ΑΣΠΡΟ ΠΑΤΟ

προσπάθησα πολύ να είμαι εγώ
μα ελα όμως που έχασα και μένα
χωρίς το πού και πώς να εξηγώ
άκου τα που στα έχω μαζεμένα

μου είχες πει πως σου άρεσα πολύ
γιατί είχα χιούμορ και εύκολη ατάκα
μα ύστερα όμως άλλαξες βιολί
και σοβαρέψου πιά μού είπες και ας' την πλάκα

μου είπες πως δεν σε νικάει το χρήμα
αφού  η αγάπη μας είναι χρυσάφι
μα τώρα λες κορόιδο ήσουν και θύμα
πού η ζωή σου μες στη φτώχεια πήγε στράφι

 μου έλεγες τον άντρα δεν τον κάνει
το γυμνασμένο σώμα και τα μπράτσα
τώρα στο Facebook  σε υγραίνει κάποιο αλάνι
 και με ξινίλα με  θυμάσαι σαν την στρατσα

ποιητή με είχες πει και τροβαδούρο
και ότι μαγεύεσαι όταν παίζουν οι κιθάρες
τώρα αγκαλιάζεις τον μαγκίτη με το πούρο
καί μερακλώνετε και ακούτε τις αμπάρες

λιώμα ξημέρωσα και απόψε μές στο αμάξι
που είχαμε κάνει την καμπίνα του φωλιά μας
και επειδή άλλο η πάρλα και άλλο η πράξη
και τούτο άσπρο πάτο γειά μας και άει καλιά μας
Α.Π.

ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Μα στέγνωσε η ψυχή μες στο μελάνι
και οι λέξεις στην γραμμή σαν καραβάνι
μες στη λευκή την γη μαρμαρωμένες
άψυχες μα γλυκές σαν κοιμωμένες

Χωρίς φωτιά  οι λέξεις , κρύες
μοιάζουν ψέμα
παλιά η πληγή και έχει στερέψει
 από αίμα
μοιάζει  λες να ναι κουρελόχαρτο και μόνο
στιγμή μικρή
που δεν ταξίδεψε στον χρόνο

Και γω το ζαρωσα στα χέρια σαν  σκουπίδι
μα όπως το πέταξα με δάγκασε σαν φίδι
όμως στο αίμα μου δεν έτρεξε φαρμάκι
μα η αγάπη που σου έχω από παιδάκι

Εκείνο το σημείωμα
που μου έστειλες πριν χρόνια
μέχρι η φωνή σου να γυρίσει
μες στα γράμματα
μα κι ας πεθάνω μάτια μου
θα το διαβάζω αιώνια
και ας μην έμαθα να αντέχω
τα δαγκάματα

Α.Π.

δεν υπάρχει πλάσμα που να σου βγάζει ότι καλύτερο έχεις μέσα σου τόσο γρήγορα και εύκολα όσο ο σκύλος σου...και τις περισσότερες φορές είσαι ο καλύτερος σου εαυτός όταν είσαι μαζί του...όμως θα έρθει η ώρα που θα τον χάσεις μία μέρα... και τότε θα πονέσει πολύ μα πάρα πάρα πολύ...όταν θα καταλαγιάσει ο πόνος να θυμηθείς ότι σε έμαθε να είσαι ο καλύτερος εαυτός σου ...και στη μνήμη του έτσι να μείνεις...Για αυτό ήρθε στη ζωή σου...για να τον κάνεις τον καλύτερο σκύλο... και για να σε κάνει τον καλύτερο άνθρωπο...
...Καλο ταξιδι Ρόζα...

ΤΟΝ ΛΕΝΕ ''ΚΑΝΕΝΑ''
  
 Χίλια σκοτάδια και σκιές σαν τα θεριά γρυλίζουν
 την κόκκινη άμμο του νοτιά  ο αέρας ανεμίζει
 πίσω από τις γρίλιες οι γριές κοιτάζουν και σαστίζουν
τον ματωμένο ουρανό που  δαίμονες φεγγίζει

Τον λέν' ,Κανένα,  και αν ζει ή αν πέθανε κανένας δεν το ξέρει
Άλλοι λέν' λιώνει στη δουλειά και άλλοι στο χασομέρι

Ακουσε την ανάσα του ,γυρίζει και τον βλέπει
σαν το χρυσάφι έλαμψε η λάμα που κρατούσε
τα χέρια ούτε που πρόλαβε να βγάλει από την τσέπη
μόνο το αίμα απ' το λαιμό που έτρεχε ,κοιτούσε

Τον λέν' Κανένα  και με αλυσίδες τις θάλασσές του σέρνει
και πίνει τους ωκεανούς, πάνω στο μπαρ ,που γέρνει

