Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ

με ένα μανδύα που ολο στάζει απ'την βροχή
και με ένα μαύρο σύννεφο για στέμμα
με μία τσαλακωμένη προσευχή
στο νικημένο του το βλέμμα
μπροστά από το γκρεμισμένο του το κάστρο
θα γονατίσει
ο γυάλινος ο βασιλιάς της  θλίψης
που έχει ραγίσει

στα μάτια του τρυπώσαν αστραπές
πού ουρανό δεν βρήκαν για να αστράψουν
που μένουν ντροπιασμένες και θαμπές
μιά στάλα φως στα δάκρυα. πριν κλάψουν...
πάνω στο μάγουλο κυλάνε δύο φεγγάρια
δυό πεφταστέρια
η αγκαλιά του παγωμένη και άδεια...
 άδεια τα χέρια
ο βασιλιάς της θλίψης σπάει
χίλια κομμάτια
όλοι οι χειμώνες μπαίνουν
 μέσα στα μάτια

Α.Π.

ΣΤΟΝ ΦΑΡΟ

το σκουριασμένο μου γέλιο φορώντας
με ένα μπουκέτο λουλούδια ξερά  στο μετέωρο χέρι
πίσω απ' το τζάμι που ο χρόνος θολώνει , κοιτάζω σιωπώντας
και τα καλά μου εχω βαλει λες κάποιος και θά΄ ρθει ,μες το λασπονέρι

ερειπωμένος στους βράχους ο φάρος , σωρός πέτρες πιά
ο φαροφύλακας γέρος σε κάποιο υπόγειο λιώνει
στις  ξέρες κάτω απ' τον φάρο  καΐκι σπασμένο κα σάπια πανιά
και ένα συρτό μοιρολόι τριγύρω καθέ πού νυχτώνει


με έναν κρότο η σιωπή δραπετεύει και ο χρόνος ραγίζει
η καταιγίδα ξεσπάει τό κύμα αφρίζει στον βράχο
με ένα σάπιο καΐκι ένας γέρος στον φάρο γυρίζει
πίσω από το τζάμι κουφάρι έχει μείνει ένα σώμα μονάχο

μέσα στη νύχτα η αστραπή τα ερείπια του φάρου φωτίζει
προτού  να πέσει στα βράχια ένα πλοίο πορεία αλλάζει
μές'στο σπασμένο καΐκι ένας γέρος κοιτάει και δακρύζει
ξέρει πώς μόνος στο κύμα θα σβήσει μα δεν τον νοιάζει

'ενα μπουκέτο λουλούδια ξερά ακόμα στο χέρι κρατάω
το σκουριασμένο μου γέλιο ακόμα φοράω στα χείλη
πίσω από το τζάμι πού ο χρόνος θολώνει ακόμη κοιτάω
μη και ένας γέρος  γυρίσει στό σπίτι  ξανά κάποιο δείλι

Α.Π.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ

ξερίζωσα ένα ένα τα λουλούδια και τα αγκάθια
απ της αγάπης το λιβάδι
καί έσβησα το φεγγάρι καί τον φόβο
μέσα απ' της μέρας το σκοτάδι
και τα βουνά χαμήλωσα γκρεμοί να μην υπάρχουν
και κορφές
και από τα όνειρα μου  έκρυψα τις σκέψεις μου
γιά  εσένα τις κρυφές

 και δεν θα ρθει η άνοιξη
πού σκιάχτηκα το αγκάθι
και το φεγγάρι δεν θα βγει
πού κρύφτηκα  στα βάθη
και δεν κοιτάζω τις κορφές
μην γκρεμιστώ και πέσω
και για τα που έδιωξα  όνειρά
πώς να με συγχωρέσω

πέταξα μες στις θάλασσες φουρτούνες και Ιθάκες
που με πνίγανε
και έσκισα αναμνήσεις και ενθύμια από όσους μακριά
για πάντα φύγανε
μία Ατλαντίδα στον βυθό πού όλοι την γνωρίζουνε
μα που κανείς δεν έχει δει
ένα παιδί που γέρασε και ο γέρος
που παρέμεινε παιδί

 και μία ζωή που έμεινε
 στον μώλο αραγμένη
και μιά φωτογραφία μας
στο πάτωμα σκισμένη
μάσκα φοράω οταν γελώ
και μάσκα όταν κλαίω
δεν φταίω που δεν μεγάλωσα
που γέρασα δεν φταίω
Α.Π.

Ο ΤΣΟΠΑΝΗΣ Ο ΛΥΚΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΠΑΔΙ

Η τυφλή η κυρία
πάντα ήταν αρία
στο ένα χέρι πιστόλι
στο άλλο το πορτοφόλι
Η εκκλησία του δήμου
χώρεσε στο Μαξίμου
στο παλάτι οι μνηστήρες
τοκογλύφοι σωτήρες
Και η γνωστή πυραμίδα
με τα πλούτη του μίδα
μίζες και μιζαδόροι
εργολάβοι και εμπόροι
τα έντυπα και τα μέσα
πού δεν έχουνε μπέσα
μεγαλόδικηγόροι
του Χριστού σταυροφόροι
οι καλοί ολοι χωράνε
αμα δεν μαρτυράνε
Και του φόβου οι προφήτες
των θεών οι μεσίτες
στο αρχαίο παζάρι
το ιερό το παγκάρι
 πως θα γίνει το θάμα
αν δεν κάνεις το τάμα
Το κοπάδι στη στάνη
προσκυνά τον τσοπάνη
με τον λύκο τρομάζει
μα ο τσοπάνης το σφάζει

Α.Π.

