει η κρίση με την Τουρκία... μπορεί απλώς να φταίει που μεγάλωσα... μπορεί να φταίει που με άφησε η πρώην...η να μου φταίει και ο χατζηπετρής... μπορεί να μου φταίνε όλα αυτά και άλλα τόσα... Μπορεί όμως να φταίω μόνο εγώ...Μόνο εσύ δε φταις πού φοβήθηκες να βγεις από τα όνειρά μου και να γίνεις η πραγματικότητα μου που μου θα τα άλλαζε όλα... γιατί ποιο όνειρο δεν φοβάται αυτό τον κόσμο...

Α.Π.

ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΜΗΛΟ

 ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΜΗΛΟ

Απαγορευμένο

στης Εδέμ τον κήπο

το μήλο

κρύφτηκε ο φτωχός

 πίσω  από συκής 

το φύλλο

για να  μην φανεί

πως το  λαχταράει

 με πάθος

γιατί το γνωρίζει

 πώς θα είναι αν το δαγκώσει 

λάθος

Με την διχαλωτή 

την γλυκιά του γλώσσα 

το φίδι

κάθε δισταγμό 

κόβει με χρυσό 

λεπίδι

μα προτού το χέρι

 στο πράσινο το μήλο

 απλώσει

 ο παράδεισος του

 έχει  στην στιγμή

ματώσει

Α.Π.

 

,

ΠΕΡΙ ΚΟΥΜΠΙΩΝ

 

ΠΕΡΙ ΚΟΥΜΠΙΩΝ

Έχοντας ελάχιστη έως μηδαμινή γνώση στα θέματα τεχνολογίας, σκεφτόμουν ότι το πιο πολύπλοκο μηχάνημα που χρησιμοποιώ η χρησιμοποίησα, είναι ένα φθηνό laptop που παλεύω κάθε μέρα να μάθω και κάτι παραπάνω από τις λειτουργίες του.  Σήμερα όταν ήρθε η στιγμή να το κλείσω συνειδητοποίησα πώς αυτό το τεχνολογικό για μένα θαύμα , ανοίγει και κλείνει με το πιο απλό ίσως εξάρτημα του .. ένα μικρό στρογγυλό πλαστικό κουμπί...Και όπως πάντα και συνηθισμένα για μένα, το προβληματικό λογισμικό του εγκεφάλου μου (ναι έχω εγκέφαλο) έκανε τη σύνδεση.... Αν το απλό πάτημα ενός κουμπιού, μικρού πλαστικού κουμπιού ,βάζει σε λειτουργία ένα τόσο πολύπλοκο μηχάνημα , τότε εχουν δίκιο όσοι λένε ότι ο κάθε άνθρωπο,και δεν υπάρχει πιο πολύπλοκο μηχάνημα από αυτόν, έχει και το κουμπί του.  Αυτό λοιπόν πρέπει να σημαίνει δύο πράγματα Ότι πρέπει να κοιτάξεις να βρεις αυτό το απλό κομμάτι της ψυχής του και να το πατήσεις για να αρχίσει να δουλεύει και να δημιουργεί αποτέλεσμα ,και όταν υπερθερμανεί να το κλείνεις για να επανέλθει στην κανονικότητα του.Άρα την πιο σημαντική δουλειά την κάνει αυτός που ξέρει ποιο είναι το κουμπί του άλλου και το ανοίγει και το κλείνει την κατάλληλη στιγμή. Χωρίς αυτόν κανένας άνθρωπος δεν θα μπορέσει να λειτουργήσει και να προσφέρει αυτά που μπορεί...Γιατί δεν έχει δημιουργηθεί ακόμα κανένα μηχάνημα που να πατάει μόνο του το κουμπί του της εκκίνησης και του τερματισμού λειτουργίας.

Α.Π.

