Ξέρεις ποια σκοτάδια μου φοβάμαι ?   εκείνα που έχουν αγαπήσει το φως σου ....

 ΟΧΙ ΠΛΑΚΕΣ...ΤΣΟΥΖΟΥΝ

Αυτό που θα σας γράψω πιο κάτω είναι μία αληθινή ιστορία που συνέβη πριν λίγο στο σουπερμάρκετ στο πάρκινγκ. ......Το δίδαγμα της είναι ότι πολλές φορές οι πλάκες μπορεί να γυρίσουν μπούμερανγκ εναντίον σου.....Πάρκαρα το μηχανάκι μου με το  με το σκυλί μου να κάθεται όπως πάντα και να με περιμένει ...Πριν μπω στο σούπερ μάρκετ είδα να έρχεται μία παρέα από παιδιά γύρω στα 18-20 τα οποία όμως είχαν και ένα σκυλί μαζί τους. Τα παρακάλεσα να προσέχουν αυτά που θα μείνουν έξω με το σκυλί τους να μην τσακωθει το δικο μου με το δικό τους  σκυλί....Ευγενέστατα όλα τους μου είπαν ''κύριε μην ανησυχείτε κάντε τα ψώνια σας χωρίς άγχος....Όταν γύρισα αυτά είχαν τελειώσει τα ψώνια τους και ήταν στο μηχανάκι και καμάρωναν το σκυλί μου   και έμοιαζαν να το χαίρονται πραγματικά....Ένα από αυτά είχε φέρει και το σκυλί του κοντά στο δικό μου και προσπαθούσε να τα γνωρίσει..... μία υπέροχη ατμόσφαιρα.....Αφού το ευχαρίστησα και πιάσαμε λίγο κουβέντα ένα από αυτά μου είπε με θαυμασμό ''πόσο όμορφο κυριε είναι το κουταβάκι σας''....''Δεν είναι κουτάβι'' λέω ''είναι ήδη 12 ...13 χρόνων ''...Με  κοίταξαν με απορία... ''Αποκλείεται'' μου λέει ένα από αυτά... Μοιαζει κουταβι ουτε ενός έτους...Και εκεί κάνω το μοιραίο λάθος ...Τους λέω ''είναι η τροφή που τρώμε στο σπίτι ...εγώ   είμαι 80 χρονών.... Δεν φαίνομαι τόσο έτσι δεν είναι? ''....Μία κοπέλα της παρέας με έκπληξη στο πρόσωπο μου λέει ''τι λέτε κύριε ούτε 70 δεν δεν μοιάζετε''...Εκεί συνειδητοποίησα ότι ποτέ δεν ανοίγει η γη να σε καταπιεί όταν το θέλεις απεγνωσμένα...''Όχι μωρέ λίγο πάνω από τα 50 είμαι λέω'' που ακόμα δεν κατάλαβα πως μπόρεσα να μιλήσω από το σοκ... Και πως να  περιγράψω αυτές τις φατσούλες που με κοιτάγανε προσπαθώντας να καταλάβουν πότε έλεγα αλήθεια ....και το δυστύχημα είναι ότι μάλλον νόμιζαν ότι αλήθεια έλεγα την πρώτη φορά....Μήπως ξέρετε να μου πείτε πού είναι αυτό το γαμημένο το μέρος που ανοίγει η γη και σε καταπίνει?

Α.Π.

 ένιωθα ότι θα είσαι το τελευταίο μου μεγάλο λάθος... Για αυτό το έκανα  τοσο σωστά ..σχεδόν τέλεια...

 την αγάπη να φοβάσαι... εύκολα σε σκοτώνει .. δύσκολα την σκοτώνεις..

ΚΕΝΤΡΙ

ΚΕΝΤΡΙ

Έχει σβήσει η βροχή  και έχουν λιώσει τα χιόνια

Έχει η άνοιξη στρώσει χαλιά με λευκές μαργαρίτες....

Μία μικρή ξεχασμένη του χειμώνα νιφάδα 

θαμπωμένη από του ήλιου το φως ,

ακουμπά απαλά στο φτωχό μου τραγούδι 

σαν σταγόνα δροσιάς , που γυαλίζει πανω

σε ένα ξεχασμένο στο βαζο , μαραμένο λουλούδι....

Και ένα κύμα που γλύφει τα πεύκα 

το τραγούδι μες στους στίχους μου αρχίζει ...

Και μία μέλισσα γύρω από έναν ανθό , 

σαν την σκέψη μου γύρω από εκείνη ,

συνεχώς ζουζουνιζει...

Να ξεχάσεις πως έχεις κεντρί μικρή μέλισσα μου..

Μην τσιμπήσεις ... μονάχα να φύγεις  

αν ένα χέρι που μαχαίρι  κρατά  τον ανθό για να κόψει ,

 ποτέ σε τρομάξει

Πάει καιρός που και εγώ

 το κεντρί μου είχα αφήσει στο λεπτό της λαιμό 

και μαζί την ζωή μου...

 όταν είδα σημάδι από ξένο φιλί ...

και από τότε κοίτα που  έχω ρημάξει

Α.Π.

όνειρο κλεμμένο

 όνειρο κλεμμένο

γέρασε ο σκύλος μου ο πιστός , μα ακόμα την ουρά του μου κουνάει

τώρα έχω τα χρονάκια μου και εγώ , μόνο η αγάπη  μου για σένα  δεν γερνάει

μου μεγάλωσε και η γάτα μου πολύ και από το σπίτι τώρα πια δεν βγαίνει

νύχτωσε και είμαστε όλοι εδώ , όλοι μές' στο σπίτι μας κλεισμένοι

μου είπανε πως είσαι μία χαρά ,  έμαθα πως βρήκες άλλον φίλο

σου έγραψα στο messenger πώς σε αγαπώ , μα το μήνυμα ξανά δεν θα το στείλω

φίλησα την γάτα μου πριν κοιμηθώ , και τον σκύλο σκέπασα με ένα σεντόνι

έπνιξα τη ζήλεια μου με ένα ποτό , χαίρομαι όμως που εσύ δεν είσαι μόνη

άνοιξα το όνειρό μου για να μπεις , λίγο να σε δω για να περάσει η νύχτα

δεν  σου το κρατάω μα πόσο με πονά , που ποτέ δεν μου πες μία καληνύχτα

ξέρω μας χωρίζουνε πολλά , ίσως να μην ήτανε γραμμένο

ένας κλέφτης πες πως ήμουνα και εγώ , που κοιμόταν με ένα όνειρο κλεμμένο

Α.Π.

Αταίριαστοι

 

Αταίριαστοι

δύο λόγια της γράφεις να μην είναι μόνη

ρυτίδες και πλήξη  γεμίζει η οθόνη

τινάζει να φύγεις, αλλάζει σελίδα

μία απάντηση στέλνει με μία καταιγίδα

και εκείνη

 τα Άγια της νιάτα φοράει

μία γόμα στα χέρια  κρατάει

να σβήσει από το φως την βροχή

την πόρτα 

γεμάτη λαχτάρα ανοίγει

σε μία αγκαλιά που την πνίγει

και εκεί ξενυχτάει μοναχή

και κοιτάζεις το αστέρι που χει μείνει αναμένο

στο κατάρτι οι ελπίδες θα σε βρούνε δεμένο

Α.Π