ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΑΣΗ
και εγώ που τόσο ένιωσα
μα που ποτέ δεν στέριωσα
τσιγγάνος μέσα στο ίδιο μου το κάρμα
τα χρόνια πέρασαν γοργά
έτσι όπως βάδιζαν αργά
οι αλήθειες και οι αυταπάτες μου αντάμα
κοιτάω το ηλιοβασίλεμα που βάφει τον ορίζοντα με το αίμα του
και θλίβομαι που άχρωμος βαδίζω σε έναν δρόμο όπου έφτασα στο τέρμα του
Α.Π.
ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ
ήταν σαν τον τον δεσμό τον γόρδιο
ο κόμπος που ποτέ δεν έλυσα
το ανυπέρβλητο εμπόδιο
το σύνορο που δεν δρασκέλισα
ηλιοβασίλεμα στην κόλαση
μία Ατλαντίδα μες στο χάρτη μου
το χελιδόνι που δεν γύρισε
με τον Απρίλη και τον Μάρτη μου
οφθαλμαπάτη μέσα στο όνειρο
χρησμός που έδωσε η τσιγγάνα
κρασί που χύθηκε στο τσούγκρισμα
ευχή που έδωσε η ζητιάνα
στο άσπρο λουλούδι πάνω στάθηκε
μία μέλισσα να πάρει γύρη
μία άνοιξη άγγιξε τα χείλη μου
πριν να πνιγεί μες στο ποτήρι
Α.Π.
ΑΝ...
Εάν στα αρχαία χρόνια είχαμε υπάρξει
εκεί τριγύρω κάπου στον χρυσό αιώνα
νομίζω θα να ήσουνα μία Καρυάτιδα
και εγώ εργάτης μάρμαρου στον Παρθενώνα
Αν ζούσαμε μαζί στην Αναγέννηση
θα ήθελα να ήσουνα η Μόνα Λίζα
ο da Vinci ο ζωγράφος που σε αποθανάτισε
και γω ο μαραγκός που έφτιαξε την κορνίζα
Αν είχες γεννηθεί μία σταρ του σινεμά
του Φίνου θα ήσουνα το πιο λαμπρό αστέρι
σε κάθε σου πρεμιέρα θα ήμουνα εκεί
έξω από το σινεμά να κάνω τον πορτιέρη
Μα ζούμε και οι δυό στην σύγχρονη εποχή
που έχει λερωθεί ως και το φως του Ελύτη
για αυτό μικρή μου μούσα να μου χαμογελάς
να φωτιστούν οι στίχοι μου , που 'χω νύχτα στο σπίτι
Α.Π.
Ο ΑΛΛΟΣ
Ένας φάκελος με σφραγίδα διαγνωστικού κέντρου , που μέσα έχει τον χάρτη που δείχνει τον δρόμο για την απελπισία , για την ελπίδα , για το φόβο , για το θάρρος , για την παραίτηση ,για το κουράγιο ,που κάνει τους άλλους προορισμούς τόσο ασήμαντους
Ενα τηλεφώνημα μέσα στη νύχτα με την παγερή φωνή του αξιωματικού υπηρεσίας του αστυνομικού τμήματος της πόλης , που ενημερώνει την μάνα για το ατύχημα με τον ήχο της φωνής να θυμίζει θάνατο .
Μία στιγμή θα μείνει στον αέρα η σφαίρα πριν χωθεί στο στήθος του πατέρα , του αδελφού , του γιου , του φίλου , και ύστερα ένας ένστολος θα χτυπήσει την πόρτα του σπιτιού του .
Ενα ανεπαίσθητο βουητό την ώρα που η πόλη κοιμάται , που κλιμακώνεται μέχρι να γίνει ουρλιαχτό από την κόλαση , που σε δευτερόλεπτα σωριάζει στη γη καθετί όρθιο , καθετί που θεωρείται δεδομένο .
Η στιγμή που θα χρειαστεί το κύμα για να αναποδογυρίσει το σαπιοκάραβο, πετώντας στον θάνατο τα απελπισμένα όνειρα .
Κάποιες από τις στιγμές που ενώ κρατούν τόσο λίγο τα αλλάζουν όλα για πάντα .
Ίσως να συμβαίνουν μόνο στους άλλους .
Ζούμε σαν να συμβαίνουν μόνο στους άλλους .
Μία στιγμή χρειάζεται όμως για να γίνεις ο άλλος.
Α.Π.
η φαρμακοποιός
έχω ένα πόνο στο μυαλό
και μία πληγή στην σκέψη
και μία αόρατη σκιά
με έχει κυριέψει
έχει καρδιά μου πυρετό
και όσα νιώθω βράζουν
και κάθε βράδυ οι μοναξιές
θερμόμετρο μου βάζουν
έχει η μνήμη μου κενά
θυμάμαι και ξεχνάω
θυμάμαι ότι με μισώ
ξεχνάω πως σε αγαπάω
εσύ έχεις το φάρμακο
εσύ και το φαρμάκι
ελα και δώσε μου όποιο θες
για να σε δω λιγάκι
Α.Π.
