Η ΓΕΡΟΝΤΟΚΑΨΟΥΡΑ

Η ΓΕΡΟΝΤΟΚΑΨΟΥΡΑ

Οταν ξεθυμάνει η coca-cola 

σου το λέω πως δεν πάει με όλα

όσο το καπάκι και αν βιδώνεις

το ανθρακικό δεν συμπληρώνεις

Είσαι σαν τη μύγα μες στο γάλα

 τι κι αν πρόλαβες να πιείς μία στάλα

μες στο νεροχύτη  θα σε χύσουν

η με  αηδία θα σε φτύσουν

Μα αν ακόμα δεν πήρες χαμπάρι

του έρωτα  θλιμμένε διακονιάρη

θα στο πω με παύλα και τελεία

η γεροντοκαψούρα είναι γελοία

Σκάψε και έναν λάκκο να υπάρχει

να 'χεις μιά καβάτζα άμα λάχει

κι 'απ' τα νιάτα μη ζητάς τα ρέστα

φύγαν τα ρημάδια και άντε βρες τα

Ήρθε ο Μάης  και έφαγε τριφύλλι

και η ανατολή σου έγινε  δείλι

μείνε τώρα με τις αναμνήσεις 

δεν έχουν τα προβλήματα όλα λύσεις

Α.Π.

 Δεν την αντέχω τη χαρά που αγνοεί τον θλιβερό αυτό κόσμο..μου αρέσει η χαρά πού φυτρώνει σαν λουλουδάκι στη ρωγμή ενός τσιμεντένιου άχρωμου και κρύου δρόμου..

Οι άνθρωποι που τελικά δεν ήξερα καθόλου είναι εκείνοι που νόμιζα ότι τους ήξερα από έξω και ανακατωτά...

Δεν χρειαζόταν πιο πολύ από μία ματιά του για να βγουν ένα-ένα τα κομμάτια μου μέσα από τους καθρέφτες του κόσμου ...

Εκείνους τους ανθρώπινους καθρέφτες πού με παραμόρφωναν και με έδειχναν σαν έναν απαίσιο , μίζερο λιπώδη ,βαρετό και γερασμένο ανθρωπάκο...

Γιατί στον κόσμο υπάρχει μονάχα ένας καθρέφτης που μπορείς να δεις την αλήθεια σου... στον καθρέφτη της αγάπης...

Και δεν υπήρχε πιο μοναδικό μέρος από τα μάτια του , που θα μπορούσες να ρωτήσεις και να μάθεις ποιος είσαι ...

Μέσα σε αυτόν τον καθρέφτη έβλεπες μόνο όλα εκείνα που σε κάνουν άνθρωπο ...

Την αφοσίωση , την θυσία , την προσφορά , το νοιάξιμο , την αγάπη και όλα τα άλλα που σε κάνουν να ξεχωρίζεις από τα άγρια θηρία ...

Μέσα στα μάτια του αδικοχαμένου φίλου μου έβλεπα την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου...

Από τώρα και στο εξής θα έχω να αντιμετωπίσω μόνος τους καθρέφτες εκεί έξω , που θα κάνουν ότι μπορούν για να με πείσουν ότι δεν είμαι εκείνος που έβλεπα στα μάτια του μικρού μου φίλου...

Α,Π,

Δεν υπάρχει απατηλό όνειρο ....απατηλή πραγματικότητα υπάρχει..

Νιώθω σαν να σου πέταξα το μπαλάκι πολύ μακριά , τόσο μακριά που χάθηκε πίσω από τον ορίζοντα... και εσύ έτρεξες να μου το φέρεις... και εγώ σε περιμένω να γυρίσεις χαρούμενο με το μπαλάκι στο στόμα...

 Δεν χρειαζόταν πιο πολύ από μία ματιά του   για να βγουν ένα-ένα τα κομμάτια μου μέσα από τους καθρέφτες του κόσμου ...

Εκείνους τους ανθρώπινους καθρέφτες πού με παραμόρφωναν και με έδειχναν  σαν έναν απαίσιο , μίζερο   λιπώδη ,βαρετό και γερασμένο ανθρωπάκο...

Γιατί  στον κόσμο υπάρχει μονάχα ένας καθρέφτης που μπορείς να δεις την αλήθεια σου...  στον καθρέφτη της αγάπης...

Και δεν υπήρχε πιο μοναδικό μέρος από τα μάτια του , που θα μπορούσες να ρωτήσεις και να μάθεις ποιος είσαι ...

Μέσα σε αυτόν τον καθρέφτη έβλεπες μόνο όλα εκείνα που σε κάνουν άνθρωπο ...

Την αφοσίωση ,  την θυσία , την προσφορά , το νοιάξιμο , την αγάπη και όλα τα άλλα που σε κάνουν να ξεχωρίζεις από τα άγρια θηρία ...

Μέσα στα μάτια του αδικοχαμένου φίλου μου έβλεπα την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου...

Από τώρα και στο εξής θα έχω να αντιμετωπίσω μόνος τους καθρέφτες εκεί έξω , που θα κάνουν ότι μπορούν για να με πείσουν ότι δεν είμαι εκείνος που έβλεπα στα μάτια του μικρού μου φίλου...

Α,Π,

 Πόση από την καταιγίδα μπορώ να σκουπίσω με το μολύβι μου προτού με πνίξει μέσα σε ωκεανούς θλίψης ?

