πριν την αυλαία

 

ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΥΛΑΙΑ

Και όταν θα έρθει εκείνη η νύχτα η αξημέρωτη 

που  η καταιγίδα θα βγει έξω από το σώμα μου

 γίνε η ανάσα η τελευταία 

μες στο στόμα μου

Όταν οι στίχοι μου πνιγούνε στο μελάνι τους

και όταν στεγνώσουν στην παλέτα μου  τα χρώματα 

να είσαι η άνοιξη   η αιώνια

μές στα αρώματα

Και ενώ δεν σου έκλεψα ποτέ σκιά απ' το δέντρο σου

δάγκωσα εκείνον τον καρπό που απαγορεύεται

και η ζωή μου μες στην  λήθη

 εκπορνεύεται

Κι αφού  η άμμος στην κλεψύδρα μου εξαντλήθηκε

και από τον χρόνο ξεφορτώνουνε τα χρόνια μου

μούσα να ήσουν να ξορκίζεις

 τα δαιμόνιά μου

Α.Π.

 είναι πολύ εύκολο να έρθει από το πουθενά μια στιγμή και να στα αλλάξει όλα .....είναι πολύ δύσκολο να ψάξεις να βρείς τη στιγμή που θα στα αλλάξει όλα

 Με θλίβουν τα εφτασφράγιστα μπαλκόνια ,  εκείνα που στο σκοτάδι τους βλέπεις το φως του φεγγαριού πάνω στα τεντωμένα σχοινιά  που δεν έχουν πια απλωμένα ρούχα .

ΜΑΥΡΟ

 

ΜΑΥΡΟ

Με μια ηλιόλουστη χαρά

άνετα και χαλαρά

όλα ήλιος, ολα κύμα

όλα αλφάδι , όλα πρίμα

Μες στο κόκκινο μπικίνι 

που έχει ο Αύγουστος ξεμείνει

κακιά σκέψη δεν χωράει 

τώρα που ο ήλιος ζεματάει

Και ένα μαύρο συννεφάκι

 φορτωμένο με φαρμάκι

μες στο φως μαύρη κουκίδα

που όλο κάνω πως δεν είδα

Α.Π.

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ

 

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ

Αγάπα με μωρέ , για των όπλων την τιμή

να κλέψω από το χρόνο που σκοτώνει , την στιγμή

και γύρε όλη απάνω μου στον τελευταίο τον χορό μου

και κοκκινάδι στον λαιμό άσε μου το όνειρό μου

Που είσαι εδώ και με κοιτάς στο ηλιοβασίλεμα μου

σαν χρώμα στην παλέτα μου πριν τρέξεις στον καμβά μου

η τελευταία πινελιά και η υπογραφή μου

αν στο φιλί σου κρύβονται  , να μου το πεις στο αυτί μου

Ένα γαλάζιο πέλαγο μου στρώνεις να ξαπλώσω

γυρεύω μέσα μου άνεμο και  κύμα να σου δώσω

σε τούτο το ταξίδι μου τι κι αν θα ναυαγήσω

πριν να χαθώ , πριν να πνιγώ , πρώτη φορά θα ζήσω

Α.Π.

 δεν ένιωσα μόνος μου ποτέ ...... εκτός από κάποιες φορές που ήταν δίπλα μου άνθρωποι

 Κάψαμε τα δάση και τις ψυχές που ζούσαν σε αυτά

Λερώσαμε την περηφάνια των βουνοκορφών

Στεγνώσαμε τα ποτάμια 

Κρύψαμε τις παραλίες κάτω από μυριάδες ομπρέλες

Σκεπάσαμε με τσιμέντο  τα βοσκοτόπια του λαγού , τη φωλιά της πέρδικας , φτιάχνοντας ατελείωτες

βίλες και πισίνες

Καταδικάσαμε τους εαυτούς μας να ζούμε σε  μια αφιλόξενη πόλη

Καταστρέφουμε τον παράδεισο μας δημιουργώντας σιγά-σιγά μία κόλαση

Πιστοί που προσευχόμαστε  για τον παράδεισο στην επόμενη ζωή , όταν ο Θεός ήδη μας τον έχει χαρίσει σε τουτη....

Α.Π