Καιαδας
Στις υπερφλιαρες απουσιες , στις άδειες σκιες
στις μετεωρες σκεψεις , στους αντιλάλους του χθες
στην  ενοχή που τρυπαει σαν ενα βελος στην φτερνα
και το χθες που αλυχτάει  μες στου φοβου την πένα

βαλε φως βαλε χρωμα
 δωσε προσωπο,σωμα
για να δεις τι σε καιει
ποιος ο αθωος ,ποιος φταιει

θρηνησε οτι εχεις χασει
μα οτι σε εχει ξεχασει
παρε γομα και σβηστο
και στο τιποτα κλείστο

Τις αξημερωτες σιωπες ,τους κωφαλαλους ηχους
τις οθονες των τοιχων ,τους αγραμματους στιχους
τις σελιδες τις άδειες, τις μουτζουρες του νου
τις αναπηρες λεξεις , τις φυλακές του κενου

βάλτα ολα αραδα
σε μιά ασπρη φυλλαδα
και απο ενα Καιαδα
πετα τη την ρημαδα

Α,Π,

Εκειά που τραγουδω

Του βραχου οστρακα και αχινοί στα φύκια
σπηλιες που χασκετε  στα πόδια μου απο κατω
βοτσαλα λούστρινα και ασπριδερά χαλίκια
καβούρι που ερχεσαι και χανεσαι τρεχάτο

των στεναγμών μου τα κρυφά μην μου τα μαρτυρησετε
και στου Αύγουστου τα κύματα μεσα να τα σκορπισετε
και οταν θα ερθω σαν σκιά μολις θα σουρουπωσει
το μονοπατι καψτε το κανεις να μην ζυγωσει

γιατι εκειά που τραγουδω απ'την ψυχη μου βγηκαν
και καλοκαιρια κι' Αύγουστοι στους στιχους μου καηκαν
και εγω Χειμωνας που εγινα την φλογα της να σβησω
εγω που η Ανοιξη ημουνα τοτες πριν την γνωρισω

Α.Π.

Δικαστης

Αν δεις την απουσια μου
και  κατσει απεναντι σου
και στη μπουνατσα της σιωπης
γινει το καραντί σου

αν ερθουνε οι σκεψεις μου
κι' ακουσεις την μιλιά μου
αν βρεις κατι στον παγκο σου
απ'την αφέλειά μου

Αν θα σου λειψει η δροσια
στην παγωμενη μπυρα
κι'αν βρεις να λειπει εν' ''αντε γεια''
 στην αλλην 'ε τη γυρα

θα ειναι η πρωτη η φορά
 που θα με δεις νομιζω
και ισως ακουσεις τοτε νες
 πως στα βουβά γαυγιζω

Μα αν θα δεις στη θεση μου
 αλλον που θα μου μοιαζει
λυπαμαι μα δεν ειμαι εγω
αυτος που σε δικαζει
Α.Π.

.........
Και η καταιγιδα η πυρινη
η της φωτιας η  λαιλαπα
πηρε τη σταχτη ολης της γης
και τους καπνους της κολασης
και σκεπασε οσα εκαψε
γιατι να δει δεν αντεχε
της λυσσας της τα θυματα.
Και ο λυγμος καποιου σκυλιου
που εψαχνε τον κοσμο του
στα αποκαιδια εσβησε
Σειρηνες γυρω ουρλιαζαν
για να σκεπασουν τις φωνες
που απαντηση γυρευανε
απο οσους πιά χαθηκανε
Μα πιο πολυ η θαλασσα
ειναι εκεινη που θρηνει
Γιατι δεν εκανε γιαλους
με μανιασμενα κυματα
τους τοσους βραχους και γκρεμους?
Και δεν μπορεσαν πιο πολλοι
στην αγκαλια της να βρεθουν
και στις φωτιες τους εχασε?
Α.Π.