ακούγοντας Pink Floyd

 ακούγοντας Pink Floyd

Και το χρυσό σαξόφωνο με νότες ράντισε το άχρωμο  σκοτάδι , και μία  βροχή με απόκοσμους ήχους την κάθε σκέψη μου έβρεξε..Για μία στιγμή αναρωτήθηκα αν  τα πεφταστέρια  που έπεφταν από το σκοτεινό ταβάνι    τα είδα έχοντας τα μάτια μου κλειστά ή μήπως ανοιχτά !  ''is anybody out there''     Όχι δεν υπήρξε ποτέ κανείς εδώ ,ούτε και εγώ ήμουν ποτέ εδώ... Η μόνη φωνή που επιτρέπω να μπει μέσα στον αποστειρωμένο από ήχους  θάλαμο μου  είναι αυτή του David gilmour. Και οι ιαχές του κοινού, των χιλιάδων , μπροστά από την σκηνή όλες μέρος του τραγουδιού που ρωτάει ...'' Hey you, would you help me to carry the stone? ...''... Κοίτα που γέρασα λοιπόν .. και ακόμα βάζω το αυτί μου στον τοίχο για να ακούσω τον εαυτό μου  που είναι από την άλλη μεριά και έχει βάλει και αυτός το αυτί του στον τοίχο  μήπως με ακούσει. ''Shine on You crazy diamond ''  μήπως η λάμψη των διαμαντιών σου  φωτίσει λίγο το μονοπάτι μου και βρώ το χαμένο μου κλειδί για να μπω επιτέλους στην ζωή μου  πού είμαι αιώνια κλειδωμένος απέξω.. Μετέωρος ψηλά πάνω από το μονό κρεβάτι , κοιτάζω τον τύπο με τα ακουστικά στο αυτί, που μπροστά  από το άσπρο φως του υπολογιστή του  μοιάζει με πιλότο πρωτόγονου διαστημόπλοιου  που   μάταια προσπαθεί να βάλει μπροστά τις μηχανές για να αφήσει την σκοτεινή μεριά του φεγγαριού και να ξεκινήσει το ταξίδι στον Γαλαξία..  Τον αγαπάω αυτόν τον τύπο...Είναι τόσο τέλεια αποσυναρμολογημένος  πού νομίζεις ότι κανένα από τα κομμάτια του δεν ταιριάζει το ένα με το άλλο..Και μοιάζει τόσο άνετος έτσι διαλυμένος...

Α.Π.

ΠΕΡΙ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ

ΠΕΡΙ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ

Σκεφτόμουν ότι οι άνθρωποι γενικά αντιδρούμε πολύ αλλόκοτα σε κάποιες καταστάσεις  .Αν μαθαίνατε πώς στην πόλη σας κυκλοφορεί ένας σχιζοφρενής κατά συρροήν δολοφόνος ό οποίος σκοτώνει  ένα ή δύο κάθε ατομα κάθε βδομάδα ,σκεφτείτε και πείτε μου ...δεν θα φοβόσαστε ?δεν θα σας άλλαζε κάπως αυτό την ζωή?   Θα βγαίνατε ανέμελοι όπως βγαίνατε πριν? στατιστικά οι πιθανότητες να είστε εσείς το επόμενο θύμα είναι  πολύ πολύ μικρές. Αν μαθαίνετε παραδείγματος χάρη πώς οι μυστικές υπηρεσίες έχουν πληροφορίες ότι κάποιος θα βάλει μία βόμβα στην πόλη σας σε μία μαζική συγκέντρωση  αθλητική είτε πολιτική είτε πολιτιστική και σας το πουν , θάτο αγνοούσατε σκεπτόμενοι ότι κάποιο σχέδιο θέλουν να εξυπηρετήσουν και θα πηγαίνατε με την ίδια ευκολία στην εκδήλωση? θα πέρνατε μέτρα προστασίας?Και θα μπορούσα να σκεφτώ πολλά παρόμοια παραδείγματα ..Και σε αυτό που θέλω να καταλήξω είναι ότι σε αυτές τις περιπτώσεις θα πέρναμε μέτρα ασφαλείας χωρίς να περιμένουμε κάποιος να μας υποχρεώσει να το κάνουμε...Όμως σε αυτό που ζούμε σήμερα με την πανδημία και αναφέρομαι μόνο σε αυτούς που την πιστεύουν και πιστεύουν πως υπάρχει, σκέφτομαι πόσο διαφορετική είναι η αντίδραση στα μέτρα προστασίας ..Που τα τηρούμε μόνο με την απειλή προστίμου..βέβαια περίπου έτσι αντιδρούμε και με το τσιγάρο με το ποτό και οδήγημα με το κράνος και χίλια δυο άλλα

Α.Π.