μελαχρινο

ΜΕΛΑΧΡΙΝΟ 

 η λογική μου με κοιτά  με απέχθεια στο  βλέμμα

 και θέλω τόσο ο θλιβερός να βγω μέσα απ'το  ψέμα

μελαχρινό μου όνειρο άσε με να ξυπνήσω

να μπω μες στις αλήθειες μου  και να σε λησμονήσω

εκεί έξω από τον παράδεισο λαθραία θα σε κοιτάζω

 πως δεν θα σε χαρώ ποτέ το ξέρω και τρομάζω

 και ετούτη η ζήλια που τρυπά το κάθε κύτταρο μου 

 αχ και ας πεθάνει το πρωί μαζί με το όνειρό μου

ζηλεύω τον που σε αγαπά και τον που σε αγγίζει

που με στα μπράτσα του τα δυό άγρια σε πελαγίζει

 τα χέρια που ξεχτένισαν τα μακριά μαλλιά σου

 και τις φωτιές που έσβησες   με τα υγρά φιλία σου

ζηλεύω κάθε χάδι του που σε αναστενάζει

 και κάθε ψέμα που έχει πει για να σε ξελογιάζει

μελαχρινάκι μου μικρό  δεν θα στο ομολογήσω

πώς την φωτιά που μου άναψες ποτέ μου δεν θα σβήσω

Α.Π.

η τελευταια πινελια

 

 Η τελευταία πινελιά

Η πιο δύσκολη πινελιά στον πίνακα ενός ζωγράφου ,είναι η τελευταία πινελιά

.Είναι και η πιο δύσκολη απόφαση να αφήσει το πινέλο νιώθοντας σίγουρος ότι έχει βάλει την τελευταία πινελιά.

Ενα τόσο δα άγγιγμα στον καμβά μία ελάχιστη ποσότητα χρώματος , που κανένας δεν θα το προσέξει αν δεν την βάλει.

 Θα το ξέρει όμως εκείνος ,και όταν όλοι θα κοιτάνε τον πίνακα που σε άλλους θα αρέσει σε άλλους όχι ,εκείνος το μόνο που θα βλέπει θα είναι εκεινη η ελάχιστη ποσότητα χρώματος που τελικά δεν πήρε την απόφαση να βαλει.

Αυτή η μικρή κουκίδα  που θα έπρεπε να είχε ακουμπήσει το πινέλο του  βάζοντας την τελευταία πινελιά μες στον πίνακα ,θα είναι το μόνο που θα  βλέπει, θα είναι μία μεγάλη μαύρη τρύπα που θα  ρουφάει όλο το χρώμα από τον καμβά.

 Αυτό ήσουν και εσύ ....Η τελευταία πινελιά που δεν έβαλα στον καμβά της ζωής μου.

Στέγνωσαν τα χρώματα, κρέμασα τον καμβά στον τοίχο ,σε άλλους αρέσει σε άλλους όχι, μα εγώ αυτό μονο  βλέπω  .Εκείνη τη μικρή μικρή κουκίδα στον πίνακα που δεν έβαλα τελικά την τελευταία πινελιά...

Α.Π.

το γιαπι

 ΤΟ ΓΙΑΠΙ

γρατζουνάω τη σιωπή

βάζω χρώμα και φως

 στο παλιό το γιαπί 

χτίστης και ξυλουργός

βάφω και ένα' ουρανό

 με αστέρια χρυσά

μόνος μες στο κενό

και έξω ο κόσμος  λυσσά

 έλα αν θες μία φορά

 δίχως πρέπει ,γυμνή

δεν προσφέρω πολλά

 μοναχά την στιγμή

την στιγμή που ο χρόνος παγώνει 

που οι μόνοι δεν είναι πια μόνοι

που κρατάει το φώς της όσο μιάς αστραπής

που χωράει   μες στο ''Αχ'' της όσα φοβάσαι να πεις

σε κοιτάω από τις γρίλιες βιαστικά να βαδίζεις

τις στιγμές που δεν ζήσαμε μαγικά μου θυμίζεις

σε ακούω να ρωτάς  ντροπαλά έναν ξένο

μήπως ξέρει εκείνος να σου δείξει πού μένω 

 

και αγκαλιά περπατάτε στης ζωής το ταξίδι

μη λυπάσαι για μένα ,σε συγχώρεσα ήδη

Α.Π.

