ΔΥΣΗ
Σε μιά θλιμμενη δυση
οσα εχω επιθυμησει
φωτια
στη θαλασσα βουλιαζουν
τα χρωματα που αλλαζουν
βαθια

Ο ηλιος πριν να γειρει
με ενα ραντιστηρι
αργυρο
τα κυματα αγιαζει
και χρωματα αδειαζει
στο νερο

Μενω να μετρω πανια που σβηνουνε
και οσα δεν θα γινουνε
τα θρηνω
καπως απο ενα γλαρο πιαστηκα
και για λιγο κρεμαστηκα
στο κενο

Με μια θλιμμενη δυση
η μερα θα μ'αφησει
ξανα
τα χρωματα αγκαλιαζω
και παω και κουρνιαζω
μετα

Μεσα στο ονειρο πανια ανοιγουνε
με καλουνε να φυγουμε
απο δω
ομως μια σκεψη παλι με νικα
μην γυρισεις στα ξαφνικα
και δε σε δω
 Α.Π.

ΤΡΟΜΑΞΕ Η ΓΙΟΡΤΗ

Ανεμελα μες στα δρομακια τριγυριζεις
οτι εισαι στοχος του θεου δεν το γνωριζεις
καθως το αιμα που κυλα κοιταζεις
και απο φοβο και ιδρωτα σταζεις
μες στα σπασμενα τα γυαλια πεσμενος
μες σε ενος αλλου τη ζωη χαμενος

Τωρα η γιορτη τρομαξε και εχει φυγει
και την αυλαια καποιος δεν ανοιγει
Πως το τραγουδι εχει γινει δακρυ?
Γιατι κομματια εισαι σε μια ακρη?

Ποιος ειναι εκεινος που θα σου εξηγησει?
ποιος τα θερία τα εχει αμολησει?
και πως να πιασεις το απλωμενο χερι
πως να γνωριζεις ποιος κρατα μαχαιρι?
Α.Π.

 ΑΝΕΜΟΙ
εγω παιδι απο χωριο και συ πρωτευουσιανα
το πιο μακρυ ταξιδι μου ηταν μεχρι την Λασση
 Μαιστρο εγω σε πέρασα μα ησουν Τραμουντανα
μεχρι να μασω τα πανια τον μπουσουλα ειχα χασει

θυμαμαι ειχε Οστρια που εχασα τα σημαδια
και  ολες  οι ακτογραμμες κρυφτηκαν απ'τη σκονη
ηρθε κι'ο Μπατης που ζητα φιλια αγκαλιες και χαδια
και στα μελτεμια ξεχασα να μην σε αφηνω μονη

τωρα που ο λιβας με εκαψε γυρευω απανεμι
και στον πουνεντη δεν μιλω γιατι μακριά μου σ'εχει
κι αν την ζωη μου τσακισαν του κοσμου οι ανέμοι
απο τον Αιολο ζητώ παντα να σε προσεχει
Α.Π.



 

ΣΕ ΚΛΟΥΒΙ
 Ενος παναθλιου ποιητη
γραφή αναξια  και λιτή
δεν φτανει
και ποια φωτια να  αφουγκραστεις
και ποια φωνη να δανειστεις
να κανει
γιατι οτι σε αγαπω και αν πεις
εχει τον ηχο της σιωπης

Σαν θαλασσα μες σε κλουβι
χωρις το κυμα και βουβη
η πενα
και στο χαρτι ειναι τα σκαρια
που λιωνουνε μες στη σκουρια
δεμενα
και οι στιχοι σου εχουν πνιγει
προτου να γινουν ναυαγοι
Α.Π.




 

ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ
Ποσες θυελλες στα ματια σου κρυφτηκανε
και τα χειλη σου ποιες σκεψεις τσαλακωνουν
ποιοι κουρσαροι  στη ζωη σου ανεβηκανε
και το φως της λιγο λιγο ξεφορτωνουν ?

 Ποιος τις ριζες σου γυρευει να σου παρει?
 γιατι λειπει το μαχαιρι απ το θηκαρι?