Πόσο ήλιο πρέπει να σκοτώσω  με τους στίχους μου για να μην βλέπω το φρεσκοσκαμμένο χώμα που το σκεπάζουν μικρές μαρμάρινες ψηφίδες ?

Με πόσες κλειδαριές πρέπει να ασφαλίσω τα βλέφαρα της μνήμης για να μην δραπετεύσουν εκείνα τα μάτια που με κοιτούσαν ανήμπορα γεμάτα πόνο και παράπονο?

Πόσες χιλιάδες λέξεις θα χρειαστεί  να γράψω και να μουτζουρώσω  ξανά και ξανά μέχρι να αφήσω πάνω στο χαρτί  μόνο δύο που θα λένε    ''μου λείπεις'' ?

Πόσο  ευγνώμων πρέπει να αισθάνομαι  όταν κοιτάζοντας το  λουράκι του που περιμένει μάταια για εκείνον πάνω στο κρεβάτι  σκέφτομαι   ''σε αγαπούσα  και με αγαπούσες'' και χαμογελάω ?

Πόσο μικρή ήταν η ζωούλα σου και πώς χώρεσε εκεί μέσα τόσο πολύ ταξίδι  ?

Α.Π.

 το πρωί κατά τις 8:00  βρέξει-χιονίσει ήταν η ώρα να ξυπνήσω να πάρω τον μικρό μου σκύλο για την μισάωρη βόλτα μας στον λόφο ..... ύστερα πηγαίναμε για το πρωινό του στη λάσση όπου και μέναμε μέχρι το μεσημέρι ....  γύρω στις 1:00 ήταν η ώρα να τον πάω σπίτι για το μεσημεριανό του .... όπως πήγαινε η ώρα  πέντε με έξι ήταν η ώρα για την απογευματινή  μας βόλτα ως συνήθως κράταγε καμιά ώρα .... μετά ξανά σπίτι ,  το πλύσιμο του , ένα ελαφρύ γεύμα και κατά τις 9:30 μία σύντομη βόλτα για τη μικρή του την ανάγκη και πίσω στο σπίτι για το βραδινό του.... ύστερα τον έβαζα για ύπνο ...στα διαλείμματα όλου αυτού του καθημερινού προγράμματος δούλευα , έπινα καμιά μπίρα ,  ερωτευόμουνα , κοιμόμουνα , έτρωγα και έβλεπα λίγο Παναθηναϊκό ...τώρα μου έχουν μείνει μόνο τα διαλείμματα ...η ταινία δεν αρχίζει ποτέ

Η ΙΕΡΗ ΜΟΥ ΘΛΙΨΗ

 

Η ΙΕΡΗ ΜΟΥ ΘΛΙΨΗ

Μα δεν γνωρίζω κανέναν που να μην τον θεωρώ ανάξιο  να του εμπιστευτώ την θλίψη μου...

Ούτε κανέναν ξέρω που θα της έδειχνε τον σεβασμό που της αξίζει...

Την φοβούνται οι άνθρωποι την θλίψη , και την απεχθάνονται , όπως ο διάβολος το λιβάνι...

Κι ας είναι ότι πιο αληθινό βλέπουν , ότι πιο αληθινό ακούν,  ότι πιο αληθινό αγγίζουν ,  ότι πιο αληθινό νιώθουν ...

Κι όμως η θλίψη δεν περιέχει μίσος , ζήλια , εγωισμό , ψέμα,  απάτη ...

Είναι σαν μία μικρή κατσαρίδα που γυρίζει μες στο σκοτάδι ,  χωρίς να πειράξει ποτέ κανέναν και τίποτα... 

Μα η μόνη στιγμή που θέλουν να μοιραστούν οι άνθρωποι μαζί της , είναι τη στιγμή που κατεβάζουν την παντόφλα πάνω στο σώμα της ...

Της αρέσει (της θλίψης) να κρύβεται μέσα στα πιο όμορφα χαμόγελα...

Να ξεκαρδίζεται στα γέλια μέσα στα  πιο έξυπνα και βαθιά σαρκαστικά ανέκδοτα ...

Και το καλύτερο της είναι να γράφει στίχους όταν νιώθει ότι ο  Μέρφι και οι νόμοι του έχουν πάρει  το τιμόνι των στιγμών της...

Όσο κι αν προσπάθησα την θλίψη μου δεν μπόρεσα ποτέ να την μοιραστώ με κάποιον... το  έζησα μόνος μου

Α.Π.

 Το κορίτσι με την κοτσίδα

στριφογύρισε μέσα στον άνεμο , αγκαλιά με τη λευτεριά της

Για μία στιγμή νόμισε πως καμιά σφαίρα δεν μπορεί να σκοτώσει τον τρελό και λεύτερο χορό της

Και το πίστεψε τόσο βαθιά που όταν οι έξι σφαίρες τρύπησαν το κορμί της και το άφησαν αιμόφυρτο και νεκρό  στον σκονισμένο δρόμο, εκείνη απελευθερωμένη από το φόβο του θανάτου , ανάλαφρη όσο είναι τα όνειρα , συνέχισε να χορεύει σαν ένας μικρός στρόβιλος δροσιάς , σηκώνοντας την αιώνια σκόνη του σκοταδισμού , πάνω από την  θλιβερή πίστα τής  ακινησίας μας

Α.Π.