Η χρυσή μου η λύρα ήταν τελικά κάλπικη.... Πόσο πιο φτωχός πια !

ένα συνηθισμένο 24ωρο

 

ένα συνηθισμένο 24ωρο

Η μέρα μου ξεκίναγε με το καλημέρα που δεν μου έλεγες.  Έμαθα σιγά-σιγά να ζω με αυτό . Έτσι κι αλλιώς δεν ήμουν ποτέ αισιόδοξος  ότι θα είχα μία καλή μέρα .

Τα μεσημέρια μόλις τελείωνα τη δουλειά βιαζόμουν να ανοίξω μία μπύρα και να σε ψάξω στο κινητό , να δω αν έχεις στείλει κάτι.... ένα μήνυμα ...ποτέ δεν έβρισκα .

Τα απογεύματα ερχόμουν από τη δουλειά σου ... για να σε ανασάνω λίγο... να ρουφήξω κάτι από σένα ...να ανασάνω λίγο από τον αέρα που ανάσαινες και συ ...

Και τα βράδια ξενυχτούσα στο κινητό περιμένοντας να μαντέψω από το αν ήσουν ενεργή ή όχι στα social media ,τι ώρα γύρισες σπίτι και αν είσαι καλά...

Και περίμενα το καληνύχτα σου που ποτέ δεν ερχόταν ...που στο τέλος επειδή το ήθελα τόσο πολύ  σε άκουγα να μου λες καληνύχτα, και σου απαντούσα κιόλας ... Καλή σου νύχτα μικρή μου..

Και μετά τα όνειρα.... Πάντα ήσουν εκεί.... και εγώ πάντα  να κάθομαι διακριτικά δίπλα σου  , και να μιλάμε με τις ώρες... να μου λες για τα σχέδιά σου ...να σου λέω τη γνώμη μου.... πίστεψέ με ...και στα όνειρά μου  σε σεβόμουν...Και μετά όταν νύσταζες να σου λέω το αγαπημένο σου παραμύθι για να αποκοιμηθείς....το έβρισκα γλυκό ότι σου αρέσουν τα παραμύθια μεγάλη κοπέλα....

Και μετά το όνειρο που γινόταν εφιάλτης όταν ξύπναγα ... όταν καταλάβαινα ότι ποτέ δεν ήσουν κοντά μου..... και ξεκίναγε η καινούργια μέρα ...χωρίς το καλημέρα σου....

Α.Π.

 

όταν ο κυνισμός κρατάει μαχαίρι

 όταν ο κυνισμός κρατάει μαχαίρι

Και με σταθερή φωνή του λέει κοιτώντας τον μες στα μάτια  ''είμαι όλα όσα θέλεις και δεν θα έχεις ποτέ'' .

Ενιωσε ότι ενώ πέθαινε από την δίψα , εκείνη , με μία γρήγορη κίνηση του πέταξε στα μούτρα ένα ποτήρι με νερό ,  παγωμένο ,το οποίο αν ήθελε  να ξεδιψάσει λίγο θα έπρεπε να σκύψει και να το γλύψει από το πάτωμα , ή με τα δάχτυλά του  να το μαζέψει από το πρόσωπό του έτσι όπως  κυλούσε , σταγόνα την σταγόνα 

Γύρισε γρήγορα το βλέμμα του από την άλλη για να μην τον δει με το χειμώνα  μες στα μάτια του , Αύγουστο μήνα , που ήταν έτοιμος να ρίξει καταιγίδες..

Και έφυγε γρήγορα χωρίς να της απαντήσει , για να μην ακουστεί στον ήχο της φωνής του , το αδέσποτο γέρικο σκυλί που άρχισε να  αλυχταει από τον πόνο , από την κλωτσιά που του έριξε με  την καινούργια  , την αστραφτερή της την γόβα  , η νεαρή κυρία ...

Φτάνοντας στο σκοτεινό του το σπίτι , ξεκλείδωσε τρέμοντας την παλιά πόρτα και την έσπρωξε πίσω του ακουμπώντας με την πλάτη σε αυτήν , και  άρχισε να κλαίει  για κάποια δευτερόλεπτα  ...προχώρησε ανάβοντας το φως στην κουζίνα , κάθισε στο τραπέζι άναψε ένα τσιγάρο και μονολόγησε...  ''Είσαι όλα όσα δεν θα έχω ποτέ ... ευτυχώς !!! και ας τα θέλω τόσο ...

Α.Π.

 έδωσα στο χρόνο μία γόμα για να σβήσει όσα σου έχω γράψει... αλλά αυτός την πέταξε και ξαναπήρε το μολύβι

θα μπορούσα να σε αγαπάω επ άπειρον..... όμως αφου θα πεθάνω μία μέρα πώς μπορώ να το υποσχεθώ αυτό  ? ..

 κάποιες φορές το μόνο που θέλεις είναι απλά να τη δεις... και κάποιες άλλες φορές το μόνο που θέλεις είναι να μην την ξαναδείς ποτέ..... πολύ μυστήριο το ανθρώπινο θέλω

 όταν θέλεις κάτι πολύ το σύμπαν εκτός από το οτι σε έχει γραμμένο ετσι κι αλλιως στα παλιά του τα παπούτσια σε γράφει και στα αρχ@δι@ του