 Στα δικά μου  χρόνια ,έχω ζήσει την εισβολή στην Κύπρο, τα Ίμια ,και τώρα αυτό που συμβαίνει  με τους Τούρκους ξανά  .Όλα αυτά τα χρόνια ακούω την αντιπολίτευση ειδικά από τις αριστερές πτέρυγες, να επιτίθεται στις κυβερνήσεις δεξιές και τις σοσιαλιστικές για τους εξοπλισμούς , ζητώντας λιγότερους εξοπλισμούς , για να έχουμε καλύτερα σχολεία και νοσοκομεία και μισθούς κ,τ.λ.π. Τωρα που τρέχουμε και δεν φτάνουμε βλέπουμε αν είχαν δίκιο. Όμως και αυτοί που υποτίθεται ότι είχαν καταλάβει τους κινδύνους και αγόρασαν κάποια όπλα τι ακριβώς έκαναν ;;;;  Μίζες μίζες μίζες   .   5 φραγκα για όπλα 100 για μίζες.Και δεν καταλάβαιναν όλοι τους το αυτονόητο. Δεν έχεις τίποτα στη ζωή αν δεν έχεις την ελευθερία σου . Κι αν περιμένουμε να σταματήσουν τον πόλεμο και να μας σώσουν οι Αμερικανοί η  οι Γερμανοί μάλλον θα περιμένουμε όπως περιμένουν και οι Αρμένιοι να τους σώσουν οι Ρώσοι .Τώρα θα μου πείτε τι με έπιασε και τα λέω όλα αυτά. Γιατί ρε γαμότο σκοτώνονται τόσα νέα παιδιά υπερασπίζομενα  την πατρίδα τους εκεί στην Αρμενία και δεν βλέπω κανέναν να το συζητάει εδώ στην Ελλάδα στην καθημερινότητά μας λες και δεν γίνεται λες και δεν υπάρχει .Και μεθαύριο γιορτάζουμε για τα δικά μας νέα παιδιά που σκοτώθηκαν στην Αλβανία ηρωικά όπως γίνεται σήμερα εκεί Αρμενία

ζωη θανατο

 ΖΩΗ  ΘΑΝΑΤΟΣ

δεν ξαναμπαίνει ποτέ στο παλιό του το δέρμα το φίδι

δεν θα επιστρέφει ποτέ  ,το φαρμάκι που μου έδωσες και ήπια , στην μαύρη καρδιά σου

 δεν θα γυρίσουν ποτέ μες στο στόμα σου οι σκληρές σου οι κουβέντες , που ξεστόμισες ήδη 

 πάνω στα χείλη σου δεν θα ξανάρθει ποτέ το κραγιόν ,στο λαιμό του που του άφησες  με τα φιλιά σου

Ούτε και εγώ σου ζητάω κάτι πίσω από όσα έχω δώσει

μόνο άφησέ με να' ρθώ και να πάρω ,του έρωτά μας το πτώμα , να το θάψω , που τον έχεις σκοτώσει

δεν θα ανθίσει ποτέ το ξερό το λουλούδι  στο στεγνό μέσα βάζο , που στον μίσχο του γέρνει

 ούτε του δέντρου η κορφή ,  πού το  ξερίζωσε η θύελλα και το γκρέμισε χάμου, ουρανό ξανά θα κοιτάξει

και δεν θα μπουν οι υποσχέσεις και οι ελπίδες στις βροχές  που το σύννεφο φέρνει

και στο λιμάνι θα γεράσει ο ναύτης , προσμένοντας χρόνια  το μπάρκο, σε πλοίο που έχει βουλιάξει

μα αν  θα πρέπει κάποιος να ζήσει προτού να πεθάνει

στον θάνατο μέσα μαζί σου , χιλιάδες φορές έχω ζήσει , και τούτο μου φτάνει

Α.Π.

