ναι ξεχνώ ..... και όλοι ξεχνάμε
Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ
ήρθε στην ώρα του το τρένο
εγώ είμαι εδώ και περιμένω
να κατεβείς, να σ αγκαλιάσω
φοβάμαι μη και δεν προφτάσω
μήπως ο χρόνος τρέξει πίσω
που ήρθα να σ' αποχαιρετήσω
που σου είχα πει πως σ αγαπούσα
καθώς το χέρι σου κουνούσα
μην μπεις στο λάθος το βαγόνι
που είναι δικό τους και σκοτώνει
γιατί το γέλιο θα σωπάσει
τρέμω μην ήδη σε έχω χάσει
μήπως στην στάση που είμαι τώρα
μες στον αέρα και στην μπόρα
κανένα τρένο δεν ζυγώνει
μην σε έχασα και έμεινα μόνη
έχει περάσει ένας χρόνος
που με σκοτώνει ο ίδιος φόνος
μες στις καυτές της λαμαρίνες
είμαι νεκρή δώδεκα μήνες
Α.Π.
ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ
είσαι πάντα εδώ , πάντα μπροστά μου
ένα βήμα ακόμα και σε πιάνω
η σκιά σου μέσα στην σκιά μου
πάλι σε κερδίζω και σε χάνω
είσαι πάντα εδώ μα πάλι λείπεις
μοναχός δεν ζω , μαζί σου σβήνω
σε αφήνω και με εγκαταλείπεις
όλα στα γυρεύω και στα δίνω
είσαι πάντα εδώ μα δεν σε νοιάζει
δεν σε νοιάζει αν γύρισα ή αν φεύγω
είναι η μοναξιά που σε τρομάζει
και να γίνουμε ένα το αποφεύγω
είσαι πάντα εδώ , πάντα μαζί μου
είσαι ο πιο δικός μου ξένος τόπος
σε ανασαίνω στην αναπνοή μου
και να σ΄αγαπώ είναι ο μόνος τρόπος
Α.Π.
ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ
και τι νομίζεις πως θα μείνει
τι θα απομείνει
τώρα που φεύγεις και εσύ
ακόμα μιά αδιανή σελίδα
με μια κηλίδα
από χυμένο κρασί
ακόμα μία ελπίδα ψεύτρα
μια χαρτοκλέφτρα
με πειραγμένα χαρτιά
τι και αν ήσουν καταιγίδα
αφού εγώ είδα
μόνο μιά στάλαγματιά
δεν ξέρω αν με έχεις συγχωρήσει
και λησμονήσει
τα λόγια μου τα πικρά
μα εγώ σου στέλνω μία συγγνώμη
μία ακόμη
σε δυο στιχάκια μικρά
Α.Π
μεθυσμένες υπογραφές
