....

Αντιμέτωπος ξανά με το λιγότερο 

Ο Χειμώνας ήταν που ζωγράφισε φέτος τις  μαργαρίτες στα μονοπάτια μου

Ανοιξιάτικος χιονάνθρωπος σε μία παγωμένη Άνοιξη

Πρέπει να χωρέσω και άλλα από τα κομμάτια μου μέσα στη μνήμη

Απέχω πολύ από τότε που ήμουν αρτιμελής

Ανασαίνω  τα αστεία που προσέχουν διακριτικά να μην ενοχλήσουν την θλίψη μου

Πάντα θα είσαι ο τρόπος μου για να απενοχοποιώ το χαμόγελό μου

Θα θελα να μείνω σιωπηλός και ακίνητος όμως ο χρόνος αυτό δεν το  συμμερίζεται

Νιώθω πως έχω επιλογές και ας μην ξέρω ποιές είναι

Η ΑΥΤΑΠΑΤΗ

 

Η ΑΥΤΑΠΑΤΗ

Μες στις χούφτες μου κρατώ την τελευταία της βροχής σταγόνα

ότι έμεινε από εκείνη και ότι από τον βαρύ χειμώνα

στέγνωσε το μονοπάτι με τις λάσπες που με έφερε ως εδώ

δεν κοιτάζω πια τον ήλιο και τα αστέρια για να μη την δω

Μα έχει μείνει κάτι

 απ' την αυταπάτη

είναι μες στους ίσκιους κάποια χρώματα

μέσα στα ξενύχτια και στα λιώματα

Θα έρθουν χελιδόνια και θα χτίσουνε ξανά φωλιές

κάπου την ψυχή μου θα κουρνιάσω με σε ξένες αγκαλιές

θα γεμίσει η νύχτα με αστεία και με μουσική

άδεια η ζωή μου να μη μένει να μη δω πως δεν είναι εκεί

Μα θα λείπει κάτι 

εκείνη η αυταπάτη

που έβαφε τους ίσκιους με τα πιο ωραία χρώματα

για να μην τρομάζω μέσα στα ξενύχτια και στα λιώματα

Α.Π.

ΣΤΟ ΛΙΓΟ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ

ΣΤΟ ΛΙΓΟ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ

δεν έλειπε κανείς

όλοι χωρέσαν μες στο λίγο της στιγμής

και πέλαγο βαθύ απλώθηκε στα μάτια

ταξίδια στο βυθό

κρατάω από το χέρι το σκοτάδι να σωθώ

πριν να χαθώ μες στης στιγμής τα μονοπάτια

δεν είναι ο ήλιος και τα αστέρια που φωτίσανε 

εκείνο το σβηστό χαμόγελο στα χείλη μου

μα ήταν εκείνοι που έφυγαν και δεν γυρίσανε

και που τους σκούπισε απ' τα μάτια το μαντήλι μου

Α.Π.

ΠΑΡΑΚΜΗ ΚΑΙ ΠΤΩΣΗ

 

ΠΑΡΑΚΜΗ  ΚΑΙ  ΠΤΩΣΗ

Είναι γιατί τις αγάπησα πολύ , την παρακμή μου και την πτώση μου...

Εκείνες ήταν που με έμαθαν ποιος είμαι στα αλήθεια ...

Γιατί καμιά μάσκα δεν σε ακολουθεί στην πτώση ...

Στην άκρη του γκρεμού είναι που φοβάσαι τα πάντα ...

Φοβάσαι πως θα σε σπρώξουν να πέσεις , φοβάσαι πως δεν θα σε βοηθήσουν να σηκωθείς , φοβάσαι τον πόνο , φοβάσαι να μείνεις μόνος , φοβάσαι τον θάνατο ...

Μα όταν αρχίζεις να κατρακυλάς είσαι πια ελεύθερος , δεν έχεις να πάρεις αποφάσεις , δεν υπάρχει σωστό και λάθος , δεν υπάρχουν φίλοι και εχθροί ...

Δες τον ήλιο πώς ζωγραφίζει με τα πιο όμορφα χρώματα τις τελευταίες στιγμές της μέρας ...

Κοίταξε το πεφταστέρι πώς σκορπάει υπέροχα το φως του , στο τελευταίο του ταξίδι ...

Λάτρεψα με πάθος την μούσα μου , και εκείνη με βοήθησε να γράψω τους στίχους μου , μνημείο για να δείχνει που έζησαν και που πέθαναν τα πιο όμορφα μου όνειρα ...

Την αγάπησα πολύ την παρακμή μου γιατί ποτέ δεν τρόμαξε το παιδί που ζει μέσα μου ... για αυτό και ζωγραφίζω ακρογιαλιές και κάμπους για να έχει το παιδί κάπου να πάει όταν έρθει η άνοιξη ...

Ίσως η παρακμή και η πτώση μου να είναι η πιο ολοκληρωμένη εκδοχή του εαυτού μου...

Γιατί όλοι οι φόβοι   που με συνόδευαν στον δρόμο της ζωής μου , σταμάτησαν εκεί στην άκρη του γκρεμού , και δεν με ακολούθησαν στην πτώση μου...

Και οι φόβοι ήταν αυτοί που με υποχρέωναν να φοράω μάσκες ...

