ΑΝ αν από εκείνους είσαι που εύκολα ξεχνιούνται αν όταν φεύγεις δεν λείπεις σε κανένανε αν όλοι εκείνοι που βαριέσαι σε βαριούνται αν σε όλους μοιάζεις, μα κανείς τους με εσένανε τότε λυπάμαι μα στον κόσμο που ζωγράφισες πριν μπεις στα χρώματα υπογραφή δεν άφησες αν η αγάπη που είχες μέσα σου περίσσεψε αν στο σταθμό βαλίτσα είσαι πού ξεχάστηκε αν το όνειρό σου εκουράστηκε και μίσεψε αν η ζωή σου από ξένους ενοικιάστηκε τότε λυπάμαι μα σε τούτο το ταξίδι πριν ξεκινήσει είχες στο τέλος φτάσει ήδη Α,Π,

 όσοι σου έδειξαν από την αρχή ότι δεν νοιάζονται για σένα , είναι εκείνοι που δεν θα σε προδώσουν ποτέ ... για όλους τους άλλους κράτα και μία πισινή ...

ΔΕΝ ΖΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ

 ΔΕΝ ΖΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ

μάλλον το φως της αστραπής  είχε μέσα στα μάτια

γιατί μόνο ένα βλέμμα της  με σκόρπισε κομμάτια

 ήταν μονάχα μία στιγμή  μα έγινε  όσα θυμάμαι

λες είναι μες στα μάτια μου όπου και να κοιτάνε

και εκείνο το χαμόγελο που μοιάζει τόσο οικείο

και η άνοιξη που χώρεσε σε σώμα γυναικείο

όμως δεν έχει στο κεντρί η μέλισσα το μέλι 

δεν ζούνε στον παράδεισο  να ξέρεις οι αγγέλοι

τι κι αν υπάρχουν σύννεφα , ο ήλιος θα ανατείλει

τι κι αν χρωστάω στο όνειρο , εκείνο δεν μου  οφείλει

τι κι  αν τα αστέρια ανάψανε όπως και κάθε βράδυ

άμα δεν μπει στην σκέψη μου πάντα θα ' χω σκοτάδι

ξημέρωσα με ένα στυλό  και ένα χαρτί στο χέρι

μην  βάλω στον χειμώνα μου κάτι από καλοκαίρι

μα όταν στις λέξεις έβαζα όσα νιώθω για κείνη

έβαζα και την γόμα μου τα γράμματα να σβήνει

Α.Π.

 

ΕΠΙΛΟΓΗ

 ΕΠΙΛΟΓΗ

αν έχω ακόμα επιλογή

να αναπνεύσω λίγο φως

από των ματιών σου την πηγή

να πιω ζωή δείξε μου πώς

αν έχω ακόμα επιλογή

τα ψίχουλα σου να ζητώ

τάισε τούτην την πληγή

με ένα σου γέλιο νοητό

αν έχω κάποια επιλογή

στη σκέψη σου λίγο να ρθώ

να πάρω ότι μου αναλογεί

απ ' την στιγμή και να χαθώ

 ξέρω δεν είχα επιλογή

να σέ ' βρω μέσα στο κενό

μα έχω γυρίσει όλη τη γη 

μες στο δικό σου το στενό

Α.Π.

ΤΟ ΑΣΠΡΟ ΣΕΝΤΟΝΙ

 ΤΟ ΑΣΠΡΟ ΣΕΝΤΟΝΙ

δεν θα πω σε κανένα πως σε είδα ξανά 

να ανεβαίνεις μαζί μου δύο-δυό τα σκαλιά

τα κλειδιά μου κοιτούσες από την τσέπη να βγάζω

σαν Θεό , που τον κόσμο στη στιγμή τον αλλάζω

είναι τα μάτια σου φλόγα μα το σώμα σου κρύο

καληνύχτα σου είπα ή σου είπα αντίο

σιωπηλά το φεγγάρι με τον ήλιο θρηνούνε

μία το ένα , μία ο άλλος , αγκαλιά σε κρατούνε

κάνεις πως δεν κοιτάζεις,  ξέρεις πως σε κοιτάζω

να τραβήξω το άσπρο το σεντόνι διστάζω

που αν βγαίνω ή αν μπαίνω είναι που δεν γνωρίζω

αν σε όνειρο είμαι ή αν απέξω γυρίζω

με άσπρο μάρμαρο στρώνω άμα θες να ξαπλώσεις

σου έχω δώσει φαρμάκι μήπως έτσι γλιτώσεις

σου είχα πει πως ποτέ μας δεν θα μείνουμε μόνοι

μα παγωμένο σε αφήνω μες στο άσπρο σεντόνι 

Α.Π.

 Εκείνη η αγκαλιά που δεν άνοιξες για  να με καλοδεχτεί ...να μπω μέσα και να κλάψω ,  να κλάψω και τα δάκρυά μου  να μην πέσουν στο χώμα και στη λάσπη...

Εκείνη η καλή κουβέντα που δεν μου είπες... και ας μην άλλαζε κάτι ... λίγο να ακουμπούσα πάνω της ...

Εκείνο το τηλέφωνο που δεν χτύπησε ... και ας μην το σήκωνα ... απλά να έκανε μία μικρή ρωγμή στο ακίνητο μαύρο μου  και να έμπαινε  για λίγο κάτι από άνθρωπο μέσα στις σκέψεις μου...

Εκείνο το τίποτα που ήταν αρκετό για να σβήσει τα πάντα ...

Α.Π.

 

Ξεκλειδώνω την πόρτα και μπαίνω  στο σπίτι ....ήταν εκεί μου κουνούσε την ουρίτσα του και με κοίταζε με τα πανέμορφα μάτια του ...Μόλις είχα γυρίσει από το μνήμα του ....