ΑΠΟ ΑΓΚΑΘΙ ΣΕ ΚΛΩΝΟ

 σαν χνάρια πάνω στην σκόνη , ξεθυμασμένες οι μέρες
σαν θέατρο ερειπωμένο οι νύχτες, χωρίς κοινό καί πρεμιέρες
φάλτσο τραγούδι  η ζωή  με ένα  ακόρντο,χωρίς  ρεφρέν καί εκπλήξεις
ωσάν βιβλίο που λείπουν τα γράμματα και τα σημεία της στίξης

είναι που λείπεις εσυ από τις μέρες μου , και που σε θέλω ακόμη
είναι που πριν την αυλαία να ρίξεις , δεν μου είχες πει μία συγνώμη
είναι που γράφω τραγούδια για σένα , που εσύ ποτέ δεν θα ακούσεις
και ας μην είμαι παιδί από τζάκι , και της καθαρευουσης

και εγώ που κοίταζα πάντα ψηλά, λες και στη γη δεν πατούσα
και ενώ πνιγόμουνα μες στους βυθούς πίστευα ότι πετούσα
νόμιζα δίπλα μου πως φτερουγίζεις ,σε πέρασα για αγγελούδι
μα ήσουν και εσύ μες στο βάζο ξερό και μαραμένο λουλούδι

 και εάν μετανιώνω για κάτι είναι μόνο που τα φτερά μου έχω κλείσει
χίλιες φορές και ας πνιγόμουν μου φτάνει, πως μία φορά θα είχα ζήσει
και ας μην ήσουν και εσύ αγγελούδι, δίπλα μου ας πέταγες μόνο
σε ένα ταξίδι από αγκάθι σε αγκάθι, και από κλώνο σε κλώνο
Α.Π.

ΝΥΧΤΕΡΙ

μες στις  σκοτεινές μου σκέψεις μία αστραπή έχει παγώσει
λες και η κόμπρα που γητεύω στο μυαλό με έχει δαγκώσει
το μουγκό μου το τραγούδι και οι άγραφοι μου στίχοι
έχουν μπει μες στη σιωπή μου που την γδέρνω με το νύχι

η μετέωρη ζωή μου πάνω από το σώμα μου
ο χειμώνας πού αδειάζει όλος μες στο δώμα μου
οι σβησμένες μου οι μέρες σαν κεριά στο μανουάλι
και ας σε ψάχνω δεν σε βρίσκω μέσα στην  πηχτή αιθάλη

τις πιο δυνατές κραυγές μου τις ρουφάει μία μαύρη τρύπα
και το φως που είχα βάψει όλα αυτά που δεν σου είπα
θα έχεις δει που μες στα μάτια δεν ανάβει ούτε ένα αστέρι
πώς να με βρει όποιος με ψάξει μες στο μαύρο μου νυχτέρι

σκουριασμένο το ρολόι και σταμάτησαν οι δείκτες
και τον χρόνο μου μετράνε μέσα στα σκοτάδια  οι νύχτες
το πιο όμορφο τραγούδι μου ούτε απόψε το έχω γράψει
και την πιο ζεστή φωτιά μου ούτε απόψε έχω ανάψει

Α.Π.

 Περιμένοντας τον καινούργιο χρόνο

μία μύγα στο ποτό μου.... τι  σιχαμάρα !!!
αμάν μιά κατσαρίδα ! πω πω τρομάρα
μιά αράχνη στο ταβάνι  !!βοήθεια γειτόνοι !!!
και δύο μυρμήγκια  τρέχουν  μες στο σαλόνι
καί αυτή η σιωπή η πουτάνα !!! τα αυτιά μου κλείνω
μπές μέσα  στο μυαλό μου...να σε  μολύνω
τηλέφωνο μην πάρεις ...δεν θα απαντήσω
αχ νά 'παιρνες απόψε !!!να σου μιλήσω
κανένα δεν γουστάρω... ούτε και σένα
σιγά μη δώσω αξία και στον καθένα
με τσίμπησε κουνούπι !!!μήνα Δεκέμβρη !!!
άντε να δούμε τι άλλο κακό θα με βρει
πώς πνίγομαι νομίζω βγαίνω μπαλκόνι
μα έχει αέρα, κρύο και ρίχνει χιόνι
άντε ρε πούστη χρόνε, άντε να αλλάξεις
και πίσω μη γυρίσεις να με κοιτάξεις