Την μουλετα γιατι εκανες προσκεφαλο
ποιος την κραταγε? ποιος σ'εχει κοροιδεψει?
ποιο ειναι το υπουλο το φιδι το δικεφαλο ?
ποιο το φιλτρο που μπορει να το γητεψει?

Στο θηκαρι μην αφησεις το μαχαιρι
ξεκουρασου αλλα κρατα το στο χερι

Ποιος ο δρομος που τα ιχνη σου δεν αφησες
ποια η θαλασσα που δεν σε εχει πλυνει
ποιου μνημειου τα θεμελια δεν αρχισες
το ονομα σου γιατι μικρυνε και φθινει?

το μαχαιρι τρομερη να εχει κοψη
για να  εχεις των πατερων σου την οψη
Α.Π.

 ΕΚΕΙ ΕΙΜΑΙ
Δεν ειμαι ο γλαρος που πετά πανω απ'τα κυματα
ουτε  κλειστο ειμαι οστρακο  μες στη σχισμη στο βραχο
ουτε ναυάγιου θρυμμα στης ξερας τα ξεπλυματα
ουτε το φως που αναψε στο φαρο τον μονάχο
μα οπου αφησε η σουπια μελανι
εκει που κρυφτηκε και'ο οχτρος την χανει
εκει ειμαι καυκαλο γριας χελωνας
που το εσμιλεψε μισος αιωνας
Δεν ημουν ο αγριος ανεμος που λυσομαναγε
ουτε η αστραπη που εκοψε στα δυό το βραδι
ουτε ο βοριάς που σφυριζε και τις ψυχες κοπαναγε
ουτε η σκια που γυριζε μες στην βροχη ρημαδι
μα εκει που εχει δαχτυλιες στο τζαμι
εκει που αφησε  ιχνη η παλαμη
θα μ'ευρεις να κυλαω μικρη σταγονα
που να ξεφυγει θελει απ'το Χειμωνα
Α.Π.

 ΘΥΜΑΜΑΙ
 θυμαμαι που  ελεγες
για την Ελλαδα που δεν πεθαινει
για το φανταρο μεσα στα χιονια
με τη μακριά του χοντρη του χλαινη
Θυμαμαι  μου εμαθες
οτι εχω φιλους
 εκει στη Δυση
για με που νοιαζονται κ'οτι κανενας
να με πειραξει δεν θα τολμησει
Και ενα χαρτη με ενα νησι μεσα σε πλαισιο στην κατω ακρη
θυμαμαι προσφυγες και αγνοουμενους
μανες να κλαινε με μαυρο δακρυ
Ενα Νοεμβρη πως το  θυμαμαι
ενα γαρυφαλλο μου ειπες να αφησω
καθως μου μαθαινες ποιους,τι τιμαμε
Θυμαμαι  να κρατας
 σημαιες πλαστικες
γαλαζιες,πρασινες ,κοκκινες και αλλες
σαν να κρατας
κλειδια που ανοιγουνε
πορτες μεγαλες
Θυμαμαι να βαστας
 τον διακοπτη
 το φως να απειλεις
 να μου στερησεις
θυμαμαι τις φωτιες ,δαση να καιγονται
πρασινο ορκιστηκες να μην αφησεις
Θυμαμαι ενα πρωι
 ντροπη να νιωθω
που την σημαια μου την πηρε ο αερας
στις Θερμοπυλες
 θυμαμαι σε εψαξα
μα εσυ ησουν στην βουλη εθνοπατερας
Θυμαμαι φιεστες ,χλιδη και λουσα
κυπελλο και πρωτια και Καλατραβα
λεφτα υπαρχουν,τροικα και θεσμοι
και η πατριδα μου
 ξυπνησε σκλαβα
Θυμαμαι  ελεγες πως φταινε οι αλλοι
τωρα εισαι ο αλλος
,δεν το ξεχναω
που μου ειπες ψεματα
 Ελληνα μαθε το
την προδοσια σου δεν συχωρνάω
Α.Π.