ΑΝΑΠΟΔΑ

σαν να φορέσαμε τη ζωή ανάποδα
σαν να ξυπνήσαμε από τη ζωή και να ανοίξαμε ανακουφισμένοι τα μάτια στην πραγματικότητα του εφιάλτη μας
οι δρόμοι , οι παραλίες ,τα  άλση,τα  γήπεδα .αυτά είναι οι φυλακές
ελεύθερος ζεις μόνο κλειδωμένος στο σπίτι
αντικαταστήσαμε τον ήλιο με την τηλεόραση,το  ηλιοβασίλεμα με το κομπιούτερ μας
η απόδειξη ότι σε αγαπάω είναι πως πρέπει να μένω μακριά σου
οι αγκαλιές μας σκοτώνουν, τα φιλιά μας έχουν δηλητήριο
στα όνειρά μας χωράνε μόνο τα βασικά αγαθά από το σούπερ μάρκετ
και το μέλλον !!!  το μέλλον που είναι τόσο άρρωστο που φοβάσαι και να το πλησιάσεις
νύχτωσε
τη βγάλαμε και σήμερα
την έβγαλες και εσύ μάνα και πατέρα ,παππού και γιαγιά
αύριο έχει ο Θεός
εχει ο Θεος αρκεί να καταδεχτεί να αφήσει τον παράδεισο του και να έρθει στην κόλαση
Α.Π.

ΑΝΟΙΞΗ ΑΡΡΩΣΤΗ

άνοιξη πες στα ταξιδιάρικα πουλιά, να μην πετούν ελεύθερα πάνω από την πόλη, αράδα
σύννεφα  τον χειμώνα σας, να στείλετε ξανά, να σβήσει από τα βότσαλα την κάτασπρη λιακάδα
και συ κυρά μου αμυγδαλιά γιατί  νυφούλα ντύθηκες ? δεν τό μαθες ?κλειστά όλα τα ξωκλήσια
και εσύ λουλούδι της αυλής τα πέταλα σου μάζεψε, οι μέλισσες να μη σε δουν  και βγουν από τα μελίσσια

και εσύ τρελό μου όνειρο που τα φτερά τινάζεις, αν θες πέτα μονάχο σου, δεν το κουνάω ρουπι
και θύμιζέ μου μοναξιά πόσο σε αγαπάω ,και εσείς  σιωπές μου  θόρυβοι να γίνεται και γδούποι
δρόμοι μην με φωνάζετε για να σας περπατήσω,και μην τον ήλιο στέλνετε να με τραβάει από το χέρι
και εσύ νύχτα που νυχτωσες να σβήσεις το φεγγάρι σου,μόνο άσε με να ευχηθώ στο πρώτο πεφταστέρι

και συ άνοιξη που αρρώστησες και αρρωστήσαμε όλοι
μονάχη σου που περπατάς μέσα στην άδεια πόλη
σε ένα βαζάκι έβαλα νερό από τη βρύση
έλα και μπες πριν μαραθείς, να βγούμε από τη κρίση

Α.Π.

ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ Ο ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ...

Αν δεν ήταν ο κορονοιός...
θα περίμενα πώς και πώς όλη τη μέρα να τελειώσει η δουλειά
και να γυρίσω να κλειστώ σπίτι μακριά από όλους σας
Αν δεν ήταν ο κορονοϊός...
πιθανόν να μην σου σήκωνα το τηλέφωνο 
γιατί είμαι ο τύπος που βαριέται να μιλάει στο τηλέφωνο
Αν δεν ήταν ο κορονοϊός...
θα είχα κλειστές τις καρτέλες συνομιλίας στο Facebook
για να μην με ενοχλήσει κανείς σας
Αν δεν ήταν ο κορονοϊός...
θα ήμουν ακόμη ενοχλημένος από τις αγκαλιές των συγγενών
που ήρθαν να με δουν πριν  κάτι μερες
Αν δεν ηταν ο κορονοιος...
θα ήμουν ακόμα θυμωμένος μαζί σου
και θα ευχόμουν να μη σε ξαναδώ ποτέ ξανά
Αν δεν ηταν ο κορονοιος...
 ίσως ακόμη να μην είχα καταλάβει
 πόσο άδεια έχω αφήσει την αγκαλιά μου
Α.Π.

