Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2015

ΜΑΚΡΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ

πετανε οι γλαροι οσο πιο ψηλα μπορουνε
να μην ακουνε του πατερα την κραυγη
και τα χταποδια ψαχνουν τρυπα να χωθουνε
για να μη δουνε οσα φερνει η χαραυγη

στην αγκαλια του παγωμενο κλωσοπουλι
να το ζεστανει ψαχνει τροπο ο καψερος
μα εχει μοναχα το βρεγμενο του σακουλι
βουλιαζει η βαρκα και αγριευει ο καιρος

με κρυο χερι ενα κυμα τον αρπαζει
και τον τσακιζει σε ενα βραχο κοφτερο
σαν το γυαλι το ερμο του κορμι χαραζει
με αιμα και πονο εχει βαψει το νερο

στην παραλια την ξανθια η μερα αρχιζει
και ενας τουριστας την πετσετα του απλωνει
περα το κυμα κατι ξεβρασε που ασπριζει
που με το ραμφος του τσιμπαει ενα γλαρονι

λιγο πιο περα ενα παιδικο κουκλακι
μεχρι τη μεση μες στην αμμο ειναι χωμενο
απο μακρια μοιαζει με ενα μικρο παιδακι
που το εξεβρασε η θαλασσα πνιγμενο
Α.Π.


















 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου