ΑΔΕΣΠΟΤΟ

έκοψα τον μίτο  χίλια δύο κομμάτια
γιατί η Αριάδνη με έχει πιά ξεχάσει
ψάχνω τον Μινώταυρο  μες στα υγρά δωμάτια
μην και έχει ένα θάνατο για να με κεράσει

το τσιγάρο σβήνω και τσιγάρο ανάβω
μία γουλιά ακόμα ... άντε κι άλλη μία
δίχως να το θέλω έλυσα τον κάβο
και παλεύω τώρα μες στην στην τρικυμία

έφυγε καί η Εύα πήγε με το φίδι
σαν το σάπιο μήλο   έπεσα στο χώμα
ο χειμώνας ήρθε και έξω βρέχει ήδη
γέμισε με χιόνι το άδειο μου το στρώμα

ένας  ουρανός που Θεό δεν έχει
και μία πόλη άδεια που όλοι  έχουν φύγει
έχω ένα αδέσποτο για να με προσέχει
όταν τα αγρίμια  βγαίνουν για κυνήγι

Α.Π.

στο μικρο μου γατακι

Χίλια συγγνώμη να σου πω
να μη με συγχωρέσεις
γιατί μέσα στις τύψεις μου
θα ζήσεις λίγο ακόμα
και μπες μες στην καρδούλα μου
να ζεσταθείς λιγάκι
γιατί θα κάνει παγωνιά
μέσα στο μαύρο χώμα

Α.Π

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

μες στο ποτήρι μου βουτάω και πνίγομαι, γύρω μου πάγοι
καμένα δάχτυλα που συγκρατούνε σβηστό τσιγάρο
πίσω από τα τσίνορα να αδειάσουν θέλουνε χίλια πελάγη
φεύγει το πάτωμα ανοίγει η κόλαση και εγώ μπαταρω

σκοινί ,σαπούνι , μία καρέκλα και μία κουκούλα
ένας παπάς ένας λοχίας και ένας φαντάρος
μία σερβιτόρα γριά και αλλόκοτη σαν τον μπαμπούλα
σκίζει την νύχτα μου με ένα δρεπάνι και μπαίνει ο χάρος

μέσα στον τρόμο μου  φωνάζω  ''ξύπνησε όνειρο είναι''
κάποιος μου τσούγκρισε καί μου είπε ''γεία μας, σκάσε και πίνε''

πώς ξαναβρέθηκα κάτω από το δέντρο !!! δυό με κρατούσαν
κάποιος μου τέντωνε πίσω στο σβέρκο μου μία θηλιά
έξω από το σώμα μου στο δέντρο έβλεπα που με κρεμούσαν
και σπαρταρούσα όπως το ψάρι χωρίς μιλιά

''ξύπνα'' εφώναξα ''όνειρο είναι δεν έχει γίνει''
''να μην το πίνεις'' κάποιος μουρμούρισε ''αφού σε πίνει''

μέσα στο όνειρο μπαινω και βγαίνω μα δεν ξυπνάω
τι είναι αλήθεια και τι είναι ψέματα πια δεν με νοιάζει
και με κρεμάσανε και ήπια μία θάλασσα μα και διψάω
σβήνω την κόλαση μές στο ποτήρι μου που όλο αδειάζει

''κοιμήσου αγόρι μου  τα χέρια τύλιξε στο μαξιλάρι
καί μην ξυπνήσεις μέσα στήν κολαση ποτέ μακάρι''

Α.Π.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

ήλιε μην πιάνεις φωτιά
και εσύ βουνό τα χιόνια μην τα λιώσεις
νύχτα μην φύγεις ποτέ
και  εσύ μέρα  ποτέ μην ξημερώσεις

γιατί θα βγουν θεριά στους δρόμους πάλι
δράκοι φριχτοί με ερπύστριες και ατσάλι

δέντρο μην βγάλεις καρπούς
και εσύ λουλούδι μην ποτέ και ανθίσεις
και εσύ χορτάρι του αγρού
κοίτα στον σπόρο πίσω να γυρίσεις

γιατί το αίμα πού τις ρίζες θα ποτίσει
θα ρθει ο καιρός πού πάλι αίμα θα ζητήσει

αγρια ποτάμια και εσείς βαθιά πελάγη
νερό αδειάστε οι στεριές να πλημμυρίσουν
και όπως θα είσαστε ξερά και στερεμένα
τα δάκρυα οι μάνες να έχουν κάπου για να χύσουν

Α.Π.

