ΗΧΟΙ

ΗΧΟΙ...
 Σώπασε για λίγο αν μπορείς...

 Δεν ξεχωρίζω πια τα λόγια σου ,μόνο ένα θόρυβο ακούω

και οι λέξεις μία-μία μέσα από τα χείλη σου που ανοιγοκλείνουν βγαίνουν  σαν καβαλάρηδες πάνω σε άλογα νεκρά  πού σκόνη γίνονται  σωρός μπροστά μου...

Μα ίσως εγώ να ακούω να μην έμαθα...

Ούτε τις καμπάνες που πένθιμα χτυπούν να ακούω έμαθα, ούτε τα σήμαντρα που την Ανάσταση γιορτάζουν,  ούτε του πλοίου την σειρήνα που θέλει να μοιραστεί του παρθενικού του ταξιδιού την χαρά , ούτε τον ανατριχιαστικό ήχο των μετάλλων  που συνθλίβονται ,λίγο πριν το πλοίο χαθεί για πάντα στα βάθη του ωκεανού...

Είναι παράξενο γιατί μόνο όταν δεν μιλάς σε ακούω καθαρά...σε ακούω να τραγουδάς ,να κλαις ,να γελάς,να αστειεύεσαι, να θυμώνεις...

Για αυτό γράφω.. και ας μην ξέρω γραφή..

Γιατί όλοι οι ήχοι του κόσμου γλυκαίνουν πάνω στο χαρτί..

Ακόμη και στις μουτζούρες που προστατεύουν τα ανείπωτα ακούω εκείνο το γλυκό θρόισμα του γρασιδιού στο μαΐστρο...

 Ακόμη και στο τρίξιμο του τσαλακωμένου χαρτιού  στην παλάμη μου, ακούω τους ήχους της πρόβας του πιο όμορφου τραγουδιού ...

 Ακόμη και στην άδεια σελίδα μπροστά μου ακούω τον ήχο από τους μεντεσέδες του παλιού ντουλαπιού που φύλαγε η μάνα το ψωμί, τον χαρούμενο ήχο του κουδουνιού για διάλειμμα, το συνθηματικό σφύριγμα του φίλου τα μεσάνυχτα έξω από το παράθυρο,και εκείνα τα λόγια που δεν μου είπε ποτέ,και το σ'αγαπώ που το δάγκωσα λίγο πριν βγει από το στόμα μου γιατί φοβήθηκα να το πω...

  Σώπασε για λίγο αν μπορείς...

Αλλά αν θες σώνει και καλά να πεις κάτι, πες μου καληνύχτα ..και τα λέμε αύριο...

ΑΠ.

 

η απλή μέθοδο των τριών

η απλή μέθοδο των τριών


Η μεγαλύτερη αγάπη μου ήταν το πιο μεγάλο μου λάθος...
Το πιο μεγάλο μου λάθος κου ήταν οι ωραιότερες στιγμές μου...
Οι ωραιότερες στιγμές μου ήταν η μαύρη τρύπα της ζωής μου...
Η μαύρη τρύπα της ζωής μου ήταν το πιο φωτεινό μέρος  του κόσμου μου...
Ο κόσμος μου ήταν ένα μέρος που ποτέ δεν πήγα...
 Εκεί που ποτέ δεν πήγα  ήταν το μέρος που έζησα και το μέρος που κάποτε θα πεθάνω...
Στο μέρος που έζησα και εκεί που θα πεθάνω  είναι όλα όλα όσα αγαπώ και όσα μισώ...
Όσα αγαπώ και όσα μισώ  βρίσκονται μέσα στην μεγαλύτερη αγάπη μου...
 Η μεγαλύτερη αγάπη μου γεννήθηκε  μέσα μου...
Μεσα μου  δεν έχω μπει ούτε εγώ...
 Εγώ πάντα ήμουνα κάποιος άλλος...
 Κάποιος άλλος έζησε με την μεγαλύτερη αγάπη μου...
 Η μεγαλύτερη αγάπη μου τελικά  πρόδωσε κάποιον άλλον...
Α.Π.