Και επιτέλους έμαθα το αληθινό μου πρόσωπο ...

Και είναι ωραίο να ξέρεις ποιος στα αλήθεια είναι αυτός που μαζί του θα κάνεις το υπόλοιπο ταξίδι που σου απομένει

Α.Π.

δύο άμαχοι στον πόλεμο .

δύο άμαχοι στον πόλεμο .

Έτρεχε όσο μπορούσε πιο γρήγορα  στο γεμάτο από χαλάσματα δρόμάκι .

Μία βόμβα έσκασε μερικές εκατοντάδες μέτρα πίσω του κάνοντας εκκωφαντικό θόρυβο .

Έπρεπε να φτάσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα  , ήξερε πως μπορεί και να πεθάνει από το φόβο του , με το ζόρι μπόρεσε να το συνεφέρει το περασμένο Πάσχα που είχε πανικοβληθεί από τα βαρελότα των παιδιών. 

Άλλη μία βόμβα έπεσε στο γειτονικό σπίτι γεμίζοντας τον δρόμο σκόνη και θραύσματα .

Το ωστικό κύμα τον έκανε να χάσει την ισορροπία του και ένιωσε ένα κάψιμο χαμηλά στο δεξί του πόδι , όμως συνέχισε να τρέχει . 

Μόλις έφτασε στη γωνία μπόρεσε να δει το σπίτι του ...

Ανέβηκε δύσκολα τις σκάλες και έφτασε στο δωμάτιό του σκύλου του .

Το είδε να είναι με κολλημένη την τη μουσούδα του στον τοίχο , λες και ήθελε να βγει από αυτόν τον κόσμο , και να τρέμει ...να τρέμει ... να τρέμει ...

Το αγκάλιασε με τα δύο του χέρια κλαίγοντας ,  είχε σωθεί ο κόσμος του , δεν ήταν τόσο άσχημος πια , δεν είχε τόσο κρύο . δεν είχε τόσο πόνο...

Αλλη μία βόμβα έπεσε εκεί κοντά ,  τώρα άρχισε να τρέμει εκείνος... το σκυλί του είχε ηρεμήσει μες στην αγκαλιά του ... και του έγλυφε την πληγή στο πόδι ...

Α.Π.

ΚΑΦΕΣ ΚΑΙ ΤΣΙΓΑΡΟ

ΚΑΦΕΣ ΚΑΙ ΤΣΙΓΑΡΟ

Σαν το τσιγάρο που μου είχες κάνει τράκα

σαν τον  καφέ που ζήτησες να σε κεράσω

σαν τότε που είπες απ 'το σπίτι να περάσω

φθηνή η ζωή μου και την σκότωνες για πλάκα

και τον καφέ και τα τσιγάρα μου έχω αφήσει

στην σερβιτόρα έχω πει πως θα γυρίσω

μα έχω πεθάνει και νομίζω πως θα αργήσω

και θα έχουν τώρα το τραπέζι καθαρίσει

πόσο θα ήθελα να μάθω αν με θυμάσαι

πόσο θα ήθελα να σε έχω πια ξεχάσει

κι' αναρωτιέμαι όταν ο χρόνος θα περάσει

αν στο τσιγάρο και μες στον καφέ μου θα 'σαι

Α.Π.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΟΧΑ

 ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΟΧΑ

Τα ωραιότερα τραγούδια δεν γράφονται για τους βολεμένουςς και τους καθωσπρέπει . 

Ούτε για εκείνους που έχουν εξουσία ,  ούτε για εκείνους που στήνουν το παιχνίδι .

Για τους τρελούς και τους ονειροπόλους γράφονται ... για τους πνιγμένους στο αλκοόλ  μεθυσμένους σοφούς , για εκείνους που έχουν χάσει τις θάλασσες τους , μα βλέπουν τους ωκεανούς μέσα στο ποτήρι τους και ξανάκάνουν το ταξίδι γουλιά γουλιά ...

Για εκείνους που διάλεξε η μοίρα να είναι το χρώμα το σκουριασμένο ,  στο λιμάνι και στο σταθμό των τρένων ....

Για εκείνους που μοιράζονται το λιγοστό τους φαγητό με τα αδέσποτα στο δρόμο ...

Για εκείνους που δεν θα τους έκανες ποτέ παρέα με κανέναν τρόπο όμως είναι οι αγαπημένοι σου ήρωες στα βιβλία που διαβάζεις στις διακοπές σου ...

Για εκείνους που ένιωσαν τις ανάσες των  ξερών φύλλων στις πλατείες ...

Εκείνους που έγιναν ποιητές χαράζοντας με τα νύχια τους τα παγκάκια στα πάρκα ,,,

Τον Μόχα τον συνάντησες και εσύ , τον προσπέρασες όμως  βιαστικά και όταν πήγες στο σπίτι σου πίνοντας το αγαπημένο σου ποτό,  άκουσες το τραγούδι που μιλάει για εκείνον στο πανάκριβο στερεοφωνικό σου...

'' Μόχα ο τρελός, ο σοφός, ο τελειωμένος

Μόχα, αυτός που τον ξεχώρισε η Μοίρα. Τρέχει απ’ τα μάτια του η σκουριά και η αλμύρα Μόχα, αυτός που τραγουδάει ευτυχισμένος...''

Α.Π.