-τι κάνεις ? με ρωτάει ... ενώ ξέρουμε και οι δύο πως δεν τη νοιάζει τι κανω..
-καλά είμαι ...της λέω ...ενώ ξέρουμε και οι δύο πως ειμαι χάλια ... και πως λέω ψέματα......
ηλίθιε! γελοίε ! σκέφτεται.... άκαρδη ! κρυόκολη !σκέφτομαι...
και ο ένας άκουσε τη σκέψη του άλλου .... έχουμε φτάσει το επίπεδο επικοινωνίας μας σε πολύ υψηλά επίπεδα...
''να τα πούμε κάποια στιγμή'' λέμε...ενώ ξέρουμε και οι δύο πως δεν θέλουμε να ξαναμιλήσουμε ποτέ...άλλωστε ποιος αντέχει τόση αλήθεια....
ΤΟ ΛΥΧΝΑΡΙ
το δάχτυλό σέρνω βιαστικά στην οθόνη
τραβάω την κουρτίνα και να σαι !!!
εσύ που ποτέ σου δεν θες να σαι μόνη
απόψε μονάχη κοιμάσαι
λες και είναι λυχνάρι που κρύβει ένα τζίνι
στα χέρια έχω το κινητό μου
μα ο φόβος να κάνω μία ευχή δεν με αφήνει
δειλός μες στο κρήσφυγετό μου
ο δράκος σου πάνω στον αστράγαλο σου
να τρίβετε και να νιαουρίζει
γεμάτο απαντήσεις το χαμόγελό σου
που ίσως κανείς δεν γνωρίζει
τα μαύρα μαλλιά σου πάνω στο μαξιλάρι
σαν θύελλα που έχει ημερέψει
το φως της οθόνης σαν να είναι φεγγάρι
σειρήνα που με έχει μαγέψει
χωρίς καληνύχτα τα μάτια σου κλείνεις
και απλώνεται γύρω γαλήνη
γυρνάς στα όνειρά μου και μόνο με αφήνεις
να κοιτώ την Αυλαία που κλείνει
Α.Π.
ΑΡΓΗΣΕΣ
Άργησες πολύ και εγώ μεγάλωσα
μες στους χειμώνες κρύφτηκα και πάγωσα
η άνοιξη που σου έταξα μαράθηκε
και το όνειρο μου έσβησε και χάθηκε
το επίθετο και το μικρό μου το όνομα
χωρίς εμένα ζουν τώρα ... αυτόνομα
σαν άστεγος τα βράδια μες στο σώμα μου
απλώνω τα κουρέλια και το στρώμα μου
μου άργησες πολύ και ο χρόνος τέλειωσε
η αγκαλιά μου σκούριασε και σκέβρωσε
γυαλιά σπασμένα , κοφτερά , τρυπούν το βλέμμα μου
και την αλήθεια μου , την πούλησα στο ψέμα μου
μου άργησες πολύ και εγώ κουράστηκα
και από τον πρώτο θάνατο επιάστηκα
ζητώ μονάχα να με συγχωρήσεις
που δεν θα με έβρεις όταν θα γυρίσεις
Α.Π.
Η ΚΟΡΦΗ
τόσο πολύ που το θελες που νόμιζες πως τα βουνά χαμήλωσαν
και είπες δικές μου οι κορφές ήρθε η στιγμή να γίνουν
και βγήκες από το σώμα σου , χωρίς να νοιάζεσαι που οι πόρτες πίσω κλείδωσαν
και άφησες μες στη λογική σου μόνα , του πόθου τα θεριά τα ανήμερα , να δένουν και να λύνουν
μα στις κορφές μόνο οι αετοί πετούν
και τις πατούν μονάχα εκείνοι που του αετού τα νύχια έχουν βγάλει
μα τα όνειρα σου που μες στη μέρα κρύφτηκαν με δέος τις κοιτούν
και λεν , κάλλιο από από αυτές να γκρεμιστούν , παρά μία νύχτα να πνιγούν , πάνω στο προσκεφάλι
και τώρα , που από τους γκρεμούς κατρακυλάς και είδες πως τελικά ποτέ φτερά δεν είχες
κατάλαβες πως μοναχά όταν τα μάτια σήκωνες ψηλά , να δεις ετούτη την κορφή , μες στην ζωή σου υπήρχες
και τα θεριά του πόθου σου , τα θέλω σου κυνήγησαν , μα εσένα νε δαγκώνουν , τώρα που είσαι κατά γης και αιμοραγείς
μα ούτε στιγμή δε σκέφτηκες για να σωθείς, να τα προδώσεις , και μέσα απ' τα όνειρα σου τα τρελά να βγεις
Α.Π.
''Παναγή μου''
Μέσα σε ένα ''μου'' άρχισα να βάζω ...και να βάζω ...και να βάζω ...και να βάζω
Να βάζω όλες τις στιγμές που δεν ζήσαμε ποτέ
Να βάζω την αγνή αγάπη μου για σένα που την ποτίζω με όνειρα κάθε βράδυ για να μη μου μαραθεί
Να βάζω την αγωνία μου που δεν θα είμαι εκεί όταν θα σκοντάψεις, να σε βοηθήσω να σηκωθείς ,να σε βάλω ξανά στον δρόμο να περπατήσεις
Να βάζω το πόσο ευγνώμων είμαι που εσύ αυτό το υπέροχο πλάσμα , ήρθες σαν την άνοιξη μέσα στον βαρύ χειμώνα μου ,για να μου θυμίσεις πώς η ζωή και το όνειρο μπορεί να ανθίσει ξανά
Να βάζω το πόσο καλύτερος άνθρωπος έχω γίνει , που μπόρεσα να σε αγαπάω χωρίς να σε απαιτώ και να σε κατέχω, να σε νοιάζομαι και ας μην είσαι δικιά μου , να χαίρομαι με τη χαρά σου , να πικραίνομαι με την πίκρα σου
''Παναγή μου''
Μία μεγάλη αγκαλιά αυτό το ''μου''
Και ας το είπες χωρίς να το σκεφτείς ,αυθόρμητα και χωρίς να εννοείς κάτι.... εγώ μέσα σε αυτό το μου ζωγράφισα τον παράδεισο....
Ο παράδεισος ΜΟΥ
Κανένας Σταυρός δεν ειναι ασήκωτος..Γιατί πρέπει να μπορέσεις να τον κουβαλήσεις στον Γολγοθά σου..Γιατι η Σταύρωση πρέπει να γίνει...
Να γεραζεις..τυχη που δεν την εχουν ολοι..Να γεραζεις με τον ανθρωπο που αγαπας..τυχη που την εχουν λιγοι.. Να γεραζεις μενοντας παιδι ...τυχη που την φτιαχνεις κρατωντας ζωντανο το ονειρο...
όταν υπάρχουν άνθρωποι που σε κάνουν να νιώθεις μην το αναλύεις παραπάνω ...... είναι οι άνθρωποι σου...θέλουν δεν θέλουν
Ο πιο σημαντικος ανθρωπος στην ζωη μας ειναι αυτος που τον χρησιμοποιουμε σαν σημειο αναφορας..για να επιβεβαιωσουμε οτι αυτο που μας συμβαινει εχει συμβει !!
