ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

 ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Είσαι εδώ τώρα και ξεκινάς να διαβάζεις στην πρώτη γραμμή της σελίδας αυτά που γράφω ... συνεχίζεις να διαβάζεις και στη δεύτερη γραμμή .... ακόμα δεν σου είπα τίποτα , δεν τα παρατάς ..

Είσαι ήδη στην τρίτη γραμμή ...ακόμα περιμένεις να δεις γιατί το κάνω αυτό ..

Τώρα είσαι στην τέταρτη γραμμή και συνεχίζεις να διαβάζεις .... δεν μπορεί να γίνεται όλο αυτό μάταια σκέφτεσαι ...

Δεν είμαι σίγουρος για πόσο θα μπορούσα να το συνεχίσω αυτό και εσύ να συνεχίζεις να διαβάζεις..

Όμως πιστεύω ότι θα μπορούσα  να το τραβήξω ακόμα περισσότερο και εσύ να είσαι ακόμα εδώ.

Κάθε γραμμή της σελίδας και μία μέρα , πολλές σελίδες μαζί που φτιάχνουν ένα βιβλίο .... το βιβλίο της ζωής ...

Και η μία μέρα μοιάζει τόσο με την άλλη,  χωρίς να σου δίνει τίποτα ...χωρίς να αλλάζει τίποτα... όμως είσαι εκεί περιμένοντας την επόμενη μέρα γιατί ελπίζεις ότι κάτι διαφορετικό θα συμβεί και όταν δεν συμβαίνει περιμένεις και την άλλη μέρα ... και την άλλη ..και την άλλη ...

Και μέχρι να βρεις το θάρρος να κλείσεις αυτό το βιβλίο .. να το πετάξεις ...να αρχίσεις να γράφεις ένα καινούργιο , ένα δικό σου βιβλίο . έχει περάσει η ζωή.. 

Έχεις φτάσει στην τελευταία του σελίδα που είναι τόσο ίδια με την πρώτη . Απλά τότε , στην πρώτη σελίδα , το βιβλίο ήταν καινούργιο .  Ενώ τώρα μετά από τόση χρήση έχει αρχίζει να τσαλακώνεται , να σκίζεται .

Και θα ρθει η ώρα που ένα χέρι θα το πετάξει στο κοφίνι μαζί με τα άλλα , τα παλιά , τα σκονισμένα βιβλία , και θα μείνει εκεί ... ξεχασμένο για πάντα .

Α.Π.

ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ

ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ

Διάλεξα ένα πρόσωπο για να κοιτάξω το όνειρο μου

και μία φωνή για να ακούσω τα θέλω μου

και δύο ευαίσθητα αυτιά για να χορεψω στις μουσικές της βροχής και του ανέμου

Ένα ζευγάρι αναμμένα κάρβουνα κάτω από δύο πυκνά μαύρα φρύδια , για να χωρέσουν το ηλιοβασίλεμα και να το βλέπω όταν πέσει η νύχτα

Σκέπασα με μακριά μαύρα μαλλιά τις απόκρυφες σκέψεις μου 

Και ένα υπέροχο σώμα , υγρό , για να ξεδιψάσω στον ιδρώτα του

Δύο λυγερά πόδια που είναι έτοιμα για όλα τα ταξίδια , κάτω από τον ήλιο και το φεγγάρι

Απομακρύνθηκα από το δημιούργημά μου και γύρισα να το κοιτάξω

Ήμουν τόσο σίγουρος ότι θα δω εσένα

Μα αυτό που είδα ήταν ένα φάλτσο τραγούδι , μουτζουρωμένους στίχους πάνω σε ένα τσαλακωμένο χαρτί , ένα καμβά με άναρχα ανακατεμένα  τα χρώματα

Δεν ήσουν εσύ ... μα ήσουν παντού

Α.Π.

η Κουτσή ξύλινη καρέκλα

 

η Κουτσή ξύλινη καρέκλα

Πόσο αγαπώ την κουτσή ξύλινη καρέκλα ,  που την παρέσυρε ο χειμώνας  μέσα από τα όνειρά μου και την έσπρωξε στην παραλία με τα βότσαλα ,και  στέκει στα τρία της πόδια ,  σφηνωμένη μέσα στις πέτρες τις άσπρες , όρθια , σαν να  κοιτάζει το πέλαγο το φουρτουνιασμένο....

Στα ξεπλυμένα από την θάλασσα πόδια της , έχει μείνει λίγο ακόμα  μπλε χρώμα και μερικοί ψάθινοι κόμποι τυλιγμένοι στην πλάτη της...

