ΚΟΜΠΡΑ
στους σπασμενους τους  δρομους που τα ονειρα πηραν
στις σβησμενες φωτιες που η ελπιδα παγωνει
στα ανοιξιατικα ματια που γεράσαν και γυραν
και στης γέννας το κλαμα που ειν'πνιγμενο στο χιονι

ψαχνω να'βρω το αιωνιο μολυβι
που στο γραφιτη του μεσα σε κρυβει
ψαχνω να'βρω το αωνιο μελανι
που θα ξεπλύνει απ'τα ματια την πλανη

στης βροχης τις ψιχαλες που το τζαμι  χτυπανε
μες στον βροντο της πορτας που μ'οργη εχω κλεισει
μες στα ανοστα αστεια που συνεχεια γελανε
μες στο αιμα που πλενω στου νιπτηρα τη βρυση

την σιωπη μου σαν μαγος  γητευω
κι'αγκαλια με την  κομπρα χορευω
στον καθρεφτη μου μεσα κοιταζω
η σιωπη μου κι'εγω πως ταιριαζω!!!

Α.Π.

ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΜΟΥ

Οι δαιμονες μου στην αγκαλια μου μεσα κουρνιαζουν
και ιστοριες κρυφες κι'ανειπωτες μου αραδιαζουν
λενε για τοτε που απ'τον παραδεισο φεραν το μηλο
και που μου συστησανε το φιδι το ατιμο καλο τους φιλο

λενε για τοτε που μου κρατουσανε τσιλιες πιο περα
τη νυχτα εκεινη που ο ποθος κι'η ντροπη φορεσαν βερα
πνιγμενη ανασα καυτα ποταμια πανω στο σωμα
ποσα θα ελεγε μιλιά αν ειχε κεινο το στρωμα

Οι δαιμονες μου διπλα μου καθονται πιστα σκυλια
και τωρα με υπακουν σε οτι τους ζητω χωρις μιλιά
κρατουν τα μυστικα μου ακομη κι'απο με λες κι'ειμαι αλλος
και που ειναι μυστικα και οχι φανερα καιμος μεγαλος

Οι δαιμονες μου τον δρομο μου εδειχναν για το ταξιδι
μα  την Ιθακη μεσα στο σωμα μου την ειχα ηδη
τραγουδι ομορφο την νυχτα ακουγα απ τις Σειρηνες
σε ενα καταρτι λιτος κρατιομουνα μερες και μηνες

Οι δαιμονες μου
στις εμμονές μου
μεσα κρυμμενοι
δεν χασαν μαχη
μα ειναι μονάχοι
και νικημενοι

Α.Π.

ΠΑΡΑΜΙΛΗΤΟ
ποσο ζέστη ποσο σκοτεινια
το ιδρωμενο μου ονειρο
στα σεντονια  τα λευκα
τρεμει απ'τον φοβο του
μην ξυπνησω και χαθει
ο δρομος πισω του κλειστος
που το εφερε ως εδω
δεν υπαρχει επιστροφη
δεν θα δει ποτε το φως
ποσο κρυο ποση παγωνια
μη μάφηνεις μονο μου
μες σε τουτη τη φωτια
μες στην μαυρη κολαση
εχω αφησει τα κλειδια
μεσα στην οθονη σου
δες με ειμαι αορατος
ακουσε με ειμαι σιωπη
ειμαι  εκεινη η στιγμη
που κι'οι δυο μας λειπαμε
ο καθρεφτης ο παλιος
που μας ειπε ψεματα
ειμαι οσα δεν σου εδωσα
εισαι οσα δεν γυρεψες
ειμαστε οσα ξεχασα
και οσα δεν θυμασαι πια
καπου εσυ αλλου εγω
καποτε η ουδεποτε
Α.Π

  ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ

και αρχισα τις μασκες μου να βγαζω
εσχισα την μια πισω απ'την αλλη
στον καθρεφτη μου μεσα κοιταζω
φτου να παρει !!!ο αλλος ειμαι παλι

μες στους εαυτους που'χω μπερδεψει
ειναι καποιος που σε αγαπουσε
καποιος που σε ειχε ικετεψει
και λιγη αγαπη σου ζητουσε

που να ειναι...που εχει παει...
ακομη λες να σ'αγαπαει?
ουτε θελω να τον ξερω
με ειχε κανει να υποφερω
πεστου να μην ερθει πισω
να!!! την μασκα του θα σχισω