Χρόνια πολλά σε όλους και ας σας βρίζω
είναι που την ζωή μου   πιά δεν ορίζω
Α.Π.

εκεί στην άκρη του χωμάτινου δρόμου ....Τόσο κοντά στο αγαπημένο σου πλάσμα..... και τόσο απίστευτα μακριά....δεν θα σου πω να μην κλαις και να μη στεναχωριέσαι γιατί αξίζει την κάθε σταγόνα από τα δάκρυά σου....αλλά όταν έρχεται στο μυαλό σου να χαμογελάς κιόλας γιατί αξίζει και το καθε χαμογελο σου

ΛΑΘΗ

στην άλλη αναπνοή και άλλο ένα λάθος θα χωρέσω

δεν άργησα πολύ  για τα άλλα να με συγχωρέσω

γεμίζω το κενό, προτού οι αλήθειες το γεμίσουν

γιατί ξέρω καλά, αυτές δεν θα με συγχωρήσουν

με σκέψεις σκοτεινές ιστό σαν την αράχνη πλέκω

μα πριν επιτεθώ , μπροστά στο θύμα κοντοστέκω

όχι δεν με αγαπώ τόσο πολύ για να σκοτώσω

καί συ δεν με μισείς τόσο πολύ για να σε σώσω

μα άκου τι θα σου πω
ο χρόνος πίσω δεν γυρνάει

στα λάθη μου θα μπω
εκεί που ο χρόνος σταματάει

στην άλλη αναπνοή και άλλη ζωή θα σπαταλήσω
ποιον έχω χρεωθεί στό τέρμα να τον κουβαλήσω ?
μπροστά μου μία στροφή ,το γκάζι τέρμα ,  πάω με χίλια
η άδειά μου ζωή κοιτάει τούς γκρεμούς με ζήλια

και άκου τι θα σου πω
δεν έχω αφήσει κάτι πίσω
και τούτο το κενό
μες γκρεμούς θα το γεμίσω

Α.Π..

ΑΔΕΣΠΟΤΟ

έκοψα τον μίτο  χίλια δύο κομμάτια
γιατί η Αριάδνη με έχει πιά ξεχάσει
ψάχνω τον Μινώταυρο  μες στα υγρά δωμάτια
μην και έχει ένα θάνατο για να με κεράσει

το τσιγάρο σβήνω και τσιγάρο ανάβω
μία γουλιά ακόμα ... άντε κι άλλη μία
δίχως να το θέλω έλυσα τον κάβο
και παλεύω τώρα μες στην στην τρικυμία

έφυγε καί η Εύα πήγε με το φίδι
σαν το σάπιο μήλο   έπεσα στο χώμα
ο χειμώνας ήρθε και έξω βρέχει ήδη
γέμισε με χιόνι το άδειο μου το στρώμα

ένας  ουρανός που Θεό δεν έχει
και μία πόλη άδεια που όλοι  έχουν φύγει
έχω ένα αδέσποτο για να με προσέχει
όταν τα αγρίμια  βγαίνουν για κυνήγι

Α.Π.

στο μικρο μου γατακι

Χίλια συγγνώμη να σου πω
να μη με συγχωρέσεις
γιατί μέσα στις τύψεις μου
θα ζήσεις λίγο ακόμα
και μπες μες στην καρδούλα μου
να ζεσταθείς λιγάκι
γιατί θα κάνει παγωνιά
μέσα στο μαύρο χώμα

Α.Π