Το αίμα του τον έπνιξε και μέσα απ' τήν πληγή του
ένα ποτάμι έτρεξε μαύρο όπως την πίσσα
στα δύο του πόδια στάθηκε το γέρικο  σκυλί του
και  όση σάρκα έβρισκε τήν δάγκωνε με λύσσα

Τον λέν΄Κανένα , και αν δεν τον ξέρεις δεν θα σε μάθει
είπαν πως κρύβεται μέσ' σε χειρόγραφα γιομάτα λάθη

Κοιτάζει το ποτήρι του όμως δεν βλέπει αίμα
μά τα παγάκια που έλιωναν αργά όπως το βράδυ
ακόμα και ο θάνατος ήταν καί εκείνος  ψέμα
οπως τα λάγνα λόγια της και το γλυκό της χάδι

Τον λέν' ,Κανένα ,και στην εξίσωση δεν είναι το ζητούμενο
ομως ξένε ,στην πρόσθεση είν' το ενα το κρατούμενο

Α.Π.


























σαν το σκοτάδι πέσει

 ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΟΝ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ

Ναι.. στα αλήθεια... λεω να παρω προς τα πίσω τον δρόμο που με έφερε ως εδώ
να δω τα χνάρια που άφησα αν άντεξαν στο χρόνο
Μα αν έσβησαν όλα και κανένα δε δω
θα πει πως δεν γεννήθηκα...
.. πώς πέθανα μόνο..
 Και μπήκα στον καθρέφτη μου
 χωρίς το μίτο η Αριάδνη να μου δώσει
γιατί δεν ήμουν ήρωας ,δεν ήμουν ο Θησέας
 και η μόνη γνώση μου για τους βυθούς... ότι δεν έχω γνώση...
Και ένα τραγουδι  άφησα στην άκρη του γκρεμού
για να το βρουν αυτοί που ίσως με ζητήσουν
κι αν από κάποιους έλειψα ,που πέθανα καιρό
ας πιουν κάτι στη μνήμη μου, και ας μου το τραγουδήσουν
Α.Π.

 ΞΕΝΕ ΚΑΙ ΦΙΛΕ

Μπροστά μου στροβιλίζεις
χίλιες φορές γυρίζεις   πάνω-κάτω ,πέρα δώθε
αγέννητε μου  , μονάκριβε και  νόθε
μες στη σιωπή σου τρίζεις
Μα αν δεν μπεις στο σώμα μου
πώς θες να βγω από το πτώμα μου?

Ενα καράβι με πανί
κι'οι απέραντοι ωκεανοί
μπροστά μας απλωμένοι
Μα ανοίξανε οι ουρανοί
και οι ναύτες  όλοι στεργιανοί
κι' θάλασσα αγριεμένη

Και κάπου εκεί χαθήκαμε
καί χώρια βυθιστήκαμε

Το τσακισμένο το σκαρί
που το σκορπίσαν οι καιροί
στις ξέρες το αφήσαμε
Μα εμένα μου έπεσε βαρύ
το ότι κανείς δεν θα χαρεί
όσα ποτέ δεν ζήσαμε
Μα αν τα λησμονήσω
δεν θα μας συγχωρήσω

Ξένε και φίλε μου εαυτέ  , μονάκριβε και  νόθε
πού στροβιλίζεις γύρω μου, πάνω-κάτω πέρα δώθε
Οσα σκοτώσαμε μαζί και όσα δεν γεννήσαμε
με μία κουτσή κιθάρα και με μία φάλτσα φωνή ,μαζί τα τραγουδήσαμε

Α.Π.

ΠΙΣΤΟΙ ΚΑΙ ΑΠΙΣΤΟΙ

εγώ  ο άπιστος
είχα πιστέψει
καί μιά άπιστη καρδιά
είχα λατρέψει
στα μάτια μου εμοιαζε
με μιάν αγία
και εγώ ο άπιστος
βρήκα θρησκεία
μα ο Ιούδας ήτανε
ο Ισκαριώτης
η πρώτη αγάπη μου
 ήταν προδότης

και τώρα στους θεούς
έταξα τάμα
να κάνουν γρήγορα
και αυτοί ένα θαμα
 αφού για πάντα
την έχω χάσει
 η έρμη καρδούλα μου
 να την ξεχάσει

γιατί ο διάολος
με έχει πάρει
και τούτη η θύελλα
που δεν καλμάρει
τούτος ο πόνος
γιατρειά δεν έχει
και ετούτη η θύμηση
πίσω μου τρέχει

ας βάλουν και οι θεοί
ένα χεράκι
πού παρατράβηξε
το αστειάκι
 και τάματα άφησα
 στο παρεκκλήσι
τούτη η κόλαση
 μήπως και σβήσει
Α.Π.