ΟΙ ΓΡΙΛΙΕΣ
τα Χριστουγεννα  πανω στο τζαμι σταγονες βροχης
τα φωτακια του δεντρου γυαλιζουν στο δακρυ της νυχτας
 η σιωπη μου παρηγορει την φωνη μου ...δεν θα σε ακουσουν, της λεει, αυτοι που δεν μπορουν να ακουσουν εμενα...δεν χωρας στην γιορτη τους και το χαδι τους δεν χωρα στην θλιψη σου.
μην κοιτας τους καθεφτες τους..δεν θα δεις εσενα εκει..αυτους θα δεις ..βιτρινες και πελατες εχουν γινει ενα...κοιτα απο τις γριλιες  ..απο κει τα βλεπεις ολα χωρις να σε κοιτανε αυτοι που δεν σε βλεπουν...και να ξερεις πως ολοι τρεμουν τις γριλιες ..και δεν θα τολμησουν ποτε να δουν ποιος ειναι απο πισω...
Α.Π.

ΕΝΑ ΚΑΚΟ ΟΝΕΙΡΟ

 εχει ο αερας γεμισει ρωγμες και  κομματια θα σπασει
η καταιγιδα θεριό που βρυχαται προτου να ξεσπασει
εχουνε ριξει τα τειχη και βαζουν τον δουρειο ιππο
μετραει αναποδα ο χρονος και ουρλιαζει στον καθε του χτυπο

οτι χειρογραφα εχει ο προφητης στις φλογες τα καιει
και σκαβει στους βραχους λαγουμι τρυπωνει και κλαιει
οι αγγέλοι πετουν σε κοπαδια ψηλα και να φυγουν γυρευουν
σε μια κιβωτο βαζουν οτι μπορουν και το φυγαδευουν

την κολαση εχουν σφραγισει και κανενα να μπει δεν αφηνουν
τα αστερια απ το φοβο χλωμιαζουν και τα φωτα τους σβηνουν
κανεις δεν θα δει και θα ζησει μετα για  να πει τι συνεβει
και αλιμονο σε οποιον σημεια διαβαζει και το μελλον μαντευει
Α.Π.











 

ΦΩΤΙΑ ΜΟΥ

φωτια μου ολα τα'καψες χωρις να ζεσταθουμε
και στον χειμωνα τον βαρυ ξενα ρουχα φορουμε
ξενο ειναι το σκεπασμα που αποψε με σκεπαζει
ξενο και τουτο το κορμι που διπλα μου πλαγιαζει

φωτια μου γινε ονειρο αποψε να με καψεις
και ελα μεσα στα ματια μου αν θες και συ να κλαψεις
κι αμα δεν ητανε γραφτο μαζι για να καουμε
ερχοσουνε τις νυχτες μου στα ονειρα να βρεθουμε

φωτια μου την αγαπη μου προσαναμα φυλαω
και οπου σταχτες αφησες να αναψεις τις φυσαω
κι ας λιωσω σαν χιονανθρωπος οταν θα σ'αντικρισω
χωρις να δειξω πως πονω μην κλαψω και σε σβησω
Α.Π.















 

θυμαμαι οτι στο σχολειο στο μαθημα της ιστοριας προτακουσα την λεξη χαρατσι.την εβρισκα τοσο αποκρουστικη και τοσο βαρβαρους τους τουρκους που το επεβαλλαν.σημερα ολλοι λενε για τα νεα χαρατσια ,ετσι πια αποκαλουν τους φορους,και αυτη η λεξη εχει γινει μερος της πραγματικοτητας μας.και δεν ειναι οι βαρβαροι τουρκοι που μας τα επιβαλλουν.

ΕΓΩ Ο ΕΛΛΗΝ
εγω ο αιώνιος έφηβος που εχω θεο πατερα
που μεθαγαν στα αμπελια μου και η ζωη κι ο χαρος
πως σκλαβος ξημερωθηκα σε πειρατων γαλερα
που με μαστιγιο με χτυπα ο αγριος κουρσαρος

εγω που απο μαρμαρο Πεντελικο, εχω κανει
ναο να μενει η θεα ,η Αθηνα η παρθενα
πως προβατο καταντησα μεσα σε μία στανη
και για σφαγη εριφιο στου κοσμου την αρενα