Πάντα την κοιτάζω με θλίψη .Είναι σαν ένας μαγνήτης  που τραβάει όλα όσα μου λείπουν , όλα όσα έφυγαν , όλα όσα χάθηκαν , όλα όσα ξέχασα ,όλα όσα με ξέχασαν ....

Και λες και έμεινε η και η ζωή μου καθισμένη πάνω στην καρέκλα και περιμένει ... περιμένει...

Και ξέρω πως κάποιο από τα επόμενα μεγάλα κύματα θα την πάρει μαζί του και θα την αφήσει στους βυθούς για πάντα ...

Την έχω δει να την τραβάω σιγά και με σεβασμό  λέγοντας στην αγαπημένη  μου να καθίσει .. 

Πόσα όνειρα έχει ακούσει να γεννιούνται , πόσα ταξίδια έχει ακούσει να ξεκινούν...

Την έχω δει να τη σπρώχνει θυμωμένα πίσω της η κοπέλα  πετώντας την στο μωσαϊκό και προσπερνώντας την σχεδόν τρέχοντας ....

Πόση μοναξιά από το πάτωμα σήκωσα μαζί με την καρέκλα  εκείνο το απόγευμα...

Την αγαπάω τόσο αυτή την κουτσή ξύλινη καρέκλα ... 

Γιατι  πάνω της καθόταν πότε η χαρά , πότε η ευτυχία , πότε η λύπη ,  πότε ο θυμός , πότε η απογοήτευση ... 

Γιατί πάνω στην δική μου και εκείνη την καρέκλα την απέναντι μου καθόταν πάντα μία κουτσή ζωή , ένα κουτσό όνειρο και ενα κουτσό τέλος ...

Α.Π.

   

Συγγνώμη που δεν σκότωσα τις λέξεις πριν μιλήσω

συγνώμη που δεν μπόρεσα το στόμα μου να κλείσω

να μην σου έλεγα ποτέ πως σε έχω αγαπήσει

και ας ήταν να καιγόμουνα μέχρι η φωτιά να σβήσει

 Χαμενος δεν εισαι οταν εχεις χαθει και ξερεις πως χαθηκες γιατι θα βρεις καποτε τον δρομο σου..χαμενος εισαι οταν νομιζεις οτι εισαι στον σωστο δρομο ενω εισαι στον λαθος δρομο...

 Όσο σε θυμάμαι δεν μου λείπεις.. Μολις σε ξεχάσω είναι που μου λείπεις τόσο

ΝΕΡΑΙΔΕΣ

 ΝΕΡΑΙΔΕΣ

Την τελευταία φορά που τις είδα κολυμπούσαν και οι δύο μέσα στις μπλέ λέξεις...

Δεν χόρταινα να τις βλέπω ...λαμπερές  ! αυτό το φως  ! Θεέ μου αυτό το φως !

Μα ήρθε η ώρα να αφήσουν την θάλασσα του μελανιού ... 

Βγήκαν από τους στίχους σαν γαλάζιες νεράιδες και περπατώντας αργά πήδηξαν από τη σελίδα και απομακρύνθηκαν ....

Τις είδα να γυρνούν και να με κοιτάζουν ... τουλάχιστον αυτό ήθελα να πιστεύω ... λίγο πριν χαθούν στην στροφή του χωμάτινου μονοπατιού.

Ίσα που άκουσα το σκυλί που κρατούσε η μία κοπέλα να μου γαβγίζει σαν να μου λέει αντίο ... και μόλις που είδα την άλλη κοπέλα να στρεφει το πρόσωπό της προς τα μένα .. τινάζοντας τα μακριά μαύρα  μαλλιά της ..και νομίζω πως την είδα να μου χαμογελάει ...

Ξεφύλλισα το τετράδιο ... Με τρόμο είδα πως όποιες λέξεις , οποίο γράμμα , όποιος στίχος ήταν εκεί , είχε ξεραθεί...  σαν λουλούδι που το άφησαν στο βάζο χωρίς ποτέ να βάλουν λίγο νερό...

Πήρα τρυφερά το τετράδιο στα χέρια μου και το έφερα στα χείλη μου για να το δροσίσω... Το έκλεισα με την υπόσχεση ότι θα του ξαναφέρω στις σελίδες του τις νεράιδες ... θα ψάξω και απόψε στο όνειρό μου μήπως τις βρω...  και αύριο και μεθαύριο και όσο χρειαστεί... 

Είμαι σίγουρος ότι στα όνειρά ζουν οι νεράιδες ..Εκεί θα τις βρω λοιπόν

Α.Π.