ΑΝΑΤΟΛΗ ΚΑΙ ΔΥΣΗ
Κοιταξες και ειδες
 σταχτεςκαι αδεια πακετα απο τσιγαρα
βρωμικα και αδεια στρωματα
και στο πατωμα δυό σωματα
που καποτε νομιζω τα φορουσαμε
Με μισησες που σε εφερα ξανα
στην καμαρα που πεταξες τα νιατα σου
στη θαλασσα που εσβησε το κυμα σου
στην αμμο που εχαραξε το σχημα σου
που σε εκανε ο χρονος να τρομαξεις
Σε μισησα που ακομη σ'αγαπω
που εγερασα κι'ακομα να στο πω
που σ'ανασταινω μεσα στα ονειρα μου
Με κοιταξες ξανα
Μες σε ενα των ματιων σου ανοιγοκλεισμα
τριαντα χρονια περασαν
τα παντα γυρω γερασαν
και ενοχο βιαστηκες να φτιαξεις
Και εφυγα προτου σκουρια να δεις
πριν γινω το γυαλι που θα κοπεις
προτου σκοτωσουμε οσα ειχαμε ζησει
Και αφου μονο με ματια εσυ κοιτας
κι'αφου τυφλά ειν'τα ματια της καρδιας
λυπαμαι μα ειναι το δικιο σου διπλο...
δεν  ειναι η ανατολη ποτέ στη δυση
Α.Π.

Η ΜΟΙΡΑ

Στην ακρη του δρομου στο τελος της νυχτας
την ειδα την μοιρα ξανθια ειχε την  κομη
το βλεμμα στο χωμα και λαμψη απ'τα αστερια
πως με ελιωσε τοτε...πως λιωνω ακομη

Αν δεις μια  νεραιδα που μοιαζει με εκεινη που στα ονειρα ερχεται
μακρια της αμεσως να τρεξεις
πληγωμενο ειναι αγριμι  καταιγιδα διωγμενη και του αδίκου το δακρυ
των βιβλιων οι αγραφες λεξεις

μα αν στην ματιά της σε κλεισει
η μοιρα σου θα  ειναι ...χαλαλι
νιωσε ολη τη θερμη πιες ολο τον φοβο
μεχρι να σ'αφησει
σπασμενο ξεραδι και χάλι

Στην ακρη του δρομου στο τελος της νυχτας
εκει που τα παθη νικανε
οι αληθειες που λενε μονο ψευτικα λογια
σκυφτες μιά αλλη μοιρα ζητανε

Α.Π.

ΠΑΡΑΜ ΠΑΡΑΜ ΠΑΡΑΜ

Και του αστεριου η φλογα χαθηκε
πρωτη φορα ειδα τη νυχτα σκοτεινη
κι'αντικριστα ξενη σκια ηρθε και σταθηκε
σαν δικαστης με το σφυρι και την ποινη

Του κλοουν τα ρουχα απ'τα καγκελα τα κρεμασαν
 στεγνωσε η θλιψη πανω στα πικρα τα αστεια
οι φιλοι με ειδαν μα για αλλονε με περασαν
και οι συγγενεις με κοιταγαν με δυσπιστια

Που εγω  τραγουδαγα παράμ..παράμ...παρέρο
παραράμ
και τη ζωη σου πως την εκανες βρε γερο
γης  Μαδιάμ

Ο ακροβατης και ο κλοουν ποσο μου έλειψαν
τα αλματα και τα σχοινια ισορροπιας
ποσο αγαπώ οσους το διχτυ επαρελειψαν
και οσους θυματα ειναι μιάς χρεοκοπιας

Του ακροβατη τα σχοινια μενουν δεμενα
και πανω τους ισορροπουν  τα αδεια χρονια
ομωςς καμιά φορά θα βλεπετε και μενα
που απ'το σχοινι  γκρεμοτσακιζομαι αιώνια

και τραγουδω παράμ..παράμ..παράμ παρερο
παραράμ
και τη ζωη σου πως την εκανες βρε γερο
γης  Μαδιάμ

Α.Π.