ΚΥΜΑ
σε μία θάλασσα από σκέψεις
εισαι το πιο ωραίο κύμα
σε ταξίδεψα μονάχος
πότε όρτσα πότε πρίμα
πότε σε έπαιρνα στις χούφτες
και από τους φόβους μου πλενόμουν
πότε μέσα στους βυθούς σου
σαν την άγκυρα σερνόμουν
είσαι κύμα του Αυγούστου
και μπουνάτσα του χειμώνα
μα δεν κύλησε από σένα
στο κορμί μου ούτε σταγόνα
εισαι το πιο ωραίο κύμα
το πιο όμορφο από όλα
που τις νύχτες σιγοσβήνεις
με έρωτα και βαρκαρόλα
Α.Π,
Δραπέτευσε λέει ο εγκληματίας ο χιμπατζής ..
Αλίμονο σε όποιον άνθρωπο έπεφτε στα χέρια του...
Ευτυχώς αντιδράσανε γρήγορα και με την σωστή εκπαίδευση που είχαν, δεν χρειάστηκαν πολλές σφαίρες και χρόνο για να τον εξουδετερώσουν.....
Δραπέτευσε λέει το κάθαρμα ...γύρευε τι είχε κάνει για να το έχουν βάλει φυλακή .θα μάθουμε ...θα το πούν τα κανάλια και τα site...
Οπως και θα πρέπει να σκεφτούμε και τα μέτρα φύλαξης στις φυλακές τόσο επικίνδυνων όντων...
Αν και δεν καταλαβαίνω το γιατί σε εγκλήματα, σαν αυτά που έκανε ο χιμπατζής , δεν έχει επιβληθεί ακόμα η ποινή του θανάτου
Τι θα πει ότι το σκότωσαν .... αυτό είναι άλλο .... το σωστό θα ήταν να αποφασιστεί σε δίκη ο θάνατός του....δημοκρατία έχουμε...
Και αυτός ο χιμπατζής εκτός από σατανικό ον που έτσι κι αλλιώς είναι , ήταν και αχάριστο ....ήθελε λέει να το σκάσει από το κλουβί ....αλήθεια και να ζήσει που? ελεύθερο σε κάποιο δάσος? ...
Γιατί μήπως είμαστε ελεύθεροι εμείς να ζήσουμε σε κάποιο δάσος ? αλλά εμείς δεν το σκάμε από τα κλουβιά μας..παλεύουμε... ζούμε και πεθαίνουμε μέσα σε αυτά...
Γιατί η σωστή η ελευθερία είναι αυτή η ελευθερία να έχεις την ελευθερία να σκοτώσεις την ελευθερία του άλλου
Α.Π.
ΖΩΕΣ
τα χω βάλει όλα σε μία τάξη
και έχω μπει σε μιά καλή σειρά
πιά μπορώ να πω πως είμαι εντάξει
τώρα τα βολεύω μία χαρά
βρήκα μία γόμα να σε σβήσω
και έδωσα φιλί να σε αρνηθώ
αγόρασα μία Ιθάκη να γυρίσω
και ένα ψέμα για να αγαπηθώ
την ζωή μου άλλαξα με μιά άλλη
τη δικιά μου άστηνε ...χαλάλι
άστην μες στους στίχους να βουλιάζει
άστηνε θανάτους να γιορτάζει
και όταν δεν θυμάμαι να ξεχνάω
και όταν στο στενό σου τριγυρνάω
είναι που ακόμα τα μπερδεύω
και δεν ξέρω ποια ζωή ξοδεύω
Α.Π.
ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ
Ηταν σε εκείνη τη μικρή στιγμή στο χρόνο , που βγήκε έξω από το χειμωνιάτικο του κόσμο .
Που άφησε το μολυβένιο βαρύ σύννεφο , και περιπλανήθηκε μόνος στον παγωμένο ουρανό ελπίζοντας μήπως τυχαία συναντήσει την άνοιξη που έβλεπε κάθε βράδυ στο όνειρό του από παιδί .
Μα το μόνο που πρόλαβε να δει από την άνοιξη ήταν τα χελιδόνια που γυρνούσαν στις ζεστές περιοχές κουρασμένα από το μεγάλο ταξίδι .
Ηταν τόσο ανήμπορος να τα ακολουθήσει , ήταν τόσο θλιβερό να τα βλέπει να φεύγουν και να απομακρύνονται ξέροντας ότι στο τέλος του ταξιδιού τους θα βρισκόταν εκεί που ήταν και το όνειρό του .
Κάποια στιγμή έπιασε σφιχτά από τη μέση την πρώτη νιφάδα τού χιονιού που έφερε η καταιγίδα και χορεύοντας μαζί της απόλαυσε την τελευταία του πτώση και τον τελευταίο του χορό.
Α.Π.
