ΙΣΤΟΡΙΕΣ

ΙΣΤΟΡΙΕΣ

 Δια χειρός εμού του ιδίου

μες στις σελίδες του παλιού του βιβλίου

είναι σβησμένα η αρχή και το τέλος

μόνιμα χώρια η καρδιά και το βέλος

Μία ιστορία που κανείς δεν γνωρίζει

μόνη και έρμη στις σελίδες γυρίζει

χωρίς πατέρα χωρίς μάνα από πάντα

κρυμμένη μέσα σε μια φάλτσα μπαλάντα

Δειλή και αγέννητη συνέχεια πεθαίνει

πάνω στο μίσχο της λουλούδι που γέρνει

μία ιστορία που κανείς δεν θα μάθει

γεμάτη ανείπωτα και τέλεια λάθη

Μία ιστορία που χωράει τη ζωή μου

χωράει και σένα και ας μην ήσουν μαζί μου

χωράει το ψέμα που ήταν όλο αλήθεια

χωράει τα όνειρα και τα παραμύθια

Α.Π.

ΕΧΕΙΣ ΔΕΙ?

 ΕΧΕΙΣ ΔΕΙ?

Έχεις δει στην παλάμη σου πάνω , την νιφάδα να λιώνει 

πριν προλάβεις το φως της να νιώσεις

έχεις δει στην μουριά της αυλής  μοναχό του το αηδόνι

δίχως να έχεις μία νότα  εσύ να του δώσεις

Έχεις δει στο αυλάκι να τρέχει το νερό της ψιχάλας 

και εσύ να μην έχεις ένα δάκρυ ακόμη

έχεις δει το μικρό το ψαράκι στο νεράκι της γυάλας

και εσύ να μην ξέρεις πώς να πεις μία συγγνώμη

Έχεις δει το σκυλί το δεμένο πώς κοιτάζει τριγύρω

 με μία αιώνια ελπίδα και μία θλίψη στο βλέμμα

έχεις δει κρεμασμένο στα χείλη το χαμόγελο  στείρο

που παλεύει να βρει μία αιτία να υπάρχει , μες του αστείου το ψέμα

Με έχεις δει όταν πέφτει η αυλαία και όταν όλοι έχουν φύγει

μοναχός μου να μένω σε μία αίθουσα κρύα

το σενάριο να αλλάζω μήπως βρει ο ήρωας μου τρόπο για να ξεφύγει

και να έχει ο δόλιος  μία ακόμα ευκαιρία

Α.Π.

Ο ΦΟΝΙΑΣ

 Ο ΦΟΝΙΑΣ

Τώρα που ξέμεινα από λύσεις

και έχω από ιδέες πια στερέψει

πού με άφησαν οι ψευδαισθήσεις

και με έχει ο φόβος τιθασέψει

Τώρα που η ώρα έχει φτάσει

να κοιμηθώ όπως έχω στρώσει

μια τελευταία να'χα στάση

κάτι να βρω να με σκοτώσει

Ίσως να είναι το τραγούδι 

που δεν θα σου το τραγουδήσω

ίσως να είναι το λουλούδι 

που ντράπηκα να σου χαρίσω

Ίσως να είναι το μπουκάλι 

που έχει μία μεζούρα ακόμη

που  φέρθηκα σαν το ρεμάλι 

χωρίς ποτέ να πω συγγνώμη

Μα αν έρθει ένας φονιάς το βράδυ

θα τα ' βρει όλα πεθαμένα

μέσα στο βάζο ένα ξεράδι

όπως εγώ χωρίς εσένα.

Α.Π.

ΤΟ ΤΕΤΡΑΔΙΟ

 ΤΟ ΤΕΤΡΑΔΙΟ

Τα θεριά γρυλίζουν στης ζωής μου τα σύνορα

οι χαφιέδες του φόβου με γυρεύουν και σήμερα

σε μία κόλα χαρτί τυλιγμένη η ελπίδα μου

με ένα ποίημα παλεύω να κόψω την βαριά αλυσίδα μου

Το όνομά σου δεν γράφω ποτέ μην σε πιάσει το μάτι

και ούτε παίρνω την άγια σου εικόνα στο στενό μου κρεβάτι

πάντα να είσαι εκεί , στο μολύβι μου η μύτη που τις λέξεις γεννάει

η πηγή μες στο χρόνο , που κυλάει το νερό και η ψυχή ξεδιψάει

Λίγα βήματα ακόμη  πριν να κάνω και το τελευταίο

για να μάθω εάν το ταξίδι αυτό ήταν επί ματαίω

εάν σε βρω σαν ανοίξω ξανά αυτό το τετράδιο

τότε αυτό θα σημαίνει πως το σώμα μου δεν ήταν άδειο

Α.Π.

ΔΡΥΙΔΕΣ

 ΔΡΥΙΔΕΣ

Με ένα ληγμένο δίπλωμα ζωής

και με ανασφάλιστο μυαλό και σώμα

πάνω στην σέλα μίας χιλιάρας μηχανής

ντουμάνι όλος και από ξύδια λιώμα

Τα γκάζια τέρμα , θάνατος στροφή

ποτέ δεν στρίβω στους γκρεμούς κυλιέμαι

και μία στιγμή πριν την καταστροφή

ξεχνώ και κοίτα... δεν την συλλογιέμαι

Απόσυρση έκανα στους πόθους μου που λες

και κατατέθηκαν και οι πινακίδες

είναι η αγάπη πια πεδίο ανασφαλές

για ονειροπόλους , μάγους και δρυίδες

Α.Π.

ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ 

Σε μία ξύλινη καρέκλα που παλιώνει

η καταιγίδα καθισμένη πάνω ξέπνοη

 μόνη και έρμη λίγο λίγο ξεπαγώνει

στάζει και λιώνει

Πάνω στο βρώμικο γραφείο σωριασμένα

τα σύννεφα άδεια δίχως μπόρες και χαλάζι

και μία σβησμένη αστραπή μές στο μαράζι

λιώνει και στάζει

Και ο χειμώνας που  ξεχνάει ο αχάριστος

την πόλη  στόλισε με φώτα και λαμπιόνια

οι Άγιοι Βασίληδες σκαρφάλωσαν στα όνειρα 

και στα μπαλκόνια

Η καταιγίδα σαν γατάκι μες στα πόδια μου

 λίγη αγάπη και ένα χάδι ζητιανεύει

ξενιτεμένη μες στο τίποτα κουράστηκε

 και ημερεύει

Α.Π.

ΑΓΓΕΛΟΙ

 

ΑΓΓΕΛΟΙ

 Άγγελοι κατεβαίνουν στη γη αγκαλιασμένοι με τις στάλες της βροχής.

Τους είδα να προσπαθούν να κρατηθούν  στο τζάμι γλιστρώντας σε αυτό.

Το μοιρολόι τους μουσκεύει την ψυχή μου.

Καθώς πνίγονται στα ορμητικά νερά που κυλάνε στο δρόμο τραγουδούν ένα τραγούδι που νιώθω ότι το ξέρω.

Τους ξαναείδα να αναρριχούνται στο φως της αστραπής.

Ξαναγύρισαν στον ουρανό αφού μου άφησαν το άγγιγμα εκείνων που έχουν φύγει.

Α.Π.