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ
Πάνε μήνες τώρα που κάθε απόγευμα εγώ μαζί με το σκύλο μου κάνουμε για μία, μιάμιση ώρα  τον περίπατο μας συνδυάζοντας την άσκηση αλλά και την αποτοξίνωση από όλες τις τοξικές σκέψεις.
Τις τελευταίες μέρες λόγω του καύσωνα έχω αποφύγει να παίρνω και το σκυλί μου μαζί στην βόλτα μου
Σήμερα το απόγευμα  μέσα σε  μεγάλη ζέστη περπατάω μόνος  στο μονοπάτι δίπλα στη θάλασσα
Και σκεφτόμουν όλες αυτές τις βόλτες με το σκύλο μου το φθινόπωρο , τον χειμώνα, την άνοιξη και το πόσο γκρίνιαζα επειδή με καθυστερούσε γιατί περπατούσε zic zac ,επειδή εξαιτίας του αργούσα, επειδή διάλεγε άλλο πιο δύσκολο πιο ανηφορικό, πιο κατηφορικό μονοπάτι ,επειδή τελικά δεν περπατούσαμε ποτέ ευθεία αλλά όλο κύκλους κύκλους ,πάνω κάτω ,δεξιά αριστερά
 Και εγώ γκρίνια ...γκρίνια ...γκρίνια...
 Και συνειδητοποίησα σήμερα που περπάτησα μία ατελείωτη ευθεία διαδρομή χωρίς την παρέα του το πόσο βαρετά ήταν , και  το πόσο άργησα να φτάσω στο τέλος της διαδρομής ενώ έφτασα πιο γρήγορα ,το πόσο δεν χάρηκα καθόλου που έφτασα,  και συνειδητοποίησα ότι αυτό το έχω ξαναζήσει παραδείγματος χάρη με τους φίλους μου, με τις σχέσεις μου..
 Οι μεγαλύτερες μου αγάπες ήταν δύσκολες ,  έμοιαζε να είναι καλύτερα το να είσαι μόνος σου παρά μαζί τους
 Οι φίλοι που αγάπησα ήταν μπερδεμένοι,  δύσκολο να τους ακολουθήσεις και τελικά τους έχανα
Νόμιζα ότι ο πιο εύκολος δρόμος είναι ο ευθύς  και τελικά είναι... δεν κινδυνεύεις να αργήσεις ,να έχεις ατύχημα ,να μη φτάσεις
Και διαλέγεις να περπατάς με άλλους ανθρώπους  που περπατάνε και αυτοί σε ευθεία γραμμή ,που δεν γυρίζουν το κεφάλι για να σε δουν γιατί δεν θέλουν να χάσουν το δρόμο και να πάρουν λάθος μονοπάτι...
Και δεν θα αργήσεις να φτάσεις στο τέλος της διαδρομής , θα φτάσεις τελικά  στην ώρα σου ...αλλά θα είσαι μόνος ,και δεν θα έχεις ατύχημα αλλά θα πονάς...
 Και θα εύχεσαι να είχες πάρει την άλλη διαδρομή ,εκείνη τη δύσκολη..
Ελπίζω να περάσουν οι ζέστες σύντομα και να ξαναπάρω μαζί μου στην βόλτα μου το φιλαράκι μου ,το σκυλάκι μου ,και ίσως αυτή τη φορά να σταματήσω να ...γκρινιάζω...
Α.Π.

ΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ

ΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ

εσείς εκεί
μές' σε γραφεία με ακριβές βιβλιοθήκες και δερμάτινα καθίσματα
μπροστά από χάρτες  απλωμένους να κουνάτε  στρατιωτάκια ,πύργους, βασιλιάδες
αρρωστημένοι συγγραφείς που γράφετε την ιστορία μες στα φτηνά σας τιτιβίσματα
που ουδέποτε αθάνατοι θα γίνεται μέσα σε Οδύσσειες  αιώνιες και Ηλιάδες

μόνο εφιάλτες θα γυρίζετε γύρω απ' του Τσάρλι Τσάπλιν την υδρόγειο
μέχρι ο κουρέας να σας σπάσει το μπαλόνι με ένα πάτημα του enter απ΄ το δικό του  πληκτρολόγιο

και εμείς εδώ
πάντα εδώ
χιλιάδες χρόνια λασπωμένοι μες στα ίδια χαρακώματα
και άλλα τόσα  μες στις τριήρεις του Αιγαίου τα   περήφανα πληρώματα
πιόνια που πάνω στην παγκόσμια σκακιέρα μία πατρίδα αγαπούσανε
και ας γνώριζαν πως το παιχνίδι ήταν στημένο, πάντα για εκείνη πολεμούσανε

Α.Π.

