είναι φορές που το μόνο που θέλεις να κάνεις είναι να μην κάνεις αυτό που θες να κάνεις

Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ

 Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ

ήρθε στην ώρα του το τρένο 

εγώ είμαι εδώ και περιμένω

να κατεβείς, να σ αγκαλιάσω

φοβάμαι μη και δεν προφτάσω

μήπως ο χρόνος τρέξει πίσω

που ήρθα να σ' αποχαιρετήσω

που σου είχα πει πως σ αγαπούσα

 καθώς το χέρι σου κουνούσα

μην μπεις στο λάθος το βαγόνι

που είναι δικό τους και σκοτώνει

γιατί το γέλιο θα σωπάσει 

τρέμω μην ήδη σε έχω χάσει

μήπως στην στάση που είμαι τώρα

μες στον αέρα και στην μπόρα

κανένα τρένο δεν ζυγώνει

 μην σε έχασα και έμεινα μόνη

έχει περάσει ένας χρόνος

που με σκοτώνει ο ίδιος φόνος

μες στις καυτές της λαμαρίνες

 είμαι νεκρή δώδεκα μήνες

Α.Π.

ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ

 ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ

είσαι πάντα εδώ , πάντα μπροστά μου

 ένα βήμα ακόμα και σε πιάνω

η σκιά σου μέσα στην σκιά μου

πάλι σε κερδίζω και σε χάνω

είσαι πάντα εδώ μα πάλι λείπεις

μοναχός δεν ζω , μαζί σου σβήνω

σε αφήνω και με εγκαταλείπεις

όλα στα γυρεύω και στα δίνω

είσαι πάντα εδώ μα δεν σε νοιάζει

δεν σε νοιάζει αν γύρισα ή αν φεύγω

είναι η μοναξιά που σε τρομάζει

και να γίνουμε ένα το αποφεύγω

είσαι πάντα εδώ , πάντα μαζί μου

είσαι ο πιο δικός μου ξένος τόπος

σε ανασαίνω στην αναπνοή μου

και να σ΄αγαπώ είναι ο μόνος τρόπος

Α.Π.

 μα όσο λιακάδα και να έχει εάν δεν κοιτάξεις κατάματα τον ήλιο με το ρίσκο να τυφλωθείς απλά θα υποθέτεις ότι ο ήλιος λάμπει

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ

 ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ

και τι νομίζεις πως θα μείνει

 τι θα απομείνει 

τώρα που φεύγεις και εσύ

ακόμα μιά αδιανή σελίδα

με μια κηλίδα

 από χυμένο κρασί

ακόμα μία ελπίδα ψεύτρα

μια χαρτοκλέφτρα

με πειραγμένα χαρτιά

τι και αν ήσουν καταιγίδα

 αφού εγώ  είδα

 μόνο  μιά στάλαγματιά

δεν ξέρω αν με έχεις συγχωρήσει

 και λησμονήσει

τα λόγια μου τα πικρά

μα εγώ σου στέλνω  μία συγγνώμη

 μία ακόμη

 σε δυο στιχάκια μικρά

Α.Π

μεθυσμένες υπογραφές

 μεθυσμένες υπογραφές

δραπέτευσαν τα γράμματα και φεύγουν

από την τελευταία την σελίδα

τα λόγια ξαναγύρισαν στο στόμα

και επέστρεψε η βροχή στην καταιγίδα

δύο σώματα που είχαν λησμονήσει

να αγγίζονται, να γδέρνονται τα βράδια

παλεύουν την σκουριά να καθαρίσουν

από το δέρμα , με φιλιά και χάδια

η Ιθάκη και τα ανάκτορα μπροστά του

πανέμορφη η βασίλισσα του γνέφει

φαντάσματα οι μνηστήρες γύρω-γύρω

και πίσω , στο ταξίδι του επιστρέφει

και η αγάπη καπετάνιος μεθυσμένος

κερνάει την φουρτούνα ένα ακόμη

πώς χώρεσε το ψέμα μες στο δάκρυ

πώς κρύφτηκε στον φόβο το συγγνώμη

το νόμισμα που δύο όψεις έχει

μονά ζυγά το ''τίποτα'' ή το ''όλα''

γεννιέται και πεθαίνει ο κόσμος όλος

μέσα στα μάτια του κεραυνοβόλα

Α.Π.

 και θα έρθει η στιγμή που την αγαπη θα την ζητιανέψεις αλλά κανείς δεν θα σε λυπηθεί 

που θα την απαιτήσεις αλλά κανείς δεν θα σε φοβηθεί

που θα προσπαθήσεις να την αγοράσεις αλλά κανένας δεν θα σου την πουλήσει

που θα την ονειρευτείς αλλά όλα τα όνειρα τελειώνουν το πρωί που θα ξυπνήσεις

που θα την αντιγράψεις αλλά δεν θα είναι η δική σου

που θα την ζηλέψεις αλλά η ζήλια δεν σκότωσε ποτέ κανέναν μνηστήρα

που θα την ανταλλάξεις αλλά καμία ζυγαριά δεν μπορεί να την μετρήσει

που θα την μισήσεις γιατί το μίσος ποτέ δεν θα σου ζητήσει την αιτία

που θα την απαξιώσεις γιατί έχεις την ανάγκη να νιώθεις οτι έχει αξία η ζωή σου χωρίς αυτήν

πού θα πεις ''εγώ δεν έχω την ανάγκη να αγαπάω και να με αγαπάνε'

'μέχρι να έρθει κάποιος που σε αγαπάει και τον αγαπας  και να σου πει ''κανέναν δεν έχεις ανάγκη είμαι εγώ εδώ για σένα''

και το μόνο που θα εχεις να πεις τότε είναι .....  ''σε αγαπάω''