εγω που δεν φοβηθηκα τουΞερξη το ασκερι
και με τριακοσιους ηρωες τα'βαλα με χιλιαδες
πως του Εφιαλτη φιλησα το σιχαμενο χερι
και τους προδοτες αφησα να γινουν αφενταδες

εγω που επροελασα απ την Πελλα ως την Ινδια
χωρις ποτε να ηττηθω ουτε σε μια μαχη
και εσπειρα σε ολη τη γη την κλασικη παιδεια
πες μου πως εκαταντησα αλώνι διχως σταχυ

εγω που απ'τον Βοσπορο τον κοσμο κυβερνουσα
και μεσα στηνΑγιά Σοφιά εστεφα βασιλιαδες
κλαιω τωρα στα γονατα γυνή περιπεσουσα
 και στην ομονοια  πουλω Κινεζικους τσολιαδες

εγω που κλεφτης ημουνα και το'χα για καμαρι
και με το καριοφιλι μου λευτερωσα τη χωρα
όλα ορατά και αόρατα κλεφτες που τα 'χουν παρει
και εχω γινει ζήτουλας μηπως τη βγαλω τωρα

εγω που ΟΧΙ ελεγα και ΟΧΙ ενουσα
και που εδωσα το αιμα μου για να το υπερασπισω
 τωρα ψαχνω συνεπεια μα χαθηκε ,ειναι απουσα
το οχι κυοφορυσα το ναι θα ξεγεννησω

εγω που με σιχαινομαι εγω που με λατρευω
εγω που'μαι περηφανος,που'μαι και ντροπιασμενος
εγω που πρεπει χαμηλα να πεσω για να ανεβω
με εχουνε καταραστει μα ειμαι και αγιασμενος
Α.Π.




















 

ΤΑ ΧΡΥΣΟΨΑΡΑ

και νομιζεις τον κοσμο πως ειδες μια ζωη κολυμπωντας σε ενα γυαλινο βαζο
και δεν ξερεις πως για να ρθω κοντα σου που κολυμπι δεν ξερω μες στη γυαλα βουλιαζω
τα φτερα μου για να μη τα ζηλεψεις τα χω μεσα μου κρυψει και κλειστα τα κραταω
μα τα βραδια οταν κλεινεις τα φωτα απ το βαζο το σκαω και τα αστερια μετραω

 απ το σωμα του χρυσοψαρου βγαινω
και στ αστερια καθε βραδυ πηγαινω

απ το χερι σε κρατω οταν κανεις τους ατελειωτους κυκλους μοναχή  μη σ αφησω
και διαλεγω για να ειμαι μαζι σου σαν χρυσοψαρο ολη τη ζωη μου να ζησω
τι και αν ξερω οτι ακομα μπορω να πεταξω και να φτασω  στα αστερια
αφου ο κοσμος δεν μπορει να μου δωσει ολα αυτα που εχω νιωσει μες στα δυό σου τα χερια

και διαλεγω χρυσοψαρο να μαι
μα συχνα τα φτερα μου θυμαμαι

Α.Π.
 

ΜΑΚΡΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ

πετανε οι γλαροι οσο πιο ψηλα μπορουνε
να μην ακουνε του πατερα την κραυγη
και τα χταποδια ψαχνουν τρυπα να χωθουνε
για να μη δουνε οσα φερνει η χαραυγη

στην αγκαλια του παγωμενο κλωσοπουλι
να το ζεστανει ψαχνει τροπο ο καψερος
μα εχει μοναχα το βρεγμενο του σακουλι
βουλιαζει η βαρκα και αγριευει ο καιρος

με κρυο χερι ενα κυμα τον αρπαζει
και τον τσακιζει σε ενα βραχο κοφτερο
σαν το γυαλι το ερμο του κορμι χαραζει
με αιμα και πονο εχει βαψει το νερο

στην παραλια την ξανθια η μερα αρχιζει
και ενας τουριστας την πετσετα του απλωνει
περα το κυμα κατι ξεβρασε που ασπριζει
που με το ραμφος του τσιμπαει ενα γλαρονι

λιγο πιο περα ενα παιδικο κουκλακι
μεχρι τη μεση μες στην αμμο ειναι χωμενο
απο μακρια μοιαζει με ενα μικρο παιδακι
που το εξεβρασε η θαλασσα πνιγμενο
Α.Π.