ΚΥΡΙΑΚΗ
Είναι μία γάτα στην αυλή
και ένα αδέσποτο σκυλί
και τα τζιτζίκια που όλη μέρα τραγουδάνε
Είναι και μιά άγρια καρυδιά
με τα άπλωμένα της κλαδιά
και χελιδόνια που τριγύρω της πετάνε
Τα ηλιόδεντρα καμαρωτά
τριαντάφυλλα αγκαθωτά
και ένα μποστάνι που απλώνεται πιο πέρα
Είμαι και εγώ κάπου εκεί
κι άλλη χαμένη Κυριακή
δεν είσαι εδώ , είσαι μακριά για άλλη μία μέρα
Α.Π.
Εκείνο το πεφταστέρι που έπεσε χθες το βράδυ στον ουρανό της ανατολής.
Απόλυτα αιφνιδιασμένο και αβέβαιο έβλεπε τους ανθρώπους να τρέχουν τρομαγμένοι στην θέα του.
Μα του είχαν πει τόσο όμορφες ιστορίες για το στερνό του ταξίδι.
Ότι οι άνθρωποι θα το κοιτάζουν εκστασιασμένοι και θα νιώθουν τυχεροί που το είδαν.
Και η πιο ωραία ιστορία που είχε ακούσει ήταν ότι στην θέα του οι άνθρωποι θα έκαναν ευχές για τα κρυφά τους ανεκπλήρωτα όνειρα.
Απογοητευμένο, λίγο πριν σβήσει για πάντα στον ουρανό , άκουσε τις προσευχές και το κλάμα των ανθρώπων , είδε τον τρόμο στα μάτια τους.
Και πρόλαβε να δει σαν τελευταία εικόνα, δεκάδες πύρινες φλόγες να διασχίζουν τον ουρανό.
Μόνο που δεν ήταν πεφταστέρια.
Α.Π.
ΣΤΑ ΚΑΤΑΚΑΘΙΑ
Ανήσυχα μουδιασμένος
και αναποφάσιστα στέρεος
κύκλο στον κύκλο και κυκλωμένος
πάντα μισός και ακέραιος
Ορθάνοιχτα κλειδωμένος
πολύβουα σιωπηλός
σιαμαίος και διχασμένος
ξεκάθαρος και απατηλός
Σαν τέρας που νιαουρίζει
και έχει στο δέρμα του γυαλιά και αγκάθια
που τα τραγούδια τα συλλαβίζει
και στίχους βρίσκει στα κατακάθια
Φοράει το πρόσωπο πάνω απ' την μάσκα του
και το χαμόγελο πάνω απ' την θλίψη
βγάζει τα αστεία του μέσα απ' την κλάψα του
και κλέβει τα όνειρα για να τα στύψει
Είναι τα πάντα , είναι ο κανένας
είναι το κύμα , είναι ο πυθμένας
είναι όσα αγαπώ και όσα φοβάμαι
είναι όσα ξέχασα και όσα θυμάμαι
Α.Π.
ΣΑΝ
Σαν γάτα στο σοκάκι
που ένα σκυλί την τρέχει
σαν άλογο στο σκάκι
που ίσιο δρόμο δεν έχει
Σαν φύλλο που ανεμίζει
σε ένα κλαδί που σπάει
τίποτε δεν ορίζει
που είναι και που πάει
Έτσι μοιάζει το κύμα
που σιωπηλά χαϊδεύω
με ένα ακόμα ποίημα
τις σκέψεις μου γητεύω
Σαν τον κρυφό μου πόθο
που δεν τον ξεστομίζω
όσα μέσα μου νιώθω
και απόψε τα κοιμίζω
Α.Π.
ΑΔΙΑΦΟΡΑ
Μην μου πατήσεις ετούτο το δάκρυ
μην μου σκουπίσεις ποτέ την ματιά σου
έχω μια ανάσα σε τούτην την άκρη
προσάναμμα στην καινούργια φωτιά σου
Μέσα στις φλέβες που τρέχουν οι μέρες
μπήκαν δαιμόνια για να με σκοτώσουν
και από μένα αγοράζουν τις σφαίρες
μα εκείνα σκότωσαν αυτό που φοβόσουν
Να μην πιστέψεις το καινούργιο μου ψέμα
μην το διαβάσεις το καινούργιο μου ποίημα
με έχω κρύψει σε ένα αδιάφορο βλέμμα
και να με βρούνε , άδικο θα ΄ναι και κρίμα
Δεν κάνω κύκλους πια , δεν ζω μες στο βάζο
δρόμος ευθεία δίχως στάσεις και τέρμα
απ' το καπέλο πια κουνέλια δεν βγάζω
και τα τραγούδια μου γεράσαν τα έρμα
Πόσο με κούρασε αυτό το ταξίδι
που δεν ξεκίνησε και δεν θα τελειώσει
το ηχόχρωμα σου που το ξέχασα ήδη
μέσα στη σκέψεις μου κερί που θα λιώσει
Α.Π
ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Μα ποιος μοιράζει τους καημούς ? με πιο κριτήριο ?
σε άλλον κληρώνει την γιορτή , σε άλλον μαρτύριο
ποιος είναι εκείνος που τα χρόνια μας τα μέτρησε
και αυτά που βρήκε παραπάνω πίσω απαίτησε
Ποιος είναι εκείνος που την μοίρα μας υπέγραψε
και με μιά γόμα τις χαρές μας τις εξέγραψε
μα ποιος διαλέγει τα εμπόδια στον δρόμο μας
και τους δαιμόνους που θα βάλει μέσ' στον τρόμο μας
Ένα τηλέφωνο που χτύπησε και μάτωσε
ένας βοριάς που την γαλήνη αναστάτωσε
μια προσευχή την αυταπάτη να αγοράσει
πως είναι μπόρα που όπως ήρθε θα περάσει
Α.Π.