αφησα μια μασκα τελευταια
που δισταζω λιγο να την βγαλω
αλλοι λεν 'πως ειν'η πιο ωραια
αλλοι οτι ειναι νουμερο μεγαλο

ειναι εκεινη που μου μοιαζει
και λιγοτερο μ'αλλαζει
απο πισω της σε ειδα
ομορφη μου δεσποινιδα
.σ'ειδε κι'ο χαζος μου εαυτος
που σε αγαπησε κι'αυτος

να !!! την βγαζω τηνε σκιζω
τον εαυτο μου σου γνωριζω
διχως μασκα ομως τρομαζω
βρισκω μασκα και την βαζω
Α.Π.

Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ

Μα αν δεν με βλεπεις πια
πισω απ'του χρονου την θαμπαδα
αν μες στις μπορες των ματιων μου
δεν βρισκεις πια καμιά λιακαδα
αν στο κορμι μου το αγγιγμα σου
ταξιδι δεν ζητά να κανει
πες μου η αγαπη που μου ειχες
ζει ακομη η εχει πεθανει?

Γιατι ακομη δεν μπορω
εξω απ΄τα ματια σου να βγω
αν τωρα πια δεν μ'αγαπας
στην θαλασσα τους ας πνιγω
αν τωρα πια δεν μ'αγαπας
ας σβησω
χωρις εσενα δεν μπορω
να ζησω

Μα αν ειν'το χαδι μου γυαλι
που πια ρυτιδες σου χαραζει
αν το τραγουδι μου ειν'κραυγη
μες στην σιωπη που σε τρομαζει
αν εισαι μιά αλλη κι'οχι εσυ
μες στου στυλου μου το μελανι
πες μου  αχ πες μου να χαρεις
ζει η αγαπη μας η εχει πεθανει?

Και εγω που ακομη δεν μπορω
εξω απ΄τα ματια σου να βγω
αν τωρα πια δεν σ'αγαπω
στην θαλασσα τους ας πνιγω
αν τωρα πια δεν μ'αγαπας
ας σβησω
χωρις εσενα δεν μπορω
να ζησω
Α.Π.

ΠΡΩΙΝΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΗΣ
Με αορατη ντυμενος πορτοκαλί στολη
στο χερι ενα ποτηρι με ξυδι και χολη
αορατη και συ στο διπλανο τραπεζι
''ανοητες αγαπες''η μουσικη να παιζει

''θα πιειτε ακομα κατι?''ρωταει η σερβιτορα
''ευχαριστω θα φυγω εχει περασει η ωρα''
εξω ψυχη στο δρομο λες και χαθήκαν ολλοι
εγω χωρις εσενανε μονο σ'αυτη την πολη

ποσο γλυκα το σουρουπο τα σκοτεινα σκουπιζει
απο το χερι μ'επιασε και σπιτι με γυριζει
δυο παξιμαδια και καφες και ενα τσιγαρο ακομη
ετσι να αρχισει ομορφα η μερα η εβδόμη

Μια αδεια πορτοκαλί στολη ριγμενη στο παγκακι
και μιά καρδια που την κρατα ενα μικρο παιδακι
 κι'ο γλαρος που εγυρισε απο μακρυ ταξιδι
βρηκαν τετραδιο αδειανο και μεσα μπηκαν ηδη
Α.Π.

Η ΜΑΧΗ
Ο δρακος ο αορατος
μπροστα μου θεορατος
μα εσυ κοιτα αλλου να χαρεις
και οσο κι'αν με εκλιπαρείς
δεν θα'ρθεις σε τουτη τη μαχη
που οι λυκοι πηγαινουν μονάχοι

Κι'αν δεις να δισταζω δεν ειν' που φοβαμαι
μα ειναι που πανω μου κι οι δυο ακουμπαμε

ο δρακος ο αορατος
μπροστα μου θεορατος
η ανασα του σιδερα λιωνει
συγνωμη που σ'αφησα μονη
μα πρεπει την μαχη να δωσω
η εμενα η αυτον να σκοτωσω

και αν ουρλιαχτα ακουστουν μες στο βραδυ
να ξερεις νικηθηκα ξανα απ το ρημαδι
Α.Π.