ποτε μην πεις ολα η τιποτα....το τιποτα υπαρχει..το ολα ποτε

να είσαι Έλληνας στρατιώτης η αστυνομικός και να πρέπει να χτυπήσεις, να σπρώξεις και να άφήσεις στο κρύο τον πρόσφυγα που κρατάει το παιδί του στην αγκαλιά ..να είσαι Ελληνας νησιώτης και να βλέπεις τη ζωή σου να έχει καταστραφεί από χιλιάδες μετανάστες που σου δημιουργούν φόβο και ανασφάλεια...να είσαι Έλληνας χριστιανός ορθόδοξος και να μισείς όλους αυτούς που τους έδιωξε ο πόλεμος και όχι μόνο και τους έφερε στην αυλή σου γιατί απλά σου καταστρέφουν τη ζωή γιατί είναι τόσοι πολλοί τόσο διαφορετικοί που δεν χωράν ούτε στην αυλή σου ούτε στην κουλτούρα σου ...γιατί πια δεν μπορείς να αφήσεις το παράθυρό σου ανοιχτό ..δεν μπορείς να γυρίσεις αν είσαι κοπέλα μόνη σου στο σπίτι από μία έξοδό σου... να είσαι ένας καλός άνθρωπος αλλά να είναι αδύνατον να είσαι άνθρωπος σε αυτές τις συνθήκες....και η μόνη λύση για να παραμείνεις άνθρωπος είναι να γίνεις απάνθρωπος....Την αγαπάω την Ελλάδα και δεν θα ήθελα να αλλάξει σε τίποτα 'οσον αφορά την ανθρωπια της... όμως για να μην αλλάξει φοβάμαι πως πρέπει να αλλαξει και να γίνει αυτό πού μισεί να ειναι...να γίνουμε απάνθρωποι ......τελικά ότι και να συμβεί στο μέλλον θα έχουμε χάσει τους εαυτούς μας...

ΧΕΙΜΩΝΕΣ

δεν έχει ούτε μία ρωγμή τούτη η σιωπή ,θάνατος μοιάζει
και του τσιγάρου  ο καπνός  ασάλευτος, σβησμένου άστρου δαχτυλίδι
μέσα στο βάζο ένα λουλούδι ξεραμένο,πάνω στο μίσχο του έχει γείρει και γεράζει
και το μολύβι  με την μύτη του σπασμένη, αφημένο στο χαρτί , που είναι μουσκίδι

μέσα από την μνήμη οι στιγμές εξαϋλώθηκαν , στο άπειρο μιά ευθεία
και πετρωμένη η μουσική πέφτει στο πάτωμα βαριά ,μες στα σκοτάδια
χίλια φαντάσματα νεκρά μες στην παλιά φωτογραφία
σταλιά σταλιά η λάμπα στάζει  φως μα η σελίδα πάντα  άδεια

μα έξω από το τζάμι είναι ο χειμώνας και όλο σφυρίζει
μία χαραμάδα βρίσκει και μπαίνει και τον αγγίζει
βάζει τις λέξεις μες στο μελάνι και στον στυλό του
και τον αφήνει δίπλα στο άσπρο το δάχτυλό του

και αυτός γράφει ξανά και χουχουλιάζει γύρω από τα γράμματα τα αναμμένα
πόσο χειμώνα βρήκε και στέγνωσε ,για να να αναστήσει για λίγο εσένα
Α.Π.

ΤΟΥ ΘΕΟΥ

και ρώτησε με απόγνωση ο Θεός '' και εμένα ποιος με γέννησε  ?
και ποια μάνα με βύζαξε  στο πρώτο μου το γάλα
και ποιος πριν  πάω στο σχολειό μ'έντυσε και με χτένισε
και γράμματα ποια ήτανε, που μου 'μαθε, δασκάλα ? ''

''γιατί δεν έχω σύντροφο να μοιραστώ την πλάση ?
γιατί δεν έχω ένα Θεό μία προσευχή να κάνω ?
τι και πού είμαι Αθάνατος αν τη ζωή έχω χάσει ?
και που ζητώ συγχώρεση όταν και εγώ λανθάνω ? ''

καθρέφτησε ο ουρανός και τη μορφή του βλέπει
και είχε τα μάτια κόκκινα απ' το πολύ το κλάμα
όμως γιατί ούτε του Θεού η μοναξιά του πρέπει
μες στον καθρέφτη έναν θεό εφτιαξε με ενα θάμα

και από τότε όποιος κοιτά μες' στο καθρέφτισμα του
θα δει κρυμμένο έναν Θεό που  τόσο θα του μοιάζει
τόσο που κάποιος θα λεγε πως είναι ομοίωμα του
και έτσι αναλόγως ποιος κοίτα και ο Θεός αλλάζει

Α.Π.