Γιατί κάποιοι σε εκείνα που δεν λένε έχουν κρύψει τις πιο όμορφες τους λέξεις

 Ρώτησαν έναν ζωγράφο γιατί του αρέσει να ζωγραφίζει ανύπαρκτα , έρημα όμορφα τοπία.

'Γιατί θέλω ένα ασφαλές μέρος που να μπορούν να βγουν τα όνειρά μου και να ζήσουν '' τους απάντησε, '' ''χωρίς να κινδυνεύουν από το μπούλινγκ της πραγματικότητας σας'' .

''Γιατί θέλω έναν παράδεισο που να μην χρειάζεται έναν θεό για να τον προστατεύσει από το διάβολο'' .

''Γιατί εκεί θα μπορώ να είμαι το παιδί που ζει μέσα μου από τότε που όταν έκλαιγα δεν ήταν γιατί πόναγα , αλλά ήταν γιατί δεν ήξερα να μιλάω... δηλαδή δεν ήξερα να πω ψέματα'' .....

Α.Π.

μία παλιά Monopoly.....

μία παλιά Monopoly.....

 Μα ήταν η φάση αλλιώς

το παιχνίδι είχε άλλους κανόνες

και εγώ ένας παίχτης παλιός

που είχα λήξει πριν κάτι αιώνες

 Οσα έχω δεν βρίσκουν λαλιά

και ο θόρυβος μπήκε στις λέξεις

σαν μονόπολη μοιάζω παλιά 

που σου ανοίγομαι μήπως με παίξεις

Μα εσύ μέσα απ' το κινητό

 τον κόσμο πουλάς και αγοράζεις

και όταν στο φως του δειλά ξεμυτώ

στα αδιάβαστα πάντα με βάζεις

Α.Π.

 η πιο δύσκολη μετάβαση στην πραγματικότητα είναι η στιγμή που αρχίζεις να πιστεύεις τα λόγια που σου είπαν και όχι αυτά που νόμιζες ότι θα ήθελαν να σου πουν ... 

 Ο καλύτερος φίλος είναι αυτός που δεν χρειάζεσαι

 θα μπορούσα εύκολα να σε ξεχάσω , αλλά έτσι θα γινόμουν απελπιστικά φτωχότερος 

ΠΝΙΓΜΟΣ

ΠΝΙΓΜΟΣ

Δεν σε είδα ποτέ σαν μία σανίδα σωτηρίας.

Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι ήσουν ένα ναυάγιο  στους βυθούς της ψυχής σου.

Ενιωσα την αιώνια μοναξιά σου.

Και ο μόνος τρόπος που βρήκα  για να έρθω κοντά σου ήταν να πνιγώ .

Επρεπε να σου πω ψέματα ότι μπορείς να ξαναταξιδέψεις για να σου δώσω ελπίδα.

Μέχρι και  έναν χάρτη άνοιξα για να σου δείξω το ταξίδι  που αν ήθελες θα κάναμε μαζί.

Ομως εσύ μου είπες ότι οι πνιγμένοι είναι κακιά παρέα και με παρακάλεσες να φύγω .

Α.Π.