δεν ένιωσα μόνος μου ποτέ ...... εκτός από κάποιες φορές που ήταν δίπλα μου άνθρωποι

 Κάψαμε τα δάση και τις ψυχές που ζούσαν σε αυτά

Λερώσαμε την περηφάνια των βουνοκορφών

Στεγνώσαμε τα ποτάμια 

Κρύψαμε τις παραλίες κάτω από μυριάδες ομπρέλες

Σκεπάσαμε με τσιμέντο  τα βοσκοτόπια του λαγού , τη φωλιά της πέρδικας , φτιάχνοντας ατελείωτες

βίλες και πισίνες

Καταδικάσαμε τους εαυτούς μας να ζούμε σε  μια αφιλόξενη πόλη

Καταστρέφουμε τον παράδεισο μας δημιουργώντας σιγά-σιγά μία κόλαση

Πιστοί που προσευχόμαστε  για τον παράδεισο στην επόμενη ζωή , όταν ο Θεός ήδη μας τον έχει χαρίσει σε τουτη....

Α.Π

ΤΟ ΑΚΡΙΒΟ ΚΙΝΕΖΙΚΟ ΒΑΖΟ ΜΟΥ

ΤΟ ΑΚΡΙΒΟ ΚΙΝΕΖΙΚΟ ΒΑΖΟ ΜΟΥ

 Στο σπασμένο μου κινέζικο βάζο 

κάθε μέρα λουλούδια του βάζω

όνειρά σαν  μπουκέτα ανθισμένα

άλλη μία φορά γεννημένα

 Πεφταστέρι που σκορπά τρίμμα τρίμμα

άμμος που παρασέρνει το κύμα

τα κομμάτια του μες στην παλάμη μου

μοιάζουν  βότσαλα μπρος  στη θαλάμη μου

Στο ακριβό μου το βάζο ποτίζω

μια ζωή μαραμένη , μα ελπίζω

που ακόμα έχουν χρώμα τα άνθη της

θα έχει και άρωμα μέσα στα λάθη της

Το έχω νιώσει κομμάτι κομμάτι

ένας κλέφτης που μισεί την απάτη

μία στην έρημο άνυδρη όαση

μία Μεγάλη Βδομάδα  στην κόλαση

Στο κινέζικο βάζο μου πλύθηκα

σαν θεριό που από μέσα μου λύθηκα

στάλα στάλα στα τρίμματα κύλησα

και ένα ένα τα τραύματα φίλησα

 Το ακριβό μου το βάζο , πολύτιμο

 η ζωή μου δεν φτάνει για αντίτιμο

τι κι αν κάποτε έπεσε και έσπασε

τι κι αν πόσο αξίζει το ξέχασε 

Α.Π,

 και ξέρεις κάτι  ?  δεν σε ξεχνάω έτσι για να σε εκδικηθώ

ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΟΙ

 

ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΟΙ

Μου λέει θα αργήσω και να μην την περιμένω 

με τον Ιούδα στο φιλί της κρεμασμένο

το βλέμμα της μες στον καθρέφτη συναντάω

 μονάχα εκεί αντέχω πια να την κοιτάω

Μου λέει πως έχει φαγητό μες στο ψυγείο

την πόρτα ανοίγει , ένα νεύμα και ένα αντίο

στην πολυθρόνα με μια ναρκωμένη θλίψη

καιρό έχει φύγει μα ποτέ δεν μου έχει λείψει

Πάνω στο δέρμα μου τα χάδια έχουν σκουριάσει

που για χρυσάφι τα είχα κάποτε αγοράσει

και το φιλί μου έχει πίσσα και σκοτάδι

και η αγκαλιά μου ερειπωμένη , ένα ρημάδι

  

Σαν δύο ξένοι , ένας στην στάση , ο άλλος στο τρένο

αυτή ανεβαίνει , εγώ συνέχεια κατεβαίνω

σαν δύο φύλλα σε ένα δέντρο στο λιβάδι

το ένα θροΐζει , το άλλο έπεσε ένα βράδυ

Μέσα στον ίδιον εφιάλτη εγκλωβισμένοι

για χρόνια τώρα

δύο φωτιές που τις κατάβρεξε με άγρια μανία

 η ίδια μπόρα

Α.Π.

 εσύ εκεί 

μες στα άδεια όνειρα μονάχη να καπνίζεις 

και εγώ εδώ 

μα απο δίπλα σου πώς λείπω μην νομίζεις

 

Αν αρχίσεις να φαντάζεσαι τη ζωή σου χωρίς τον τωρινό σύντροφό σου αυτή η ζωή αρχίζει και δημιουργείται...