ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ

 

ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ

να μπορούσα , να μπορούσες , να μπορούσαμε 

μες στο ίδιο παραμύθι να χωρούσαμε

δυό κλόουν που γελούσανε θλιμμένοι

με μία άνοιξη στην τσέπη τους κρυμμένη

μες στα κύματα να πλέναμε τα χρόνια μας 

με το Ιόνιο απλωμένο στα σεντόνια μας

μία αμμουδιά γεμάτη ίχνη από τα νιάτα μας

και ο Μαΐστρος να  ξεστρώνει τα κρεβάτια μας

να μπορούσες , να μπορούσα , να μπορούσαμε

 μες στον ίδιο τον καμβά να  σεργιανούσαμε

να σε έβαφα με χρώματα απ' το δείλι

να σου  άπλωνα χαμόγελα στα χείλη

να μου έβαζες στα μάτια λίγο ουρανό

να γεμίσει με γαλάζιο τούτο το κενό

ότι μας πλήγωσε να σκέπαζες με χρώμα

και να μου' σβηνες το σε αγαπώ απ' το στόμα

Α.Π.

 Με το που ρίχνω λοιπόν το ψηφοδέλτιο στην κάλπη γυρίζω με σοβαρό ύφος στην εφορευτική επιτροπή και τους λέω ...

''μετάνιωσα,  μπορώ να το πάρω πίσω και να ξαναψηφίσω ? ... 

Αλλοι με κοίταξαν βλέποντας έναν χαζό άλλοι έβαλαν γέλια νομίζοντας ότι κάνω χιούμορ ...

 Μόνο ένας μεγαλύτερος από μένα που στεκόταν στην ουρά μου λέει ... 

 ''  Βλέπεις το μέλλον αλλά  μοιάζει τόσο πολύ με το παρελθόν που δεν βοηθάει ....ότι και να κάνεις το λάθος θα είναι πάντα ένα βήμα μπροστά  ''

 Του είπε με στοργή και δείχνοντας ότι τον νοιαζόταν.... 

''Φίλε έχεις κατάθλιψη ,  πρόσεχε''....

 Μετά χτύπησε το τηλέφωνο του και δείχνοντας ότι βιάζεται του είπε ότι πρέπει να φύγει ...τον χαιρέτησε και έφυγε

Τον είδε  μετά από καιρό... αυτός έπινε μόνος του και εκείνος πέρασε από το καφενείο να δει κάποιο γνωστό του

 Του είπε με στοργή δείχνοντας ότι τον νοιαζόταν ...

 ''Μην πίνεις ποτέ μόνος σου φίλε μου '' ...

.Όμως δεν κάθησε  να πιει κάτι μαζί του...

Έκανε ένα χαιρετισμό με το χέρι του και έφυγε μαζί με τον φίλο του ...

 Από τότε δεν τον ξαναείδε

ΦΥΓΑΣ

 

ΦΥΓΑΣ

γύρω οι δαίμονες χορεύουν

αγκαλιά με τους φόβους τους 

νικημένοι εραστές 

με γερμένους τους ώμους τους

το ρολόι στον τοίχο

 κουβαλάει την ώρα

λες και του έδειξε ο χρόνος 

να μη δείχνει το ''τώρα''

είναι η μέρα μεγάλη 

και ποτέ δεν τελειώνει

βρήκε μέσα μου νύχτα 

και έρχεται και ξαπλώνει

μαύρη τρύπα η οθόνη 

που ρουφάει τη σκέψη

να με πάρει από μένα 

και να με φυγαδεψει

Α.Π.

 

 Πήγαινε όπως κάθε μέρα στην δουλειά... αυτή τη φορά θα έπρεπε να αφήσει το παιδί στον παιδικό σταθμό ... βυθισμένος στη ρουτίνα του Ποιος ξέρει πόσο καιρό κάνει το ίδιο και το ίδιο , ξέχασε να σταματήσει στον σταθμό πνιγμένος στις σκέψεις του και στο άγχος της καθημερινότητας ..δεν προσπαθώ να τον δικαιολογήσω , είναι αδικαιολόγητος ....όμως η ρουτίνα και το άγχος σκοτώνει... αυτή τη φορά σκότωσε ένα παιδάκι που δεν έφταιγε σε τίποτα.... ένας ηλεκτρονικός απάνθρωπος κόσμος που λίγο-λίγο μας πνίγει χωρίς να το καταλαβαίνουμε Νομίζουμε όλοι ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να μας συμβεί.... είμαι σίγουρος ότι και αυτός αυτό νόμιζε πριν του συμβεί

 Όποιοι πιστεύουν ότι οι εκλογές μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα ...είναι σαν να πιστεύουν ότι αν αλλάξουν το όνομά τους, θα πεθάνει μία μέρα κάποιος άλλος αντί για εκείνους...

-Όταν θα έρθει η στιγμή που οι αναμνήσεις θα επισκιάζουν το παρόν και το μέλλον , τότε θα μοιάζεις με ένα δέντρο που περιμένει πως τα ξερά φύλλα του που είναι πεσμένα στις ρίζες του θα ξαναγυρίσουν στα άδεια κλαδιά του...