Ο ΚΑΜΒΑΣ
πρωτη μου αποφαση

 πως λαθος δρομο πηρα

και ειπα να βρω 

για ποιο ταξιδι ημουν γραμμενος
και οσα εχω χασει
σε ποιο σταθμο τα εχω ξεχασει

και γω που η γη δεν με χωραει

μα δεν γυρευω αλλες πατριδες
δεν εψαξα μακρια
γιατι οτι εχασα  απο μεσα μου ειναι
μα το πιο δυσκολο ταξιδι
ειναι  στη φυλακη σου πισω να γυριζεις
μα εσυ δεν ησουν ανεμος ουτε αγκυρα
ουτε λωτος που αν δαγκωσω θα ξεχασω
μα ο ζωγραφος
που αφησε ατελειωτο διχως πανια το πλοιο
χωρις μια θαλασσα χωρις αγρια φουρτουνα
και στο καρναγιο να σαπιζει ενα καμβα
μα αν μαθαινα  και γω να ζωγραφιζω
δυο ασπρα πανια θα εβαζα στο πλοιο
και ναυτη που την αγκυρα σηκωνει
και την πιο ωραια θαλασσα
και ενα ενδοξο ναυαγιο
γιατι στο πελαγο τους πρεπει
να πεθαινουν τα ταξιδια
και οχι στις φυλακες
Α.Π.

ΚΛOΟΥΝ
Και συ θλιβερε κλοουν
βρες σκοταδια να κρυψεις τις σκιες της ανεραστης  και αχρηστης ζωη σου
ασε τους αθωους να καουν απο τον ηλιο
Οι αυταπατες πρεπει να ειναι χαρουμενες ανοητε
Και δες επιτελους πως αυτοι που δακρυσαν με το πικρο φιναλε της παραστασης σου
ειναι οι ιδιοι που γελασαν με τις αδεξιες πτωσεις σου
Ξερω πως φοβασαι να βγαλεις την μασκα σου με το κοκκινο μπαλακι στη μυτη
οχι γιατι θα αποκαλυφθεις  αλλα γιατι χωρις την μασκα δεν θα εισαι
αστειος...και θα απογοητευσεις το παιδι που κρατουσες σε ολο το δρομο απο το χερι.
Καλυτερα να αφησεις το παιδι να γυρισει πισω θλιβερε κλοουν.
Γιατι αργα η γρηγορα θα γνωρισει και τον ακροβατη του τσιρκου και τοτε θα ζηλεψει και θα μαραζωσει που χαλαει τη ζωη του με σενα.
Και μην ελπιζεις πως θα σε λυπηθω που θα μεινεις μονος.
Γιατι οποιος σε λυπαται θα γινει ο χειροτερος εχθρος σου
Και θελω να μεινουμε για παντα φιλοι
Α.Π.

ΕΤΣΙ ΘΑ ΜΟΙΑΖΕΙ
Ετσι θα μοιαζει....
 μπροστα σου ο φοβος
 και πισω τερατα που σε δαγκωνουν και σε σπρωχνουν
σαν κολασμενοι
θεριών αγελη
που ξεκλειδωνουν το κελι σου  και σε διωχνουν
Ετσι θα μοιαζει
ο εφιαλτης σου...
οπως το ειδωλο μες στον καθρεφτη σου που δεν γνωριζεις
Ετσι θα ειναι
το εχεις νιωσει
σαν τα τραγουδια σου που καθε νυχτα τα ψιθυριζεις
Ετσι θα μοιαζει...
 το εχεις ζησει
θα 'ναι σαν τη σιωπη την πορτα πισω σου οταν σφραγιζεις
σαν ενα τρεμουλο
σαν παραπατημα
οταν στο αγγιγμα αγαπης ψευτικης σπας και ραγιζεις
Α.Π.

ΚΡΥΦΤΟ
Τον  Κατω ,την  Ηττα
αν ηξερες κοιτα
στο χρωμα στο χωμα
υπαρχουν ακομα

στον στιχο που πλεκω
στις μαχες που μπλεκω
στα αλυτα μαγια
στα χιλια ναυαγια

Σοφια και Αννα
επιγεια νιρβανα
οτι σου εχω κλεψει
σου το'χα γυρεψει

στην Ηττα στον Κατω
στο αδειο Σαββατο
εκει το'χω κρυψει
μα δεν θα σου λειψει

Αν σε οσα διαβαζεις
μια ακρη δεν βγαζεις
αν ψεματα ειναι
αυτα που εχω γραψει
αληθεια στο λεω
φωτια να με καψει
Α.Π.

ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ
μες στη σιωπη χιλιες εικονες μπηκαν
κι'αγαπης λογια και θυμου χωρέσαν
πως δυό ζωες μεσα στη γυαλα να χαθουν μπορέσαν?
σε ποια  απατητη του νου σπηλια κρυφτηκαν?

σου το΄χα πει
δεν αγαπανε ευκολα οι ανθρώποι
απλα φοβουνται πως δεν θα αγαπηθουν
και τρεμουν μονοι
γιατι το ξερουν
πως τα θεριά τους μια μερα θα λυθουν

δεν ξερω ποιο θεριό αποψε τρεμεις μην λυθει
δεν ξερω ποιο θεριό ειναι παιδι δικο σου
μια αγκαλια ζεστή να βρεις κι'εκει αμπαρωσου
και οτι χρωσταμε εγω να ψαξω πως θα ξοφληθει

μου το'χες πει
παντα ενας δρομος
ενα εισιτηριο κι'ενα ταξιδι  ξεκινά
μα να προσεχεις
οπου εχει φωτα ειναι τα πιο σκοτεινα
Α.Π.

ΟΙ ΦΩΚΙΕΣ
στερνο σου αντιο
στης φωκιας την ραχη
να φευγεις σε ειδαν
το κυμα και οι βραχοι

πικρο μονοπατι
με κοκκινο χωμα
τα που αφησες ιχνη
υπαρχουν ακομα

της θαλασσας ηχοι
τα λογια σου λενε
νερο και αλμυρα
στα ματια που καινε

οι φωκιες χαμενες
τα σπηλαια αδεια
μοναχα μπουκαλια
νερο και σκοταδια

μαζι τους σε πηραν
στα απυθμενα βαθη
πως φωκια οτι ησουν
κανεις δεν θα μαθει
Α.Π.

ΤΟ ΦΤΑΙ ΞΙΜΟ
του δεντρου εκεινο το στολιδι που κραταει στο χερι ακομη
εκεινη η λεξη μες στο στομα που δεν εγινε συγνωμη
τα αστεια που παγωνουν πριν γελασουνε τα χειλη
και το γραμμα στο συρταρι που ποτε δεν  εχει στειλει
εγιναν μισος αιωνας που τον εζησε ενας αλλος
και παιδι που στον καθρεφτη μεσα φαινεται μεγαλος

μα αν εφταιξε για κεινο που δεν εγινε ταξιδι
ειναι που μιλουσε ωραια του παραδεισου το φιδι

την κρυμμενη την αληθεια που τηνε φυλαει το ψεμα
και η μασκα που εχει δωσει του ανικητου το βλεμμα
το θηριο που βρυχαται μα φοβαται οταν φοβιζει
και η αγαπη που δεν ξερει να μιλαει μα γρυλιζει
εγινε τραγουδι φαλτσο διχως μουσικη και στιχο
και βροχη μεσα στα ματια που εχει της σιωπης τον ηχο

μα αν εφταιξε σε κατι που αορατος γυρναει
ειναι που απο τη ζωη του ουτε απ'εξω δεν περναει
Α.Π.