παραχάραξη

παραχάραξη

Να σε αγαπάει πρέπει ,όποιος το μέλλον στην παλάμη σου θα δεί
 Μαριάν μου πολυαγαπημένη
και να σε αφήσει ανέμελη να χαίρεσαι ,σαν πεταλούδα που πετάει από το ένα άνθος στο άλλο
και αυτός φαρμάκι να την πιεί την όποια αλήθεια έμαθε
για να είσαι πάντα γελαστή  και ας είσαι γελασμένη

Και εκείνος μόνος του ας θρηνεί και για τους δυό
 χωρίς μερίδιο να απαιτεί απ' την κάλπικη χαρά σου
και  είθε για πάντα να κρατήσει μυστικό
πώς από το αίμα του έγιναν , τα κόκκινα στολίδια σου , που έχεις στα φτερά σου

Ούτε και εγώ σου είπα ποτέ
γλυκιά  Μαριάν μου αγαπημένη
πώς μας γελάσαν οι άγγελοι και ότι ποτέ δεν διάβασαν καμία προσευχή μας
και ότι εγώ έστελνα τα γράμματα που νόμιζες δικά τους ,και έβρισκες στην αυλή μας

Εγώ να ξέρεις κίνησα να πάω στον Γολγοθά σου αντί για σένα ,είχα φορέσει το αγκάθινο στεφάνι και τον δικό σου το σταυρό φορτώθηκα στους ώμους
μα σαν στο πλήθος μέσα σε είδα , πέτρες να μου πετάς και εσύ
πως σε αγαπάω με μίσησα ,απ' τον σταυρό κατέβηκα  και χάθηκα στους δρόμους

ακόμη εγώ Μαριάν σε λέω κι ας μου είπανε πώς άλλαξες πάλι το όνομά σου
θυμάμαι το τραγούδι σου που μιά πολύ με φόβιζε κι άλλο τόσο με μάγευε
θυμάμαι μες στα μάτια σου τα αναμμένα τα κάρβουνα , περήφανα να καίγονται μέσα σε τόσες στάχτες
μα έχω ξεχάσει που άφησα μία ολόκληρη ζωή , ζωή πού την σχεδιάσανε πάνω στο πόδι πρόχειρα ,  δυό παραχαράκτες
Α.Π.

ένα μικρό δέντρο σε φλεγόμενο δάσος

ένα μικρό δέντρο σε φλεγόμενο δάσος

ένα δέντρο στο δάσος  πού έχει πάρει  φωτιά
 περιμένει με τρόμο την δικιά του σειρά
ένα δέντρο στο δάσος  πού έχει πάρει  φωτιά
όλο τρόμο κουνάει τα μικρά του κλαδιά

πόσο μόνο του νιώθει και σε ποιον να το πει
 έχει ρίζες στο χώμα και θα μείνει εκεί

Α.Π.

ΤΟ ΚΑΠΕΛΟ ΤΟΥ ΜΑΓΟΥ

ΛΗΘΗ

Τα σπασμένα τσόφλια, που τα βρήκα παρατημένα μέσα στην έρημη φωλιά ,πάνω στη γυμνή αμυγδαλιά ,μαζεύω μέσα στις χούφτες μου και ζητάω συγχώρεση που  έχω ξεχάσει να κοιτάζω ψηλά .
Την ξερή την ρίζα ,κάτω από τα μουτζουρωμένα γράμματα , που συρρικνώνεται μέσα στην σκοτεινή της παγίδα , την  τσαλακώνω και την πετάω μαζί με τη σκισμένη σελίδα στο καλάθι των αχρήστων.
Με τις σκουριασμένες χορδές της κιθάρας  δένομαι στην λήθη  ,για να μην παρασυρθώ ξανά από το τραγούδι των σειρήνων.
Και με τα ξερά κίτρινα φύλλα του χειμώνα  γεμίζω τις σκέψεις μου ,για να μην κρυώνω στις ζέστες του καλοκαιριού όταν με ξυπνάει   χαράματα , η φωνή  που έχω ξεχάσει τον ήχο της χρόνια τώρα .
 Και μόνο ένα πράγμα με ανησυχεί .
Που ενώ δεν θυμάμαι πιά ....  όλα σε θυμίζουν...

Α.Π.