 ΣΚΙΕΣ

Κοίτα πως μοιάζει τούτη δω η σκιά με σένα
στο κάθε σκίρτημα του αέρα πως αλλάζει
πότε στην άκρη του γκρεμού χορεύει
με  μάτια  δεμένα
πότε στους τοίχους πάνω ορθώνει σαν θεριό
....και με τρομάζει...

Κοίτα πως μοιάζει τούτη δω η σκιά με σένα
λες και είναι μία από τις σκιές
 πού στην ψυχή μου μέσα χρόνια ζούνε
αυτές που ψάξανε να βρούμε ένα σώμα
 μα δεν βρήκανε κανένα
σκιές που γέννησαν οι στίχοι
 όταν τα στόματα δεν είχαν τι να πούνε

πόσο σου μοιάζει η σκιά πού μες στα τάστα μου χορεύει
και στα σύρματα
θαλασσοπούλι λες και έγινε που λεύτερο πετά
μέσα στης θάλασσας τα πλάτη και στα κύματα
 πόσο σου μοιάζει η σκιά πού στο μελάνι είναι χυμένη
πάνω σε τούτη  πού τσαλάκωσα  ,σελίδα
Πόσο μου μοιάζει η σκιά που μες στο λιγοστό το φως
στυλό δεν ξέρεις αν κρατάει, ή λεπίδα

Α.Π

ΤΑΞΙΔΙ

τα κύματα τυλίγω σε μία κόλλα χαρτί
κυκλώνω με μολύβι το μικρό το νησί
στις λέξεις μέσα βάζω σύννεφα και ουρανό
και ένα πανί ανεβάζω πρώτα στο μεσιανό

η κάφτρα τού τσιγάρου φάρος που αναβοσβήνει
μές στις μουτζούρες παίζει χαρωπά ένα δελφίνι
το κύμα ανεμίζει και μου βρέχει  τα χείλη
με κόκκινο στυλό με αίμα γεμίζω το δείλι

σειρήνες τραγουδάνε το wish you were here
το δάχτυλο βυζαινω  να ρουφήξω το πύαρ
σε τούτο το ταξίδι δεν θα πάρω κανένα
και αν είσαι στην Ιθάκη δεν θα πάρω ούτε εμένα

κενό φορτίου πλοίο πού δεν του ΄βαλα έρμα
μονάχα της ζωής μου τα άδεια τα όνειρα τα έρμα
και οι στίχοι του αν  θυμίζουν ξεχασμένα ναυάγια
είναι γιατί έτσι μοιάζουν τα σπουδαία και τα Άγια

καράβι ταξιδεύει στο παλιό το τετράδιο
κανείς μές στις καμπίνες το κατάστρωμα άδειο
μονάχα ένας γλάρος γέρος το γυροφέρνει
και ανησυχεί ο καημένος που το βλέπει να γέρνει

Α.Π.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

πευκόφυτο δάσος, πουρνάρια , τζιτζίκια
πιο κάτω άσπροι βράχοι γεμάτοι με φύκια
στου ανέμου το χάδι λυτά τα μαλλιά της
βουτάω μες στον ήλιο να φτάσω κοντά της
βροχή τι γυρεύεις μες το καλοκαίρι ?
γιατί μου απλώνεις το άδειο σου χέρι ?

του Αυγούστου το κύμα τα πόδια μου βρέχει
στά μάτια ο χειμώνας σταγόνα που τρέχει

τι ζέστη  που κάνει !!  ανοιχτό παραθύρι
μία μπύρα να φέρω και κρύο ποτήρι
κοιτάω το λιμάνι ,να κι άλλο καράβι !!
εισιτήρια λίγα και όποιος προλάβει
αγάπη ποιος πήρε ? ποιος άφησε αγάπη ?
ποιος βρήκε το δρόμο ? και ποιος εξετράπη ?

το κύμα του Αυγούστου ματώνει στό δείλι
και η μπύρα φαρμάκι  μού αγγίζει τα χείλη


τραπέζια απλωμένα κάτω από την τέντα
 χταπόδι ,ουζάκι , μεζέδες , κουβέντα
 τό βράδυ που πέφτει γιομάτο υποσχέσεις
να σμίξουν οι ξένοι , να σφίξουν οι σχέσεις
 ο έρωτας να ' βρει  καρδιές να τις κάψει
να δώσει τροφή στη φωτιά και στην άψη

του Αυγούστου τα αστέρια και απόψε κοιτάω
μα λείπει όμως  ένα.... αυτό που αγαπάω

Α.Π.