ναρκοπεδιο

ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ

 μα μέσα μου επικρατεί μία νεκρική σιγή 

 δεν χώρεσε  κανένας ήχος μέσα στήν πληγή

 γύρω από το τίποτα μου οι σκέψεις μου στήσαν χορό

 το στόμα ανοιγοκλείνουν μα να τις ακούσω δεν μπορώ

η   ζέστη και η υγρασία τρέχει απ' τους τοίχους

τις μάσκες μου όλες βγάζω πριν να μπω μέσα στους  στίχους

βουλιάζω στον βυθό τους ,   ανοιγμένο στρείδι

φτωχό χωρίς διαμάντι ,το έχω χάσει ήδη ..

 την σκέψη  μου την βγάζω απ' τον βυθό  προτού πνιγεί

 τα γόνατα λυγίζει μες στους στίχους πέφτει και αιμορραγεί

 χίλια κομμάτια σκίζω το χαρτί και το μολύβι σπάω

στο ναρκοπέδιο της θύμησής σου απόψε λέω να μην πάω

Α.Π.

 

ΣΤΗ ΖΥΓΑΡΙΑ

 ΣΤΗΝ ΖΥΓΑΡΙΑ

 Τα λόγια της ήταν σαν να είχαν μπει μές στο μυαλό του με ένα ποτιστήρι γεμάτο με ελπίδα και να του πότιζαν τις  έτοιμες να ξεραθούν  πιθανότητες του .

Γύρισε στο σπίτι του πολύ αναστατωμένος, έβαλε στο ποτήρι μία διπλή δόση βότκα , άναψε στα γρήγορα  ένα τσιγάρο και προσπάθησε να αποκωδικοποιήσει τι του συμβαίνει .

Σηκώθηκε , άνοιξε το παλιό ντουλάπι και πήρε από το πάνω ράφι την σκονισμένη ζυγαριά της κοινής λογικής .  Είχε χρόνια να τη χρησιμοποιήσει για τέτοια θέματα , την φοβόταν .

 Στην μία πλάστιγγα άρχισε να βάζει βαρίδια που το καθένα αντιστοιχούσε σε ότι μπορούσε να προσφέρει σε μία τέτοια γυναίκα  .

Έβαλε και κάποια βαρίδια που νόμιζε ότι μπορούσε να εκτιμήσει πάνω κάτω πόσο αξία θα μπορούσαν να έχουν  για εκείνη .

 Κάποια άλλα βαρίδια που αντιστοιχούσαν  σε  πλούτη αφηρημένα  , πού ούτε και ο ίδιος μπορούσε να εκτιμήσει πόσο πολύτιμα είναι και που ίσως δεν ήθελε ούτε καν να μπει στη διαδικασία αυτή , από το φόβο πώς ίσως αποδειχθεί πως είναι πολύ φτωχός ,  δεν πήρε την απόφαση να τα βάλεις στην πλάστιγγα . 

Στην άλλη πλάστιγγα άρχισε να βάζει τα βαρίδια που αντιστοιχούσαν σε ότι έβλεπε, σε ότι ένιωθε, σε ότι έλπιζε ,σε όσα ήξερε για εκείνη . Πριν καν τελειώσει η πλάστιγγα της έγειρε με πολύ ταχύτητα και έσκασε με πάταγο  στον πάγκο , σηκώνοντας τα δικά του σταθμά στον αέρα , λες και αυτά δεν είχαν κανένα βάρος .

Την είδε ξανά την άλλη μέρα , ήταν εκεί όπως κάθε μέρα , πανέμορφη πίσω από το  ταμείο της. Χαμογέλασε και της είπε,  '' ένα πακέτο Καρέλια κασετίνα παρακαλώ''. ''3και 70'' του απάντησε εκείνη .  Της έδωσε τα κέρματα που είχε στη χούφτα του και έφυγε . Αυτό τολμούσε να της ζητήσει να του δώσει , ένα πακέτο τσιγάρα , αυτά   ήταν σίγουρος πως μπορεί να ανταποδώσει , τα 3 και 70 ευρώ .

Α.Π.