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ

με ένα μανδύα που ολο στάζει απ'την βροχή
και με ένα μαύρο σύννεφο για στέμμα
με μία τσαλακωμένη προσευχή
στο νικημένο του το βλέμμα
μπροστά από το γκρεμισμένο του το κάστρο
θα γονατίσει
ο γυάλινος ο βασιλιάς της  θλίψης
που έχει ραγίσει

στα μάτια του τρυπώσαν αστραπές
πού ουρανό δεν βρήκαν για να αστράψουν
που μένουν ντροπιασμένες και θαμπές
μιά στάλα φως στα δάκρυα. πριν κλάψουν...
πάνω στο μάγουλο κυλάνε δύο φεγγάρια
δυό πεφταστέρια
η αγκαλιά του παγωμένη και άδεια...
 άδεια τα χέρια
ο βασιλιάς της θλίψης σπάει
χίλια κομμάτια
όλοι οι χειμώνες μπαίνουν
 μέσα στα μάτια

Α.Π.

ΣΤΟΝ ΦΑΡΟ

το σκουριασμένο μου γέλιο φορώντας
με ένα μπουκέτο λουλούδια ξερά  στο μετέωρο χέρι
πίσω απ' το τζάμι που ο χρόνος θολώνει , κοιτάζω σιωπώντας
και τα καλά μου εχω βαλει λες κάποιος και θά΄ ρθει ,μες το λασπονέρι

ερειπωμένος στους βράχους ο φάρος , σωρός πέτρες πιά
ο φαροφύλακας γέρος σε κάποιο υπόγειο λιώνει
στις  ξέρες κάτω απ' τον φάρο  καΐκι σπασμένο κα σάπια πανιά
και ένα συρτό μοιρολόι τριγύρω καθέ πού νυχτώνει


με έναν κρότο η σιωπή δραπετεύει και ο χρόνος ραγίζει
η καταιγίδα ξεσπάει τό κύμα αφρίζει στον βράχο
με ένα σάπιο καΐκι ένας γέρος στον φάρο γυρίζει
πίσω από το τζάμι κουφάρι έχει μείνει ένα σώμα μονάχο

μέσα στη νύχτα η αστραπή τα ερείπια του φάρου φωτίζει
προτού  να πέσει στα βράχια ένα πλοίο πορεία αλλάζει
μές'στο σπασμένο καΐκι ένας γέρος κοιτάει και δακρύζει
ξέρει πώς μόνος στο κύμα θα σβήσει μα δεν τον νοιάζει

'ενα μπουκέτο λουλούδια ξερά ακόμα στο χέρι κρατάω
το σκουριασμένο μου γέλιο ακόμα φοράω στα χείλη
πίσω από το τζάμι πού ο χρόνος θολώνει ακόμη κοιτάω
μη και ένας γέρος  γυρίσει στό σπίτι  ξανά κάποιο δείλι

Α.Π.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ

ξερίζωσα ένα ένα τα λουλούδια και τα αγκάθια
απ της αγάπης το λιβάδι
καί έσβησα το φεγγάρι καί τον φόβο
μέσα απ' της μέρας το σκοτάδι
και τα βουνά χαμήλωσα γκρεμοί να μην υπάρχουν
και κορφές
και από τα όνειρα μου  έκρυψα τις σκέψεις μου
γιά  εσένα τις κρυφές

 και δεν θα ρθει η άνοιξη
πού σκιάχτηκα το αγκάθι
και το φεγγάρι δεν θα βγει
πού κρύφτηκα  στα βάθη
και δεν κοιτάζω τις κορφές
μην γκρεμιστώ και πέσω
και για τα που έδιωξα  όνειρά
πώς να με συγχωρέσω

πέταξα μες στις θάλασσες φουρτούνες και Ιθάκες
που με πνίγανε
και έσκισα αναμνήσεις και ενθύμια από όσους μακριά
για πάντα φύγανε
μία Ατλαντίδα στον βυθό πού όλοι την γνωρίζουνε
μα που κανείς δεν έχει δει
ένα παιδί που γέρασε και ο γέρος
που παρέμεινε παιδί

 και μία ζωή που έμεινε
 στον μώλο αραγμένη
και μιά φωτογραφία μας
στο πάτωμα σκισμένη
μάσκα φοράω οταν γελώ
και μάσκα όταν κλαίω
δεν φταίω που δεν μεγάλωσα
που γέρασα δεν φταίω
Α.Π.