ΠΕΙΡΑΤΗΣ

 ΠΕΙΡΑΤΗΣ 

Το κατάλαβε πώς γύρισε ... Είδε το παιχνίδι που άφησε εκείνη στις πέτρες... πάντα κοίταγε εκεί... καθάριζε και καμιά φορά...για να είναι περιποιημένα όταν θα γυρίσει εκείνη και να μη στεναχωρηθεί βλέποντας εικόνες εγκατάλειψης  ...Και χάρηκε... πόσο χάρηκε... Αυτό που δεν κατάλαβε είναι το γιατί χάρηκε... Λες και γύρισε για κείνον ...Ενώ εκείνη στη ζωή της γύρισε... Και αυτός δεν είναι μέρος της... Μοιάζει με πειρατή που κάνει ρεσάλτο στα ξένα όνειρα για να ομορφύνει τα  δικά του... Να κλέψει όσο πιο πολύ ξένο φως μπορεί για να το φυλάξει στα σκοτεινά του αμπάρια ... Όμως ο καημένος είναι ένας καλός πειρατής ..Δεν ζηλεύει τα πλούτη των άλλων ...Και αν κλέβει , κλέβει μόνο λίγο φως.... για να μπορέσει να φωτίσει τα όνειρά του και να τα δει...Γιατί τα όνειρα δεν παράγουν από μόνα τους φως ....Πάντα το παίρνουν από την πραγματική ζωή...

Α.Π.

φτανει

   .πάει αυτό ήταν.. έσβησε μέσα στην αγκαλιά μου ... το έβλεπα ότι φεύγει... χάιδευα τα μαύρα της μαλλιά και αυτή ψιθύριζε λόγια που εγώ δεν μπορούσα να ακούσω ... είχα κολλήσει το αυτί μου στο στόμα της και το μόνο που μπόρεσα να καταλάβω ήταν η τελευταία της λέξη .... '' φτάνει '' ... αμέσως μετά σαν ένα πανέμορφο λαμπερό μαργαριτάρι έγινε χίλια κομμάτια  ...αμέτρητες  αστραφτερές πράσινες  κουκίδες κύλισαν   μέσα από τα δάχτυλά μου αναπηδώντας στο πάτωμα ... και όπως κυλούσαν μία-μία έσβηνε και έχανε την λάμψη της .... το στυλό μου άδειασε.... μόνο μία λέξη είχε απομείνει   στο μελάνι του για να γράψω στο χαρτί .............  ''φτάνει '' ......

ΡΗΧΑ ΚΑΙ ΒΑΘΙΑ

 στα ρηχά κολυμπάνε πολοί.... παίζουνε ,γελάνε , φλερτάρουν και περνάνε μία χαρά ... Στα βαθιά κολυμπάνε λίγοι και συνήθως είναι μόνοι τους...στους πρώτους αρκούν τα βοτσαλάκια της παραλίας και δεν τους νοιάζει τι χρώμα έχει ο βυθός ... τους αρκεί να περνάνε καλά....οι δεύτεροι δεν μπορεί να ζήσουν χωρίς να βουτήξουν και να το μάθουν

στα ρηχά κολυμπάνε πολοί.... παίζουνε ,γελάνε , φλερτάρουν και περνάνε μία χαρά ... Στα βαθιά κολυμπάνε λίγοι και συνήθως είναι μόνοι τους...στους πρώτους αρκούν τα βοτσαλάκια της παραλίας και δεν τους νοιάζει τι χρώμα έχει ο βυθός ... τους αρκεί να περνάνε καλά....οι δεύτεροι δεν μπορεί να ζήσουν χωρίς να βουτήξουν και να το μάθουν

''ΦΤΑΝΕΙ''

 ''ΦΤΑΝΕΙ''

Ήταν ότι πιο αληθινό είχα ζήσει , αυτό το ταξίδι μέσα στο ψέμα . Στην αρχή ταξίδεψα  σε έναν παρθένο τόπο όπου τον έλουζε ένα ονειρικό γαλάζιο φως  .Όλα έδειχναν τόσο όμορφα ,  οι φόβοι λες και ήταν οι καλύτεροι φίλοι , η ανασφάλεια  γινόταν σιγουριά , η ελπίδα ήταν ένα αστέρι κοντινό που μπορούσα να το αγγίξω , η μοναξιά ήταν απλά μία ευκαιρία για να ονειρευτώ .  Ένας τόπος ιδανικός για τους μοναχικούς ποιητές , που δεν είχαν παρά να διαλέξουν ποια μούσα θα κρατάει το μολύβι τους , σε ποιο τραγούδι θα βάλουν τους χτύπους της καρδιάς τους , σε ποια ψυχή θα ακουμπήσουν το σ'αγαπώ τους . Καθώς το ταξίδι συνεχιζόταν άλλαξαν πολλά . Ήταν μόνο νύχτα ,  το φεγγάρι είχε ένα πράσινο χρώμα ,  τα τραγούδια ήταν μαύρες τρύπες που ρούφαγαν  τις σκέψεις μου  , η προσμονή γινόταν ένα μεγάλο φορτίο που με γονάτιζε , δικαστές  δίκαζαν το κάθε μου συναίσθημα και με καταδίκαζαν ισόβια με  ενοχές .  Φεύγοντας από αυτή την χώρα ταξίδεψα στο απόλυτο κενό . Εκεί μπορούσα να πάρω μαζί μου μόνο  αυτά που δεν είχα και που δεν θα έχω ποτέ . Αυτά έχουν ένα βάρος ασήκωτο . Προσπάθησα γρήγορα να φύγω από κει , μα όποιο δρόμο και να πήρα , όπου και να δοκίμαζα  να πάω μπροστά ή πίσω ,  με σταμάταγε μία ταμπέλα που έγραφε ...ως εδώ πας.... ''φτάνει '' ..... 

Α.Π.

" φτανει "

 Οταν τα εχεις κανει ολα λαθος μην κατηγορεις το λαθος που δεν ηταν σωστο... 

ψεύτικα φώτα

 Και όταν θα σβήσει το φως που σε  έλουζε .... Όχι δεν ήτανε δικό σου αυτό το φως .... ήταν το φως που φώτιζε τα όνειρά μου τις νύχτες.... όνειρα που έβλεπα από μικρό παιδί .... Τότε θα μείνει να κοιτάζω την σκληράδα σου , την  φτήνια σου , τα ρηχά σου συναισθήματα ....Δεν μπορεί να τα αγαπάω αυτά... Τότε θα σε έχω ξεπεράσει ... Τότε θα έχω γίνει καλά ...

πιστη

 

Σήμερα σκότωσε μία θεά .Σταμάτησε να την πιστεύει  Δεν την  χρειαζόταν.  Δεν τον άκουσε ποτέ .  Δεν άκουσε ποτέ καμία προσευχή του . Γκρέμισε τους βωμούς της , έσβησε τις δάδες με τις πράσινες φωτιές που φώτιζαν τον ναό της . Μα ήρθε το βράδυ .  Σκοτείνιασε .  Οι αιώνιοι  φόβοι άρχισαν να γρυλίζουν πίσω από τους τοίχους . Και δεν αντέχει μόνος στο σκοτάδι ,  φοβάται , Άρχισε να παρακαλάει για συγχώρεση . Της μίλαγε ...της μίλαγε... Μέχρι που τελικά η θεά, χωρίς ποτέ να έρθει, χωρίς ποτέ να του μιλήσει και να του απαντήσει ,είχε δημιουργηθεί από το πουθενά .Πάλι μόνος του ήταν όμως μπορούσε να ελπίζει ξανά σε εκείνη  .

 Α.Π.