ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΟΝ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ

Ναι.. στα αλήθεια... λεω να παρω προς τα πίσω τον δρόμο που με έφερε ως εδώ
να δω τα χνάρια που άφησα αν άντεξαν στο χρόνο
Μα αν έσβησαν όλα και κανένα δε δω
θα πει πως δεν γεννήθηκα...
.. πώς πέθανα μόνο..
 Και μπήκα στον καθρέφτη μου
 χωρίς το μίτο η Αριάδνη να μου δώσει
γιατί δεν ήμουν ήρωας ,δεν ήμουν ο Θησέας
 και η μόνη γνώση μου για τους βυθούς... ότι δεν έχω γνώση...
Και ένα τραγουδι  άφησα στην άκρη του γκρεμού
για να το βρουν αυτοί που ίσως με ζητήσουν
κι αν από κάποιους έλειψα ,που πέθανα καιρό
ας πιουν κάτι στη μνήμη μου, και ας μου το τραγουδήσουν
Α.Π.

 ΞΕΝΕ ΚΑΙ ΦΙΛΕ

Μπροστά μου στροβιλίζεις
χίλιες φορές γυρίζεις   πάνω-κάτω ,πέρα δώθε
αγέννητε μου  , μονάκριβε και  νόθε
μες στη σιωπή σου τρίζεις
Μα αν δεν μπεις στο σώμα μου
πώς θες να βγω από το πτώμα μου?

Ενα καράβι με πανί
κι'οι απέραντοι ωκεανοί
μπροστά μας απλωμένοι
Μα ανοίξανε οι ουρανοί
και οι ναύτες  όλοι στεργιανοί
κι' θάλασσα αγριεμένη

Και κάπου εκεί χαθήκαμε
καί χώρια βυθιστήκαμε

Το τσακισμένο το σκαρί
που το σκορπίσαν οι καιροί
στις ξέρες το αφήσαμε
Μα εμένα μου έπεσε βαρύ
το ότι κανείς δεν θα χαρεί
όσα ποτέ δεν ζήσαμε
Μα αν τα λησμονήσω
δεν θα μας συγχωρήσω

Ξένε και φίλε μου εαυτέ  , μονάκριβε και  νόθε
πού στροβιλίζεις γύρω μου, πάνω-κάτω πέρα δώθε
Οσα σκοτώσαμε μαζί και όσα δεν γεννήσαμε
με μία κουτσή κιθάρα και με μία φάλτσα φωνή ,μαζί τα τραγουδήσαμε

Α.Π.

ΠΙΣΤΟΙ ΚΑΙ ΑΠΙΣΤΟΙ

εγώ  ο άπιστος
είχα πιστέψει
καί μιά άπιστη καρδιά
είχα λατρέψει
στα μάτια μου εμοιαζε
με μιάν αγία
και εγώ ο άπιστος
βρήκα θρησκεία
μα ο Ιούδας ήτανε
ο Ισκαριώτης
η πρώτη αγάπη μου
 ήταν προδότης

και τώρα στους θεούς
έταξα τάμα
να κάνουν γρήγορα
και αυτοί ένα θαμα
 αφού για πάντα
την έχω χάσει
 η έρμη καρδούλα μου
 να την ξεχάσει

γιατί ο διάολος
με έχει πάρει
και τούτη η θύελλα
που δεν καλμάρει
τούτος ο πόνος
γιατρειά δεν έχει
και ετούτη η θύμηση
πίσω μου τρέχει

ας βάλουν και οι θεοί
ένα χεράκι
πού παρατράβηξε
το αστειάκι
 και τάματα άφησα
 στο παρεκκλήσι
τούτη η κόλαση
 μήπως και σβήσει
Α.Π.

 ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ

ποια πιθανότητα στα αλήθεια πές μου έχει
τούτο το φύλλο που έχει πέσει και σαπίσει
ποιά πιθανότητα νομίζεις ότι έχει
πίσω στο δέντρο, στο κλαδί του να γυρίσει

 ποια πιθανότητα νομίζεις πως υπάρχει
 τούτες οι στάλες που στο τζάμι μου κυλάνε
 προτού χαθούν μέσα στις λάσπες και στο χώμα
 πίσω στο σύννεφο που έζησαν να πάνε

 ποιες πιθανότητες στα αλήθεια πες μου δίνεις
 στο σάπιο πλοίο που έχει γείρει και μπατάρει
 και ως επάνω με νερά έχει γεμίσει
 για τα ανοιχτά μία μέρα πάλι να σαλπάρει

μα όσο απίθανο κι ας μοιάζει εγώ ελπίζω
πως πιθανόν να υπάρχει μία πιθανότητα
γιατί ενώ μπροστά τραβώ. πίσω γυρίζω
και μες στα χνάρια μας γυρεύω τη νεότητα

 πράσινο φύλλο που γυρίζει στο κλαδί
 μες στον καθρέφτη μου γελάει ένα παιδί
 κάτασπρο σύννεφο η άνοιξη ζυγώνει
 όρτσα παράγγελμα και το πανί φουσκώνει

Α,Π.





 

ΓΕΙΑ ΜΑΣ

δίκη και απόφαση μία και προβλέψιμη
πορεία στο τίποτα μη αναστρέψιμη
 ζωή σε κούτες, σε ένα πατάρι
ταξίδι που έσβησε μέσα στο αμπάρι

παλιό το ανέκδοτο και το γνωρίζω
μα ένα χαμόγελο ,του το χαρίζω
ήλιος και γλάροι, κόκκινη δύση
ανάβει η μέρα μου προτού να σβήσει

πάνω από τα απόνερα, οι γλάροι αράδα
θρηνούν το πλοίο  που είναι στη ραδα
θρηνώ και εγώ στο ακρωτήρι
που έπνιξα το όνειρο μες στο ποτήρι

μα λέω ''γεια μας και άσπρο πάτο''
βροχή το σύννεφο και ας ειν' γιομάτο
ελπίδα ψεύτικη το ουράνιο τόξο
μα επιλέγω να μην το διώξω

Α.Π.

 ΣΙΩΠΗΛΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

Πάλεψα να δώσω ήχο στη σιωπή μου
για να ακούσεις  τις βροντές του πολέμου που μαινόταν στην ψυχή μου
για να ακούσεις την αγάπη μου  που σε παρακαλούσε να την βγάλεις από το σκοτεινό πηγάδι του φόβου
για να ακούσεις το παιδί μεσα μου  να σε εκλιπαρεί για να μην το ντύσεις με τα ρούχα των μεγάλων
για να ακούσεις τον ρόγχο του θανάτου των λουλουδιών που έκοψες απ της καρδιάς μου τον κήπο και τα άφησες να μαραθούν σιγά-σιγά στο βάζο

Μα με πρόδωσαν οι νότες και οι λέξεις
που έγιναν ένα άνοστο και φάλτσο τραγούδι
που έμοιαζε με γρύλισμα θηρίου και κλάμα μωρού

 Πάντα μιλούσα πολύ μα δεν έλεγα τίποτα
 γιατί οι λέξεις που είχαν το αίμα μου ήταν σιωπή
 γιατί η γλώσσα της αγάπης μου ήταν σιωπή
 γιατί οι βροντές της ψυχής μου ήταν σιωπή

 Τα όνειρα μου ηταν σιωπηλά
 αν άκουσες κάτι από μένα θα ήταν από τους εφιάλτες μου που κάνουν πολύ θόρυβο

  Ημουν σιωπή πριν με γεννήσεις
έγινα σιωπή όταν με σκότωσες
 όλα όσα είδες και άκουσες ήταν οι εφιάλτες μου

Α.Π.

το σημαντικό για μία γυναίκα δεν είναι να είσαι ο άντρας των ονείρων της....Το σημαντικό είναι να μην είσαι αυτός που θα της σκοτώσει τα όνειρα...
Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα